• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 03 Νοε 2010

Οι μαύροι φάκελοι της τρομοκρατίας και των εκλογών...




Δεν θα μπω στη διαδικασία να επεκταθώ περί του ιλαροτραγικού μπαράζ τρομοκρατίας, που τόσο ερωτεύτηκαν τα ΜΜΕ. Πόσο μάλλον, που φοβάμαι πως θα μας απασχολήσει πολύ τον προσεχή καιρό. Την Κυριακή έχουμε άλλα φακελάκια κι αυτά αφορούν τους ψήφους. Σου κάνει ο υποψήφιος της ΝΔ ή του ΚΚΕ; Όχι, μην τον ψηφίσεις γιατί θα κάνεις κακό στη χώρα! Και μόνο για αυτόν τον πρωθυπουργικό εξευτελισμό που υπέστηκε η τοπική αυτοδιοίκηση, αξίζει να δούμε τις εκλογικές κάλπες από τα κιάλια. Και πρέπει να επιμείνω πως η ψήφος δεν είναι υποχρέωση, αλλά ένα δικαίωμα που κάποτε παλέψαμε να έχουμε. Κι ως δικαίωμα, τώρα, επιλέγουμε να τους μαυρίσουμε όλους, αφού αυτοί μας έχουν στερήσει κάθε δικαίωμα στο όνειρο. Ένα όνειρο που περιλαμβάνει την ευημερία του συνανθρώπου μας, την ηρεμία στους δρόμους μας, την αλήθεια στην ενημέρωση μας. Αποχή, λοιπόν, και μάλιστα συνειδητή. Κι άφησε τους αυτούς να βγάλουν τα μάτια τους μεταξύ τους. Έτσι κι αλλιώς, δικό τους το μαχαίρι, δικό τους και το καρπούζι. Συνένοχο στο κόλπο δεν θα μ`έχετε...

Την τρομο-εκλογολαγνεία την ανταπαντά ο κινηματογράφος και οι εννιά νέες ταινίες που βγαίνουν από αύριο στις αίθουσες. Οι δύο φεστιβαλικές τραβούν δικαίως τα πιο λαμπρά φώτα. Ο Ιρανός πρωτοπόρος Abbas Kiarostami επιστρέφει μετά από κάμποσο καιρό και μαγεύει με τις σινεφιλικές του επιδόσεις στο Γνήσιο Αντίγραφο. Η Juliette Binoche είναι η καρδιά κι ο William Shimell είναι το πνεύμα σε αυτήν την αιώνια κόντρα που αποτυπώνεται συχνά και στην μάχη των δύο φύλων. Δεν είναι σινεμά για γερούς λύτες, αλλά θέλει να σε ξεγελάσει με ένα παιχνίδι που εναλλάσσει την τέχνη με τον έρωτα και μάλιστα με ιδιαίτερη άνεση. Δεν ξέρω το κατά πόσο ήταν δίκαιος ο Χρυσός Λέοντας στην Βενετία, αλλά η Sofia Coppola είναι πάντα μια σημαντική δημιουργός και με το Somewhere επιστρέφει εκεί που την θέλαμε. Μια ταινία που έχει δυνατό «point», αλλά αναγκάζεται να κουράσει τον θεατή για να το αποδείξει. Μην το απορρίψετε επουδενί, αλλά εξοπλιστείτε με κάποια υπομονή.

