• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Tv


Σάβ 03 Απρ 2004

Τηλεοπτικές Προτάσεις για όλη την εβδομάδα...




Σάββατο, 3/4, ΕΤ1
Down by Law - Στην Παγιδα του Νομου

Ο αυτοπεριορισμός στον οποίο θα υποβληθώ γίνεται περισσότερο για λόγους συνέπειας προς το κοινό γράφειν παρά επειδή εξυπηρετεί τοn γράφοντα ή τα γραφόμενα. Ως εκ τούτου αναπόφευκτα πρέπει να εγκαταλείψω κάθε προσπάθεια δραματικοποίησης του λόγου καθώς δεν συνάδουν με το είδος της ταινίας, ήτοι κωμωδία.
Ο Jim Jarmusch είναι από λίγους, γνωστούς και συνεπείς προς τον εαυτό τους διαφορετικούς αμερικανούς σκηνοθέτες. Οι ταινίες του δεν έχουν συγκεκριμένο κοινό, έχουν μόνο συγκεκριμένο τρόπο κινηματογράφησης, ανεξάρτητο, αδέσμευτο από εξωτερικούς παράγοντες. Το Down by Law είναι μια ιστορία, μια επίπεδη, αργή, χωρίς εξάρσεις αφήγηση σας αυτές που έχουμε συνηθίσει. Η διαφορετικότητα όμως έγκειται εκεί που δύσκολα ένας σκηνοθέτης μπορεί ή τολμά να φτάσει. Τα άγνωστα, απρόσιτα, αποδιοπομπαία ασπρόμαυρα πλάνα με λίγες αποχρώσεις του γκρι κατατάσσονται στα άδυτα νερά για τους περισσότερους. Γυρισμένη το 1986 η ταινία με αφοπλιστική απεριττότητα, αλλά πληθωρική συμβολικότητα ανατρέχει στις δεκαετίες του 30 και 40 και στις ταινίες του μέντορα Mizoguchi συνήθως αποτελούμενη από πλάνα, ενίοτε όμως από άχρωμες λήψεις που διαχωρίζουν το απόλυτο τίποτα της απεικόνισης από την φιλμική τέχνη μέσω απλώς μαύρων σκαριφημάτων σε λευκό φόντο. Κάθε ωραίο τοπίο ήταν εκτός των επιλογών του Jarmusch, κι όμως ο καμβάς του εμπλουτίζεται από αξεπέραστη φωτογραφία.
Η οπτική καλλιτεχνική ολοκλήρωση έρχεται να συμπληρωθεί από τα άριστης τεχνικής αρτιότητας στημένα πλάνα στα οποία το υπόβαθρο με το προσκήνιο εναλλάσσονται, κινούνται αλληλένδετα το καθένα μέσα στην αυτοτέλειά του παίρνοντας σειρά υπαλλακτικά χωρίς να χρειαστεί το cut του σκηνοθέτη ή η φυγόπονη αλλαγή γωνίας δίνοντας την εντύπωση ότι η έννοια του βάθους πεδίου μάλλον κάτι λέει στον δημιουργό.
Η αρτιμελής υλοποίηση αντισταθμίζει την πενία του περιεχομένου, αλλά ταυτόχρονα δράττεται της ευκαιρίας να αποδείξει ότι το κινηματογραφικό είδος αξιολογείται και εκτιμάται στην κυμαινόμενης για τον καθένα αξίας της πολυεδρικότητας του, εκφάνσεις της οποίας δεν είναι μόνο το τι και το ποιος αλλά το πώς και το γιατί. Υπό αυτήν την θεώρηση η ασημότητα της κινητικότητας στην ταινία αναπληρώνεται από τους ίδιους τους μηχανισμούς κίνησης της. Και στόχος του Jarmusch δεν είναι το ξετύλιγμα του νήματος, ούτε η κατεύθυνσή του αλλά η διαφορετικότητα του ίδιου, μονότονου ξετυλίγματός του μέσα από το φίλτρο που αυτός δημιουργεί.
Η ιστορία λοιπόν δεν ενδιαφέρει, είναι κοινότοπη, ως και αδιάφορη. Τρεις δραπέτες προσπαθούν να βρουν το δρόμο τους. Η τροπολογία που επιβάλλει ο Jarmusch αναφαίνεται στους διαλόγους, στη συμβολικότητα της στιγμής, στην αργόσυρτη λήψη που κάθε φορά νοηματοδοτεί διαφορετική συνιστώσα του στόχου της ταινίας, αφήνοντας περιθώριο για στιγμιαία πυροδότηση ιδεών ερμηνείας στο μυαλό του θεατή.
Υπάρχουν ακόμη πολλά να σχολιαστούν στην ταινία, απλώς δεν θέλω να χαθεί η εμμονή μου στο making of της ταινίας. Oh Yeah! Πέρα φυσικά από την ανατρεπτική πραγμάτωση, αξίζουν ο Rοberto Benigni και ο Tom Waits. Είναι βέβαια προφανές ότι το cast είναι αλλοπρόσαλλο, αλλά, αν θέλετε να με εμπιστευτείτε, είναι πραγματικά απολαυστικοί. Επίσης προσέξτε τη μουσική, ο Jarmusch έχει πολύ καλές σχέσεις με την rock και συγκεντρωτικός (όχι αυταρχικός) καθώς είναι στη δουλειά του δεν θα του ξέφευγε η μουσική εποπτεία επί του Waits.
Oh No! Αν δεν σας αρέσει το στυλ του, δεν θα σας αρέσει η ταινία. Απλό!
Η Ατάκα: “You scream, I scream, we all scream for ice-cream!” και φυσικά ο απίστευτης χάρης “-Buzz off now -Oh, buzz of to you too!” διάλογος ανάμεσα στον Benigni και έναν τύπο, ενώ ο Benigni προσπαθεί να μάθει αγγλικά.
TV σχόλιο: παίζεται επίσης το Antz, Star, 22:30 Βαθμλογία: 8
Σ.Κ.


