• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 28 Αυγ 2003

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΟΥ CINE




Δεν είμαι σε θέση να ξέρω αν αυτό που με έχει πιάσει είναι «πυρετός δημιουργικότητας» ή απλούστερα μια γερή δόση ευγενούς ξιπασιάς (sic) για τα πρόσφατα κατορθώματα του Cine. Μάλλον, για να είμαι αληθινός, τα συνήθη συμπτώματα (κράμπες σε όλο το σώμα, έλλειψη ύπνου, ανορεξία) μαρτυρούν μια λίαν ευπρόσδεκτη πρόκληση: Μετά από την καλύτερη δυνατή έναρξη της νέας σεζόν, με δύο πολύ εντυπωσιακές πρεμιέρες (Spirited AwayDirty pretty Things), τι μας επιφυλάσσει η cineχεια; Ξέρεις, έχεις χωθεί σε ένα λιγουρευτό κουτί με λουκούμια, χαϊδεύοντας λαγαρά τον ουρανίσκο σου με αστραφτερή λουκουμόσκονη. Καταμεσίς της γλυκιάς...επιδρομής, καταλαμβάνεσαι με τρόμο, στη σκέψη μήπως σωθούν οι λαχταριστές μπουκίτσες και ξεμείνει αδειανό το κουτί, στη μοναξιά της... λουκουμόσκονης. Και μετά, τι ;

Το κουτί, με ένα μαγικό τρόπο, δεν αδειάζει ποτέ. Γεμίζει από τα creative vibes των ακούραστων cineργατών. Μήπως πρέπει να βάλετε και εσείς ένα...χεράκι; (κ.κ αρχισυντάκτις, υπεύθυνε ύλης, ας ξεκινήσει η διαδικασία στελέχωσης παρακαλώ!). Με τις avant premieres η όρεξή μας έχει γίνει πλέον λουκούλλεια, η δίψα μας για περισσότερη επαφή μαζί σας επιτακτικότερη από ποτέ. Κι ενώ στα cine.gr forums γίνεται το...έλα να δεις (σινεμά, περισσότερο σινεμά), προχωρήσαμε στις εξής κινήσεις, που χρήζουν και της δικής σας (καλά, αναμενόμενης!) αποδοχής:

- Από σήμερα ξεκινήσαμε cineργασία με τον Ciao Radio 89.8, όπου τα …δικά μας παιδιά, σας ενημερώνουν για όλες τις νέες ταινίες καθώς και για τα στοιχεία box office (αμερικανικού – ελληνικού). Ο Ιωσήφ και ο Μανόλης είναι οι πιονέροι στην cineρπαστική περιπέτεια μας στα ελληνικά ερτζιανά. Στην πρωινή ζώνη του Ciao, κάθε Πέμπτη και Παρασκευή, λίγο μετά τις 8:30. Cineτονιστείτε!

- Μετά από αυτήν την εξαιρετικά χαρμόσυνη είδηση, είμαστε πλέον στα σκαριά μιας δικής μας, αμιγώς κινηματογραφικής εκπομπής, που τόσο λείπει από το ραδιόφωνο! Για τους γνωρίζοντες, είναι ευκολότερο να εγκριθεί από έναν διευθυντή προγράμματος μέσου ένα δελτίο – στριπτηζάκι ας πούμε (το θυμάστε αυτό), παρά μια έγκυρη προσπάθεια cineνημέρωσης, πέρα και μακριά από τη λογική του “βάζω ένα ωραίο κοριτσάκι ή ένα νόστιμο αγοράκι να μου προλογίζουν διάφορα trailerάκια κι άλλα hollywoodιανά gossipάκια”. Λοιπόν, εσείς χαρίστε μας ένα δίωρο από τον πολύτιμο χρόνο σας μέσα στο Σαββατοκύριακο. Τι θα σας δώσουμε εμείς; Υπομονή…(λίγη ακόμη!)

- Μέσα στο Σεπτέμβριο θα αρχίσουν επαφές για τη δημοσίευση της ύλης του αγαπημένου σας site σε εφημερίδα ευρύτατης (και στο πνεύμα μάλιστα της εθελοντικής μας προσπάθειας) κυκλοφορίας. Το ξεκαθαρίσαμε: Είμαστε πρώτιστα μια ζώσα κινηματογραφική βάση δεδομένων, όμως θα εξαντλήσουμε τα μέσα για να περάσουμε το μήνυμα σε όλους τους cineλληνες, εντός και εκτός internet: H Cineματική δημοκρατία είναι...εδώ!

Ας σταματήσει όμως εδώ η …μόστρα μας, για να μεταφερθούμε νοερά στη φετινή 60η Mostra, όπου οι εκ... Berninale εισαγόμενοι εγκέφαλοι (πληθυντικός ευγενείας) επέλεξαν τις ταινίες με ένα απλοϊκότατο κριτήριο: To...sex. Πουλάει και συμφέρει. Με άνοιγμα επιπέδου Woody Allen(Anything else), με διαγωνιστικό τμήμα εμφανώς κατώτερο του εκτός συναγωνισμού, η Βενετία καλεί εσπευσμένα…Βερολίνο!