Δύο είναι οι αρσενικές ταινίες με κοινό γνώμονα τον χαβαλέ. Στο RED: Πράκτορες Παροπλισμένοι Αλλά Πάντα Επικίνδυνοι μαζεύεται μια πολύ καλή παρέα από ηθοποιούς που συμπαθούμε και μπλέκουν τη δράση με την πλάκα. Μήπως να είχε άλλον σκηνοθέτη η παλιοπαρέα; Το Μπάτσοι από τον Πάγκο είναι μια εύστοχη συγχώνευση αστυνομικής ταινίας και καθαρής κωμωδίας, με το ένα να μη κάνει ζημιά στο άλλο. Τα εύσημα ανήκουν στον Adam McKay, που ενώ κάνει την τέταρτη πετυχημένη του ταινία, τον βλέπουμε πρώτη φορά σε μεγάλη ελληνική οθόνη. Οι κυρίες δεν θα μπορούσαν να μείνουν απ`έξω κι αυτό το καλύπτει η κομεντί Η Ζωή Όπως την Ξέρουμε. Δυστυχώς, είναι και η αμερικανική κομεντί όπως την ξέρουμε, αλλά η Katherine Heigl κρατάει το ενδιαφέρον σε ένα επίπεδο, με καλό παρτενέρ τον JoshTransformerDuhamel.

Ο Luc Besson δεν κατάφερε να γίνει ποτέ ένας Spielberg αλά Γαλλικά, αλλά του αναγνωρίζουμε την προσπάθεια. Τα Άρθουρ του λαμβάνουν τέλος, με το Άρθουρ 3: Ο Πόλεμος των Δύο Κόσμων να διατηρεί έναν ευχάριστο τόνο και να κρίνεται πετυχημένο για μικρές ηλικίες. Για τους συνοδούς αυτών, υπάρχει και το φουαγιέ! Τέλος υπόσχεται πως λαμβάνει και το σίριαλ Saw, με τον τρισδιάστατο Saw 3D. Φυσικά κι αφορά μονάχα τους εναπομείναντες φαν, αλλά αφού δεν υπάρχει άλλο θρίλερ αυτή την εβδομάδα (εκτός από τις εκλογές...), δεν χάνετε και τίποτα να δείτε λίγο εντόσθιο να έρχεται κατά πάνω σας...

Ο δικός μας κινηματογράφος αντιπαραθέτει την ιστορία του επαρχιώτη Νίκου σε ένα προάστιο της πρωτεύουσας. Με μία λέξη, αυτό τιτλοφορείται Μαχαιροβγάλτης. Ο Χάρης μιλάει για μια ματιά στον αντίποδα του λαϊκισμού, αλλά προειδοποιεί για μια άσκηση ύφους από τον Γιάννη Οικονομίδη (Σπιρτόκουτο) που καταλήγει να κουράζει ελλείψει σεναριακής ουσίας. Σε μία αθηναϊκή αίθουσα θα παίζεται και το Off Ways-Berlin. Πρόκειται για ντοκιμαντέρ με κεντρικό άξονα το θρυλικό γερμανικό συγκρότημα Einstürzende Neubauten, η ιστορία του οποίου συνδέθηκε με την πρόσφατη ιστορία της Γερμανίας και του πάλαι ποτέ διαχωρισμού της γερμανικής πρωτεύουσας. Η έξοδος αυτής της ταινίας στους κινηματογράφους, σίγουρα έχει σχέση με την πρόσφατη επετειακή τους εμφάνισή στην Αθήνα και τις παράλληλες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλη τη χώρα με αφορμή τη συναυλία τους.

Ο Woody Allen έφαγε στο ελληνικό box-office τον πολύ David Fincher και θα ομολογήσω πως θεωρώ το γεγονός θετικό, πέρα από μη αναμενόμενο. Ο αγαπημένος μας ψυχωτικός δημιουργός έχει έναν εσωτερισμό ακόμα και στην πλάκα του που ο Fincher βάλλεται να μας αποδείξει πως τον αγνοεί. Είναι, άραγε, λογικό να ασχολείται κάποιος με το πολύκροτο facebook και να το παρουσιάζει ως ένα τυχαίο προϊόν; Θα ήθελα πολύ και την άποψη σας.

Περάσαμε και τις 14.000 ταινίες στη βάση, αλλά αν δεν πάμε στις 20.000, εγώ δεν θα κοιμάμαι ήσυχος. Έχουμε μπροστά μας πολλά εργασιακά ψωμιά να φάμε και λέμε να σας κάνουμε το τραπέζι. Εκλογικευτείτε και τα λέμε...



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.