• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18285
  • Αριθμός συν/τών: 835179
  • Πρόγραμμα 296 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Η ερώτηση της εβδομάδας


3ο απ` τα 4 για το «Hunger Games». Θα το δω/δεν θα το δω γιατί…

Ό,τι καλύτερο έχουμε δει σε χολιγουντιανή σειρά τα τελευταία χρόνια.

Καλή σειρά στάνταρ, αλλά θα το δω όταν κάτσει.

Μπορεί να το δω, μια και δεν με έχει κερδίσει απόλυτα.

Δεν τα αντέχω με τίποτα. Χόλιγουντ στα χειρότερα του.

Cineυρωπαϊκόν


Τετ 30 Αυγ 2006

ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ




Το κύκνειο άσμα αυτού του αμετανόητα ασεβούς Ισπανού, του πάλαι ποτέ μέλους της σουρεαλιστικής ομάδας και αγαπημένου φίλου του Λόρκα, του μεγάλου και τρανού Luis Bunuel, έμελλε να είναι η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος «Η γυναίκα και το νευρόσπαστο» του Pierre Louyes – μακράν η καλύτερη, φυσικά, από τις μεταφορές των Josef Von Sternberg και Julien Duvivier, με πρωταγωνίστριες τις Marlene Dietrich και Brigitte Bardot αντίστοιχα. Ιδού και η πρώτη πρωτοτυπία του αθεόφοβου γερο-Bunuel σε σχέση με τους παραπάνω: η δική του ηρωίδα ονόματι Κοντσίτα είναι… σπασμένη στα δύο – την ερμηνεύουν εναλλάξ η Carole Bouquet και η Angela Molina! Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς εξιστορεί ο ίδιος την παράξενη, αλλά εντελώς ταιριαστή, επιλογή του στην εξαίσια αυτοβιογραφία του «Η τελευταία πνοή» (εκδόσεις Οδυσσέας, μτφ. Μαρία Μπαλάσκα):

«Το 1978 στη Μαδρίτη, ενώ είχα απελπιστεί (εξαιτίας μιας τέλειας ασυνεννοησίας με μια ηθοποιό) ότι θα μπορούσα να συνεχίσω το γύρισμα του Σκοτεινού αντικειμένου του πόθου κι ενώ ο Serge Silberman, ο παραγωγός, ήταν έτοιμος να σταματήσει την ταινία, πράγμα που σήμαινε σοβαρή ζημιά, βρισκόμαστε ένα βράδυ οι δυο μας σε ένα μπαρ, αρκετά καταπτοημένοι, και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα – άλλα μόνο μετά το δεύτερο ντράι μαρτίνι – να πάρουμε δύο ηθοποιούς για να παίξουν τον ίδιο ρόλο, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Ο Serge ενθουσιάστηκε με την ιδέα, που του την είπα έτσι για πλάκα, και η ταινία σώθηκε χάρη σε ένα μπαρ.» Για την ιστορία, η ηθοποιός που βρέθηκε σε «τέλεια ασυνεννοησία» με τον Bunuel ήταν η Maria Sneider.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς, γιατί ο ρόλος της νεαρής Κοντσίτα αποτέλεσε τέτοιο γόρδιο δεσμό στην ολοκλήρωση της ταινίας. Ας δούμε λοιπόν το στόρι: πρόκειται για το χρονικό της διαρκώς αναβαλλόμενης, και τελικά ανέφικτης, σεξουαλικής κατάκτησης της Κοντσίτα από έναν αρκετά μεγαλύτερο σε ηλικία άντρα (Fernando Rey). Μια αδυναμία ολοκλήρωσης σαν αυτήν της «Χρυσής εποχής» ή της «Εγκληματικής ζωής του Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ», ένας ξεμωραμένος γέρος σαν αυτόν της «Βιριδιάνα», και τελικά μια εμμονή που αποδίδεται ακόμη καλύτερα στον ελαφρώς παραλλαγμένο αυθεντικό τίτλο: Αυτό το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου.

