• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 24 Απρ 2003

ΟΙ ΑΡΜΟΝΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ: Η 25Η ΩΡΑ ΕΝΑΙ…ΤΩΡΑ!




Για… να αρχίσουμε να μετριόμαστε σιγά-σιγά! Ποιος φεύγει; Ο… άπας (όχι ο ΠΑΣ, αυτός «βλέπει» ήδη Β’ Εθνική) κόσμος και ντουνιάς! Ποιος μένει; Μα, όσοι δεν μπορούν να φύγουν! Εγώ είμαι με τους πρώτους…αναγκαστικά! Κι όμως, νοιώθω άτυχος…Γιατί; Μα, με τέτοιο πασχαλιάτικο μποναμά τυλιγμένο σε λαχταριστό φρου-φρου σελυλόιντ, είναι να μη σε πιάνει…σύνδρομο asap (As Soon As Possible) επιστροφής;

1. Werckmeister Harmonies (2001): Ο άκρως πεσσιμιστικός Bela Tarr, με μονοπλάνα-μαμούθ, ασπρόμαυρες αλληγορίες και σύμβολα για την post-millennium Ευρώπη των φτωχών λαών. Χωρίς όραμα, χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς ικανό μέλλον. Η λογική του δεινού Ούγγρου κινηματογραφιστή οδηγεί στην ίαση του Κακού δια του σπασίματος του αποστήματος. Μοναδικό στυλ, αρύθμιστο το μουσικό του αφηγηματικό όργανο. Πεθαίνω ακόμη πάντως να δω το SatanTango (7,5 ώρες!). Μιλάμε για σινεμά που κυριολεκτικά αξίζει τον…κόπο!

2. 25th Hour (2002) : Ωριμάζει ο Spike Lee και μ’ αρέσει. Όχι ότι έχουν αλλάξει και πολλά στην προσωπικότητά του για να λέμε και την αλήθεια του Θεούλη δηλαδή…Και φυλετιστής (sic) παραμένει (πως λέμε “ I hate all people, besides blacks;” κάπως έτσι), και μισογύνης, και φανατικά Νεοϋορκέζος (καλό αυτό – αν και οι χρήση των Διδύμων Πύργων και του “ **** you” προς τον Μπιν Λάντεν, μου κάνει αρκούντως σεντιμενταλιστικό). Μπορώ να ονοματίσω ονόματα στο Cine που κόβουν… αρτηρία για την ταινία, και έχουν…μπόσικους λόγους για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ αυτού: Σκορτσεζική σπουδή χαρακτήρων, αρχοντιά στη λήψη, θαυμάσιος Norton, μεγάλος Hoffman, λολίτα Paquin, ελεγειακή μουσική, σεναριακή ανατροπή. Η δική μου ένσταση είναι ότι το θέμα καθαυτό δεν προσφέρεται για την όντως μεγάλη ταινία που μπορεί να κάνει ο μικροσκοπικός Lee, ενώ το ηθικό δίδαγμα είναι λίγο καθολικίστικο ως προς το τίμημα της ενοχής... Πρόβλημά μου! Δείτε τη απαξάπαντως…

3. Etre Et Avoir (2002): Μα καλά, πέρασαν δεκαπέντε χρόνια παό τα τελευταία μαθήματα γαλλικών μου; Μιλάμε για documanteur στην γαλλική επαρχία γυρισμένο σε μονοθέσιο σχολείο, με μια φούχτα παιδάκια στο ανθό της ηλικίας τους να μαθαίνουν το…etre και το avoir! Βραβευμένη σχολική ταινία χωρίς διδακτισμούς είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί! Τον πιτσιρικά στον ώμο και… βουρ!

