• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Editorial


Τετ 16 Ιουν 2010

Που είναι η μπάλα; Οέο...




Αγόρασα, που λέτε, μια τηλεορασάρα ένα χιλιόμετρο κι άραξα στον καναπέ μου να απολαύσω μπάλα ως φανατικός ποδοσφαιρόφιλος. Όσο είδατε εσείς μπάλα, άλλο τόσο είδα κι εγώ. Πέρα από τρία ματσάκια, τα υπόλοιπα ήταν από ψαρόσουπα έως νεκροταφείο! Βέβαια, το νεκροταφείο αντιστοιχεί στους παίκτες, αφού οι νεκροί δεν θα μας έπαιρναν τα αυτιά με αυτές τις απίστευτες bουbουζέλες. Υπάρχει, φυσικά, δικαιολογία κι αφορά το «κάψιμο» των παικτών σε μια ολοκληρωμένη κι απαιτητικότατη, με τις ομάδες τους, χρονιά. Αν ψάξουμε να βρούμε φαβορί, μέσα στο ναυάγιο των υπερδυνάμεων του χώρου, Γερμανία, Βραζιλία κι Αργεντινή φαντάζουν οι μόνες ομάδες που δεν θα πουλήσουν εύκολα το τομάρι τους. Μαζί με την Ισπανία, που δεν χρειάζεται να την δούμε, είναι οι τέσσερις ομάδες που περιμένω να παίξουν για το χρυσό τρόπαιο. Υπάρχει πάντα και η ελπίδα να ξυπνήσουν οι ομάδες κι από τα νοκ-άουτ να αρχίσει το θέαμα. Όσο για την ομάδα μας απλά πιστοποίησε αυτό που ισχύει εδώ και μια δεκαετία. Έχουμε την χειρότερη γενιά ποδοσφαιριστών και τον καλύτερο προπονητή στην ιστορία μας. Με Νιγηρία καλό θα ήταν να τους βάλουμε την ταρίφα στα δύο, γιατί πολύ φοβάμαι για τα χειρότερα...

Κι ενώ το Μουντιάλ χάσκει ενδιαφέροντος, το σινεμά προσφέρει κάποιες καλές επιλογές για να αντιμετωπίσουμε την ζέστη. Η δράση έχει την τιμητική της και το The A-Team είναι ένα ολοκληρωμένο πακέτο αυτής. Ναι, πάνω-κάτω, ανεγκέφαλο θα το λέγατε, αλλά από φασαρία άλλο τίποτα. Ειδικά η σκηνή με το τανκ είναι εκπληκτική. Η καλύτερη, όμως, επιλογή της βδομάδας είναι το ρουμανικό Σιωπηλός Γάμος, μια ταινία που εάν την επιλέξετε θα την θυμάστε για καιρό. Μια απίθανη κωμωδία που μιλάει για την μουγκαμάρα του κόσμου επί του τότε καθεστώτος, με φοβερά ευρήματα κι ένα λαϊκό χιούμορ που ξυπνάει και πεθαμένους (βλέπε: Ρονάλντο...). Εάν την επιλέξετε; Μάλλον, μην την χάσετε!

Αληθινά καλό έργο είναι και το κοινωνικό Ο Πατέρας των Παιδιών μου τής Mia Hansen-Love. Ουσιώδες σινεμά, με λειτουργικότητα στην μεταδοτικότητα όσων θέλει να πει και updated με το σήμερα στο οποίο το χρήμα σκοτώνει ζωές και υπολήψεις. Και δύο ευχάριστες κι εύστοχες κομεντί. Το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου είναι της σχολής Apatow, όπου το χιούμορ παίζει με την πρόκληση χωρίς ποτέ να προσβάλει. Προτείνεται ειδικά σε όσους χτυπάν ταίρι πάνω από τα κυβικά τους. Και το Με το Ζόρι Μαζί είναι πολύ ευχάριστο και στηρίζεται σε μια έξυπνη ιδέα, ακόμη κι αν την έχουμε ξαναδεί. Meg Ryan, Timothy Hutton και Kristen Bell δέσμιοι για χάρη των ερωτικών τους επιλογών. Δεν είναι ξεκαρδιστικό, αλλά έχει μια κάποια κουλτούρα που το βγάζει από τον αφρό.

Με ρομαντικές κομεντί συμπληρώνουμε την εξάδα των επιλογών μας. Το Γράμματα στην Ιουλιέτα είναι αγαπησιάρικο, θα αρέσει στις κυρίες που ήθελαν να γλυτώσουν από το ποδόσφαιρο, αλλά πέρα από την θαυμάσια φωτογράφηση της επαρχιακής Ιταλίας και τις δύο πρωταγωνίστριες, μπάζει. Κάποιος να βάλει μυαλό στον κύριο Bernal, γιατί δεν θα αντέξουμε άλλο ένα τέτοιο. Η Jennifer Lopez έχει Back-Up Plan, αλλά όχι για την καριέρα της. Γυναίκα που θέλει να κάνει παιδί και καταφεύγει σε τεχνητή γονιμοποίηση, την ίδια στιγμή που βρίσκει τον άντρα που θα ήθελε για κανονικό πατέρα του παιδιού της. Δεν ξέρω αν το θεωρήσουμε κοινωνικό ζήτημα, αλλά η ταινία παρέχει ελάχιστες στιγμές διασκέδασης, χωρίς να είναι απόλυτα κακή.

Έχει προκύψει ένα θέμα με το σενάριο του Κυνόδοντα. Κυκλοφορεί κι από επίσημα χείλη πως η ταινία είναι αντιγραφή μιας παλιότερης ισπανόφωνης. Πρώτον, το ριμέικ δεν έχει ακόμα απαγορευτεί, δεύτερον ο δημιουργός δεν είναι αναγκασμένος να το αναφέρει και τρίτον... ντροπή μας! Μια ταινία που πανάξια έχει εκπροσωπήσει ως τώρα την χώρα μας στο εξωτερικό κι ετοιμάζεται να το κάνει και στα Όσκαρ, βάλλεται μέσα στην ίδια την πατρίδα της. Αυτά κάνουμε και μένουμε σε όλα μπουκάλες...

Η πρόταση μας για το σφίξιμο των ζεστών δεν είναι άλλη από θερινό και γρανίτα. Όλα τα κακά περνούν, όλα τα καλά μένουν. Αρκεί να εναρμονιζόμαστε με το τώρα μας, να το εκτιμάμε όσο το έχουμε και κυριολεκτικά να το αγαπάμε μέσω των επιλογών μας. Σάμπως, χρονικά, υπάρχει και τίποτα άλλο; Πάλι το φιλοσόφησα ο άτιμος. Τα λέμε στο «τώρα» τής άλλης Τετάρτης...



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.