Κυριακή, 4/4, Star, 01:00
Cross of Iron - Σιδηρους Σταυρος

Μαζί με το Enemy at the Gates, το Stalingrad και το Full Metal Jacket η σκηνοθετική εκδοχή του Peckinpah, Cross of Iron, κατατάσσεται σε εκείνες τις ταινίες που έχουν ως θέμα τους τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο στο ανατολικό μέτωπο. Αν και σε πολλά σημεία παρουσιάζει ομοιότητες με πολλές από τις πολεμικές ταινίες που θα έχετε ήδη δει, το Cross of Iron δεν έχει ούτε την πολιτική χροιά του Platoon, ούτε την εφετζίδικη του Saving Private Ryan, αλλά ούτε την ανθρώπινη σύγκρουση του Enemy at the Gates. Είναι μια καλά στημένη αντιπολεμική ταινία που πλέον δεν μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά πάντως διατηρεί το αξιόλογο των ηθοποιών της, οι οποίοι την υπηρετούν πολύ καλά, και ενίοτε ξαφνιάζει.
Η ταινία αρχίζει με μια γερμανική μεραρχία που προσπαθεί να επιβιώσει στο απάνθρωπο περιβάλλον του πολέμου της οποία ηγείται ένας ικανός λοχίας. Όπως είπαμε στην ταινία δεν υπάρχει σύγκρουση μεταξύ προσώπων, αλλά σκιαγράφηση δύο διαφορετικών χαρακτήρων, ο καθένας από τους οποίους αντιπροσωπεύει και κινείται σε διαφορετικό περιβάλλον. Η φρίκη του πολέμου εκκινεί και προωθεί τη σύγκριση, μέσα από την οποία διαφαίνεται μια παράλληλη προς τον πόλεμο ιστορία δύο κόσμων και δύο στόχων.
Oh Yeah! Προσέξτε ιδιαίτερα το τέλος της ταινίας, ο τρόπος που κλείνει, είναι πικρός, ειρωνικός και άτεγκτα κριτικός.
Oh No!: Η διάρκεια της ταινίας και το πλέον συνηθισμένο θέμα ίσως καταστήσουν την ταινία κουραστική. Πάντως δεν θα τη βλέπατε ως αμιγώς αντιπολεμική, αλλά και για τις προσωπικές πινελιές του Peckinpah, που την εξατομικεύουν.
Βαθμλογία: 7
Σ.Κ.