4. Baraka (1992): Εικόνες fusion σε μυστικιστικά υποβλητικούς ρυθμούς. Στόχος του Ron Fricke η κατάδειξη λατρείας της Φύσης , ως πηγής έμπνευσης του ανθρώπινου πολιτισμού διαχρονικά. Δύσκολα μπορώ να αποτρέψω θεατή από έργο μουσικά συνυφασμένο με (κομμάτι έστω από ) τη μουσική των παλαι ποτε Dead Can Dance, μάνα κατευθείαν από τα ουράνια θεία μέλη στο ταλαιπωρημένο ωστικό νεύρο (πως λέμε: «μουσική που πλάθει εικόνες;»). Δέκα χρόνια αργότερα όμως, μετά τα διάφορα “-Quatsi” που μας προέκυψαν έκτοτε…

ΕΔΩ άρχονται τα…Αγγλοαμερικανίσματα:

1. Johnny English (2003): Καλά, ο... Mr Bean, καλώς ποιεί και μας διασκεδάζει με τα καμώματα που μας κρατούν συντροφιά από τα χρόνια της TV, που τα έχουμε ματαδεί σε κάτι υπερατλαντικές πτήσεις, που τα ξανάδαμε σε κάτι ιστοριούλες «υπέρτατης καταστροφής», που τώρα έχει bigger budget και τα μεταποιεί επί το…πρακτορικότερον του θέ(α)ματος. Ούτε Peter Sellers - ούτε αντι-Bond: Bean, just Bean…(Λεπτομέρεια: Η ιδανική ταινία για όσους έχουν πρόβλημα να απομυθοποιήσουν τον John Malcovitch ως (μέγα) ηθοποιό!)

2. Dreamcatcher (2003): H τελευταία ταινία που θα περίμενε κανείς εχέφρων από τον Lawrence Kasdan. Χώρια που ξετρέλανε και τον Stephen King, γνωστό εχθρό του καλού γούστου και ντεφορμέ εδώ, γεγονός που επιτείνει την αποτυχία της ταινίας στον τομέα μηνύματος. Στον τομέα διασκέδασης παίρνει όμως καλούτσικο βαθμό (αν και μας θυμίζει πολλά παρόμοια σουξέ του είδους.)

3. Confessions of a Dangerous Mind (2002): O Clooney μπροστά -πίσω από την κάμερα – και μάλιστα αξιοπρεπέστατος; Αμέ! Οσκαρικού επιπέδου ερμηνεία από τον Sam Rockwell, απαστράπτον πέρασμα από την Julia Roberts. Συμπέρασμα; Για το φιάσκο του Solaris δεν έφταιγε ο George – έφταιγε ο Soderbergh! Πάντως τα μαθήματα του τελευταίου έπιασαν τόπο. Αναμείνατε το Intolerable Cruelty των Cohen που θα ανοίξει στις Cannes 2003. Υπάρχει (σχετικός) λόγος…Τώρα για το παρόν ντεμπούτο, οι ψευτιές ενός απατεώνα των reality στα σεναριακά χέρια του θεότρελου Charlie Kauffman, ε, ξέφυγε το πράγμα, αλλά μην το κάνουμε θέμα…

Να πηγαίνω σιγά- σιγά τώρα; Έχουμε και ταξίδι…όταν επιστρέψω θα έχουμε να καμαρώσουμε μαζί τα 2nd Αnnual Cine.gr Awards με ό,τι καλύτερο πέρασε μπροστά από τα μάτια μας με κινηματογραφική ταχύτητα την χρονιά που μας άφησε πρόσφατα. Μέχρι τότε, πολύ αρνί και κοκορετσάδα– ναι, πολύ ποτό και οδήγηση– ΟΧΙ! Σας θέλουμε όλους πάλι μαζί μας, leave no one behind! (Black Hawk Down – λέμε και καμιά αμερικανιά να περάσει η ώρα!)

Τέλος χρόνου, με μιαν ευχή,

Οι Αρμονίες του Πάσχα να πλημμυρίσουν την ψυχή σας – έστω και την... 25η Ώρα!



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.