• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 09 Ιουν 2011

Τι θα πει «αγανακτισμένοι»;




Πριν από ότι άλλο, ήθελα να χλευάσω τον δημοσιογραφικό όρο που έχουν προσδώσει σε όσους κατακλύζουν καθημερινά το Σύνταγμα και τις άλλες μεγάλες ελληνικές πλατείες. Αγανακτισμένους, τους λένε. Πείτε, λοιπόν, πως γίνεται ένα «ντου» κι αυτός ο κόσμος πετυχαίνει να ανατρέψει την κατάσταση. Στο μέλλον, τα βιβλία της ιστορίας θα γράφουν πως η επανάσταση έγινε από «αγανακτισμένους» ή από τον λαό; Για ακόμη μια φορά, οι δημοσιογράφοι μας θα μείνουν έκθετοι με τα περίεργα βαφτίσια τους (βλέπε: γνωστοί άγνωστοι κι άλλα τέτοια εμπνευσμένα) που όμως υπονομεύουν στόχους. Στην προκειμένη, είναι σαν να διαχωρίζουν τους συγκεκριμένους ανθρώπους από το σύνολο, λες κι όσοι έχουν αγανακτήσει «κατοικούν» σε πλατεία. Εμένα, κάτι μου λέει πως οι 9 στους 10 Έλληνες φέρουν αυτήν την ιδιότητα και την κατάλληλη στιγμή θα ενωθούν με το πλήθος, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Από την άλλη, η μεγαλύτερη υπονόμευση που έχουν πετύχει δημοσιογράφοι και πολιτικοί με τις δηλώσεις τους, είναι όσων αφορά το «ειρηνική». Μιλούν λες και παίρνουν μέρος στον αγώνα και τους πέφτει λόγος. Θα μου πείτε, τους παίρνει πλέον σοβαρά ο λαός; Έλα μου ντε που τους παίρνει! Αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που έχουν δημιουργηθεί δύο πτέρυγες στις τάξεις του κόσμου. Αυτή που επιμένει να ρεμβάζει κι αυτή που είναι έτοιμη να τους πάρει στο κυνήγι...

Ακούγομαι αρκετά ειρωνικός απέναντι στην πρώτη πτέρυγα και καλά κάνω! Αν είχαμε να κάνουμε με σώφρονες Ανθρώπους, μιλώντας για τους πολιτικούς μας, η απλή παρουσία τόσου λαού στους δρόμους θα έφτανε για να τους ξυπνήσει την συνείδηση. Αυτοί, όμως, κάνουν σαν να μην τρέχει κάστανο. Υπάρχουν οι είρωνες, υπάρχουν οι αδιάφοροι, υπάρχουν κι αυτοί που δηλώνουν πως κάτι τρέχει, αλλά κι από αυτούς, κανείς δεν κάνει κίνηση να ρισκάρει τη βουλευτική του σύνταξη. Μια βουβή ή μη συνενοχή την οποία συμμερίζονται όλοι τους και μάλιστα από όλα τα κόμματα της βουλής, που όσο βρίσκονται εκεί, το σύστημα λειτουργεί κανονικότατα. Και φυσικά, ούτε μία συγνώμη. Βρε, ούτε τάση για συγνώμη από τους άμεσα υπαίτιους! Το ίδιο ύφος σταθερά και σφυρίζουμε στον αέρα!

Να πούμε, όμως, και κάτι άλλο που θεωρώ εξίσου σημαντικό κι αφορά την λύση στο αδιέξοδο. Ακούω από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα πως πρέπει να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, να αρθεί η ασυλία κτλ. Και ποιο το κέρδος; Εμείς τα κλεμμένα θέλουμε. Ένα πανέμορφο κι ευσυνείδητο «πόθεν έσχες» θα αποκάλυπτε τα πάντα και κάτι μου λέει, πως οι περιουσίες όσων κυβέρνησαν, φτάνουν και περισσεύουν για να ξεχρεώσει η χώρα μια και καλή. Έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν συμφώνησα πως η φυλακή είναι δίκαιη όταν δεν αφορά τον κοινό ποινικό κώδικα, δηλαδή ανθρώπους επικίνδυνους για την ασφάλεια μας. Στους υπόλοιπους αξίζει άλλου είδους τιμωρία κι αυτή είναι ο δημόσιος εξευτελισμός και ο κοινωνικός παραμερισμός. Άμεσα, μετά, θα έπρεπε να διαφυλαχτεί ο χαρακτήρας του επαγγέλματος του πολιτικού ως λειτούργημα, με το να μειωθούν οι μισθοί τους, ώστε όσοι ήθελαν να υπηρετήσουν τον λαό, να το έκαναν κατά συνείδηση κι όχι κατ`επάγγελμα. Υπάρχουν τρόποι να προστατευτούμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, απλά ελάχιστοι έχουν μπει ποτέ ακόμα και προς συζήτηση. Μια πολύ μεγάλη κουβέντα που κάποτε θα έπρεπε να μπει στο τραπέζι...

Οι κινηματογράφοι μας πήραν λιγάκι τα απάνω τους όσων αφορά την διανομή, αλλά μονάχα από τυπικής πλευράς. Από τις εφτά ταινίες που ξεκινούν σήμερα, μόνο οι τρεις χαίρουν ευρείας διανομής, ενώ οι υπόλοιπες είναι επανεκδόσεις για τους μερακλήδες των θερινών. Σημαντικότερη κυκλοφορία αυτή του X-Men: Η Πρώτη Γενιά, ένα απολαυστικό πρίκουελ της γνωστής σειράς, ώριμο, ισορροπημένο και ψυχαγωγικό. Το From Prada to Nada, κάτι πάει κι έρχεται, αλλά το Χορός Αποφοίτων, ούτε πάει ούτε έρχεται. Στις επανεκδόσεις τα πράγματα είναι αριστουργηματικά! Η σπάνια εμπειρία του Γιο-Γιο, το επαναστατημένο κι επίκαιρο Εάν, το ξεκαρδιστικό Πάρτι και μια από τις λαμπρές στιγμές του κινηματογράφου μας, το Συνοικία το Όνειρο. Είναι πολύ κρίμα που τα τελευταία φτάνουν δεν φτάνουν (δεν φτάνουν...) στις αίθουσες της επαρχίας και είναι ακόμα πιο λυπηρό που ο Χορός θα κάνει περισσότερα εισιτήρια από όλα αυτά παρέα...

Ζω για την στιγμή του «έκτακτου editorial». Αυτό θα πει ότι έγινε κάτι που χρίζει επείγουσας ανάλυσης. Όλοι έχουμε ανάγκη αυτού του «έκτακτου» που θα ανακόψει την μακάβρια πορεία μας. Κύριε πρωθυπουργέ, είμαστε Έλληνες, δεν μπορείτε να πυροβολήσετε τα αδέλφια σας...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.