• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Πεμ 27 Ιαν 2011

Άνθρωπος δαγκώνει σκύλο...




Αρχικώς, να ζητήσω συγνώμη από εσάς για την απουσία της στήλης από την προηγούμενη Πέμπτη. Ο λόγος ήταν καθαρά υγείας, αφού με πήρε κι εμένα μπάλα η γνωστή ίωση που μαστίζει τελευταία τη χώρα μας. Κατά δεύτερον, καλύτερα μην αναφερθώ πάνω στο θέμα των μεταναστών της Νομικής, επειδή έχω την άποψη ότι το όλο ζήτημα θα το επιλύσει η ιστορία και κάθε άποψη από πλευράς μας πηγαίνει στον βρόντο. Ας αναφερθώ, όμως, στον δικό μας θριαμβευτή, για τον οποίο τώρα στοιχηματίζω ότι θα το πάρει κιόλας. Ο Κυνόδοντας δεν είναι ακόμα μια ελληνική ταινία. Είναι δώρο για την φτωχή κινηματογραφία μας. Καθόλου περίεργο που είχαμε πάνω από 30 χρόνια να δεχτούμε τέτοια τιμή, αφού οι 30 αντίστοιχες προτάσεις της Ελλάδας προς τους Αμερικανούς ήταν όλες προβληματικές. Μήπως τους στείλαμε τον Δεκαπενταύγουστο; Την Εαρινή Σύναξη των Αγροφυλάκων; Μάλλον όχι… Κι αντί αυτό το δώρο να φύγει με αποσκευές το «ευχαριστώ» μας για την ύπαρξη του, δέχτηκε έναν ομορφότατο πόλεμο από μεριά της ελληνικής κριτικής. Είναι λέει το θέμα κλεμμένο από μια ψάξε-βρες μεξικανική ταινία. Είχαμε, δηλαδή κάνει πνευματικό εμπάργκο στους Μεξικανούς κι απλά ξέχασαν να μας το ανακοινώσουν; Ή αν κάτι δεν είναι παρθενογένεση είναι για την πυρά; Ρε παιδιά, μόνο εδώ γίνονται τέτοια χαζά ή κι αυτό είναι απλά ένα κλισέ που έχουμε για να λέμε;

Έβδομη η τέχνη, εφτά οι ταινίες που κάνουν πρεμιέρα σήμερα στις αίθουσες. Και πάμε στην πρώτη, πρώτη σε όλα. Ο Darren Aronofsky έχει ωριμάσει, έχει προσαρμόσει την κινηματογραφική του δίψα σε αυτό που θέλει να βλέπει ο ευρύς κόσμος και το θαύμα γίνεται διπλό μετά και τον Παλαιστή. Ο Μαύρος Κύκνος σε στριμώχνει με την βία στα φτερά του, σε ταρακουνάει, σε χορεύει, σε πετάει στο χώμα. Μια ταινία παντοδύναμη, με μια Natalie Portman να έχει ήδη γυαλίσει το τζάκι της για να τοποθετήσει το χρυσό αγαλματάκι. Και πολύ άξια, μάλιστα, αφού η ερμηνεία της είναι πιο εύθραυστη κι από πορσελάνη.

Τρεις ταινίες δράσης έρχονται να ικανοποιήσουν τους φίλους του είδους. Πιο βαρύγδουπο είναι το πρώτο μπλοκ-μπάστερ του `11, το The Green Hornet. Δυστυχώς, το θέμα παρέχει χαβαλέ, κάμποση δράση, αλλά δεν έχει γεύση. Ο ήρωας ως ήρωας είναι κενός και δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία καλή σούπερ-ηρωική εμπειρία που είχαμε ως τώρα. Τρελή αποτυχία είναι αυτή που φορτώνεται στο καβούκι του, και πάλι, ο Nicolas Cage. Με δημιουργό τον «δεν μπορώ να κάνω επιτυχία» Dominic Sena, το Το Κυνήγι των Μαγισσών είναι ένα μεσαιωνικό έπος-θρίλερ φαντασίας που γρήγορα θα ξεχάσετε. Κουραστικό, αν μη τι άλλο. Πολύ καλύτερα τα πράγματα με το Μούτρο, ριμέικ της cult ταινίας του 1972 με τον Charles Bronson. Εδώ, ο Jason Statham αναλαμβάνει το ρόλο του πληρωμένου δολοφόνου που θέλει να αποσυρθεί (καλά, το ίδιο δεν έλεγε κι ο Αμερικανός;) και η ταινία παρέχει δράση-δράση-δράση, όπως παρατηρεί εύστοχα κι ο Χάρης.

Ο Kevin Kline είναι ο Συνοδός, σε μια νέα κωμωδία άνευ σεξ, όπως έξυπνα συμπληρώνει το tagline της. Ο Χάρης είδε ότι η ταινία δεν ανοίγει θέματα, αλλά απλώνει χαρακτήρες. Μια θλιμμένα χαριτωμένη ματιά πάνω στα πράγματα, θα πει καταλήγοντας. Συμπαθητική περίπτωση μάς έκατσε με το Πάλι Εσύ και μάλιστα από το πουθενά. Μια κλασική κωμωδιούλα συνταγής που επιτέλους, όμως, δεν προδίδει το κοινό με περιττούς μελοδραματισμούς και δεν βλέπει τα κοριτσάκια ως καθαρή πελατεία. Τέλος, από την Τουρκία έρχεται το Αυγό, η ευκαιρία να δούμε την αρχή της τριλογίας του Γιουσούφ, που τελείωσε με το περσινό Μέλι. Εγώ θεωρώ αυτό το σινεμά του ποιητικού ρεαλισμού κουραστικό, αλλά δεν μπορώ παρά να το σεβαστώ.

Δυο-τρεις πρώτες σκέψεις από τις υποψηφιότητες των Όσκαρ. Για καλύτερη ταινία βλέπω να γίνεται η μεγάλη ανατροπή. Εκεί που το Social Network έδειχνε να το παίρνει αμαχητί, έχει μπει γερά σφήνα ο Λόγος του Βασιλιά και μη σας πω πως για δεύτερο φαβορί βλέπω πλέον τον Κύκνο. Τα πράγματα μπερδεύτηκαν μετά τα βραβεία της πανίσχυρης ένωσης παραγωγών που πέφτουν έξω μία φορά στα δέκα χρόνια. Από την άλλη, χάρηκα πολύ για την μία υποψηφιότητα στα κοστούμια του Είμαι ο Έρωτας, Καλά πόσο τρελοί είναι αυτοί οι Ιταλοί που δεν το επέλεξαν για ξενόγλωσση ταινία; Καλό για `μας. Γενικά, παραδόξως, δεν υπήρχε κάτι που να μου προκάλεσε αρνητική εντύπωση από τις υποψηφιότητες φέτος. Κι έτσι να μην ήταν, φυσικά, the show must go on...



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.