Μέσα σε όλα αυτά, η Κοντσίτα (από το Κονσεψιόν = σύλληψη, ενώ η μητέρα της ονομάζεται Ενκαρνασιόν = ενσάρκωση) μοιράζει την τράπουλα με τρόπο αινιγματικό και διαρκώς αναιρούμενο. Εκπορνεύεται «με το γάντι» ή αναζητά ένα υποκατάστατο της πατρικής φιγούρας; Παίζει με τον γέρο-«νευρόσπαστο» όπως η γάτα με το ποντίκι ή πράγματι αδυνατεί να κατανικήσει τα συμπλέγματά της; Αποτελώντας μια γυναικεία φιγούρα όχι μόνο δισυπόστατη, αλλά που περιέχει αξεδιάλυτα τις δύο όψεις της σαν το κλασικό σχήμα του γιν-γιανγκ, η Κοντσίτα δικαιώνει πλήρως την εκ περιτροπής ερμηνεία από τις Carole BouquetAngela Molina, οι οποίες μοιάζουν τοποθετημένες σε διαμετρικά αντίθετους πόλους αλλά σταδιακά πλησιάζουν όλο και περισσότερο.

Αυτή η πολυσύνθετη προσωπικότητα, άπιαστη σαν το τρεχούμενο νερό, καταδεικνύει ιδανικά την ανεπάρκεια της στείρας λογικής που αντιπροσωπεύουν οι τρεις ακροατές του ηλικιωμένου άντρα: ο ψυχολόγος, ο δικαστής και η καθώς πρέπει μητέρα – σχεδόν όλη η αφήγηση γίνεται με την μορφή φλας – μπακ, με αφορμή έναν θεαματικό καβγά στον σιδηροδρομικό σταθμό και τις μετέπειτα εξηγήσεις του άντρα. Η ανώδυνη συζητησούλα στο βαγόνι του τρένου, όπου οι ευυπόληπτοι συνομιλητές… όλως τυχαίως συνδέονται μεταξύ τους με διάφορους τρόπους, μοιάζει με μια συνωμοσία ρουτίνας, σχεδόν προς τήρηση της ευπρέπειας (ας μην ξεχνάμε πως η Κοντσίτα δεν απέχει μόνο ηλικιακά, αλλά και ταξικά από τον «πολιορκητή» της). Όπως και σε όλες τις υπόλοιπες σκηνές, η ειρωνεία του Bunuel και του ιδιοφυούς συν-σεναριογράφου του Jean-Claude Carriere μοιάζει με φαρμάκι που διαποτίζει το φιλμ. Ο νάνος ψυχολόγος που κάθεται πάνω στα βιβλία του, ένα βρέφος που τελικά είναι γουρούνι, το μπουγέλωμα της Κοντσίτα, μια ποντικοπαγίδα, οι συνεχείς αναγγελίες τρομοκρατικών επιθέσεων από την Ένοπλη Επαναστατική Ομάδα των Παιδιών του Ιησού (!), παραμορφώνουν άκρως αποτελεσματικά την ατμόσφαιρα και γεννούν μια συνεχή υποψία αντιστροφής και ανατροπής – από αυτήν την άποψη, η ταινία ίσως να βρίσκεται πιο κοντά με το αμέσως προηγούμενο «Φάντασμα της ελευθερίας» (1974). Η απειλή εντείνεται από εικόνες και σημάδια που δεν ξεκαθαρίζουν αμέσως ή και καθόλου, όπως το αίμα και τα σκόρπια αντικείμενα της Κοντσίτα στο δωμάτιο και η, πολύ αγαπημένη στον Bunuel, σκηνή με το γυναικείο χέρι που μαντάρει έναν ματωμένο μανδύα από δαντέλα, λίγο πριν από το εκρηκτικό φινάλε.

Και αν, μετά τους τίτλους τέλους, κάποιοι από σας συνεχίσετε να αναζητάτε το περί ου ο λόγος «αντικείμενο», τότε έχετε τις εξής δύο επιλογές: α) να προσκολληθείτε σε… αυτό που σέρνει καράβι, και εν προκειμένω έναν γέρο σε ασυγχώρητους παλιμπαιδισμούς. β) να συσχετίσετε τις εμμονές και τα συμπλέγματα των ηρώων με το περιρρέον κλίμα τρομοκρατίας, που προσεκτικά χτίζει ο Bunuel. Όποιος πιστεύει ότι ο πόθος και η υγιής αναζωπύρωσή του δεν είναι ζήτημα κατεξοχήν πολιτικό, είναι άξιος της μοίρας του.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.