7 (επτά) ταινίες συνολικά αυτήν την εβδομάδα, κάντε λοιπόν…όρεξη για τα καλυτερότερα της ερχόμενης εβδομάδας:

Touch of Evil (επανέκδοση – 1958), του Orson Welles

Βενετία κι εδώ (γυρίσματα στη Venice Beach της California), project υπό βύθιση, όπως κι αυτό που το ακολούθησε στο Μεξικό (Don Quixote). O 43χρονος τότε Welles ξεκίνησε να παίξει ένα δεύτερο ρόλο σ’αυτό το b movie, βασισμένο (αλλά εκτενώς διασκευασμένο ) στην πένα του Whit Masterson. Από πού να ξεκινήσει κανείς: Ο Welles ανέλαβε την σκηνοθεσία και το μετέτρεψε σε ένα πολυεπίπεδο, σεξπηρικό άγγελμα της πτώσης ενός εκπροσώπου της αστυνομικής εξουσίας. Ο Charlton Heston είναι παντελώς miscast στο ρόλο του καλού μπάτσου, ενώ εντύπωση προκαλούν στο πέρασμά τους οι μεγάλες κυρίες Marlene Dietrich και Zsa Zsa Gabor. Η εναρκτήρια εκρηκτική σεκάνς είναι βασικό μάθημα σε κάθε κινηματογραφική σχολή που σέβεται τον εαυτό της. Στα 1998 έγινε το re-mastering της ταινίας, βασισμένο σε ένα memo 58 σελίδων του ιδιοφυούς δημιουργού, με πινελιές που δεν προσθέτουν τόσο δραματουργικά, όσο αισθητικά στο όλο grandeur camera work του δημιουργού. Δείτε το για να μάθετε πως θα έπρεπε να είναι το κάθε Pulp Fiction του πάσα ένα χαβαλέ –τύπου Tarantino.

Il Grido(επανέκδοση – 1957), του Michelangelo Antonioni

Πέρα από την εμφανή όσο και πρωτόλεια σημειολογία αυτού του σπάνιου δείγματος αποξένωσης- απόγνωσης της εργατικής τάξης, η πορεία του ανικανοποίητου, ηττημένου ερωτικά ήρωα, είναι μια μοναχική πορεία σε μουντό τοπίο, όσο και η αδράνειά του να προσαρμοστεί στις οικονομικές, κοινωνικές, αλλά και στον τομέα της γυναικείας χειραφέτησης νέες, βιομηχανικές εποχές. Δεν πρόκειται για μια από τις αρτιότερες δουλειές του, παρουσιάζει όμως ενδιαφέρον για την ομαλότερη μετάβαση στο μετέπειτα πασίγνωστο –και καθολικά αποδεκτό- έργο του Antonioni.

Sur me Levres, του Jacques Audiard

O Audiard, είναι το όνομα που πρέπει να κρατήσετε καλά στη μνήμη σας. Κατά τη γνώμη μου ανήκει στην πρώτη γραμμή πυρός της γαλλικής σχολής. Δεν είναι το noir στοιχείο επιπέδου Billy Wilder ή Ben Hecht που δεσπόζει σε κάθε πλάνο. Ούτε καν οι φοβερές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου DevosCassel (η πρώτη άρπαξε το Cesar μέσα από τα χέρια Huppert, Tautou, Rambling το 2002, ενώ η ταινία πήρε άλλο ένα αγαλματάκι και για το εγκεφαλικό, γοητευτικά αμοραλιστικό σενάριο του Audiard, που έχει βραβευθεί και στις Cannes για το Self-Made Hero - 1995). Η ιδέα του ζεύγους που συμπληρώνει το ένα μέλος την “αναπηρία¨του άλλου φέρνει κατευθείαν στο μυαλό τα κλασσικά Diabolique (του Clouzot) και Panique (του Duvivier), ό,τι αρτιότερο έχει παραχθεί ποτέ από το γαλλικό σινεμά δηλαδή, τότε που ήξερε πώς να αναπαράγει δημιουργικά τη χολυγουντιανή θεματολογία.

Με μια ματιά

My Life without me, της Isabel Coixet

Μικρή ταινία, μεγάλη καρδιά, τεράστια ερμηνεία από την Sarah Polley, μούσα του Egoyan. Προσέξτε και το παίξιμο της Deborah Harry (ναι, ναι, της γνωστής) στο ρόλο της μητέρας της. Οι τελευταίοι 2 μήνες ζωής πριν το τέλος μιας ζωής, είναι επώδυνοι, αλλά σπαραχτικά αληθινοί.

Alex and Emma, του Rob Reiner

Πάλαι ποτε βασιλιάς του soap comedie, ο Rob Reiner( When Harry met Sally), προσπαθεί μάταια να συνδυάσει κόρτε εποχής με ψευδεπήβολα φιλολογίζοντα τσιτάτα. Μακριά.

Legally Blonde 2, του Charles Herman-Wurmfeld

Η Miss Witherspoon στο νέο εγχείρημα της ως Doris Day του 21ου αιώνα. Δεν συνίσταται ούτε ως προβολή σε κομμωτήριο.

Bulletproof Monk, του Paul Hunter

Καλό ξυλάκι πέφτει, χαβαλές υπάρχει, ο Υun- Fat Chow είναι ο Τίγρης και ο Δράκος μαζί της γειτονιάς μας. Αυστηρά για (κάθε είδους) ανήλικους.

Ραντεβού στο Village Park Ρέντη, Τρίτη και Πέμπτη βράδυ. Μην ξεχάσετε να μας ζητήσετε και αφίσες των ταινιών μετά το πέρας των προβολών. (Ε, τι, έτσι θα σας αφήναμε;)



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.