Τρίτη 6/4, Mega, 2:10
Suddenly Last Summer - Ξαφνικά Πέρυσι το Καλοκαίρι

Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί μια εξαιρετική μεταφορά του ομώνυμου θεατρικού έργου του Τέννεσι Ουϊλλιαμς. Ο Ουϊλλιαμς, ο ποιητής των προδομένων ονείρων ενέπνευσε πλείστους σκηνοθέτες της μεγάλης οθόνης. Έτσι, οι καταραμένοι χαρακτήρες του αμερικανού συγγραφέα , οι οποίοι διακατέχονται από ένα ισοπεδωτικό αίσθημα μοναξιάς , τόσο με την απομόνωσή τους από τους άλλους όσο και με την απομόνωσή τους ανάμεσα στους άλλους, πήραν σάρκα και οστά μέσα από τις σκηνοθετικές δουλειές καταξιωμένων κινηματογραφιστών.
Συγκεκριμένα, το Ξαφνικά Πέρυσι το Καλοκαίρι είναι ένα από τα ωριμότερα έργα του συγγραφέα καθώς και ένα από τα τολμηρότερα δραματικά θεατρικά κείμενα της μεταπολεμικής περιόδου.
1930 Νέα Ορλεάνη. Η Violet Venable είναι μια επιβλητική μητριαρχική φιγούρα του αμερικανικού νότου, η Kathrine είναι η ανιψιά της, η οποία έχει υποστεί νευρικό κλονισμό μετά το θάνατο του ξαδέλφου της (και γιου της πρώτης) και ο Dr John Cukrowicz είναι ο γιατρός που έχει αναλάβει τη λοβοτομή της Kathrine έναντι σεβαστού ποσού για τη συνέχιση της έρευνας – διατριβής του. Είναι γεγονός ότι οι χαρακτήρες ταλανίζονται (άμεσα ή έμμεσα ) από χρόνια απογοήτευση, αβάσταχτο πουριτανισμό και φαρισαϊσμό της αμερικάνικης κοινωνίας.
Oh Yeah! - για τις Katharine Hepburn, Elizabeth Taylor, οι οποίες συνθέτουν δυο εκπληκτικές ερμηνείες
-για το κείμενο-σενάριο, το οποίο δεν υπακούει στους κανόνες της γνωστής ρεαλιστικής συνταγής του Ουϊλλιαμς. Η γοητεία της ταινίας έγκειται στην περίσσεια της συμβολικής φόρτισης και του συναισθηματικού φόρτου.
Oh No!: - γιατί η ταινία ρέπει ενίοτε προς το μελόδραμα, - γιατί το βάρος της ασφυκτικής και καταθλιπτικής πίεσης που αποπνέει το ίδιο το κείμενο μάλλον δεν ανταποκρίνεται στα σινεφίλ γούστα σας, - γιατί δεν αρέσκεστε σε ιστορίες ψυχικά διαταραγμένων γυναικών του αμερικανικού νότου διανθισμένες με σαφείς υπαινιγμούς παιδοφιλίας, ομοφυλοφιλίας και κανιβαλισμού.
Η Ατάκα: ο μονόλογος της κυρίας Βενάμπλ για τις χελώνες στα νησιά Ενκαντάδας και ο μονόλογος της Κάθριν για τον σπαραγμό του ποιητή από τα πεινασμένα παιδιά του Μεξικού (ως ένα θέμα σε δυο παραλλαγές).
Βαθμλογία: 7,3
Ε.Ν.


Παρασκευή 9/4, Mega, 12:00
Kramer vs. Kramer - Κραμερ εναντιον Κραμερ

Η πασίγνωστη ακόμη και σήμερα ταινία, σπουδή πάνω στις δυσκολίες ενός πρόσφατα διαζευγμένου άντρα, που παλεύει και για την κηδεμονία του παιδιού του, αποτελεί ορόσημο στην ιστορία του σύγχρονου αμερικανικού κοινωνικού κινηματογράφου.
Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους κρατούν ο Dustin Hoffman ως ο τραγικός πατέρας και Meryl Streep ως η προβληματική και ζημιογόνος γυναίκα, φυτίλι της όλης ιστορίας. Είναι περιττό να τονίσω ότι οι ερμηνείες και των δύο είναι ικανοποιητικότατες, μέρος της επιτυχίας της ταινίας. Θεωρώ ότι κανείς άλλος πέραν του Hoffman δεν θα μπορούσε να παίξει καλύτερα τον ρόλο και αυτό, γιατί το μικρό του ανάστημα και η ακτινοβολούσα συμπαθητικότητα που αποπνέει (που φέρνει και λίγο σε Άνθρωπο της Βροχής), τον καθιστούν ιδανικό να πάρει τον ρόλο ενός ανθρώπου που πριν μάθεις τίποτα γι αυτόν πρέπει να τον συμπαθήσεις για τους σκοπούς της ταινίας. Από την άλλη η σκληρή Streep ξεδιπλώνει το δράμα της και θα αργήσει να γίνει κατανοητή η θέση της. Όταν γίνει όμως θα συνοδευτεί από έναν διαπεραστικό για τον θεατή πόνο.
Από την ταινία δεν λείπουν οι υπερβολές και οι ανισότητες προς πρόσωπα και καταστάσεις, γεγονός όμως παραμένει ότι η ευαισθησία και η ανθρωπιά που αναδίνει επιτρέπουν όχι μόνο της εύκολη και ευχάριστη παρακολούθηση, αλλά και την αβίαστη συναισθηματική φόρτιση.
Oh Yeah! Ο επιδέξιος εμπλεγμός πολλών προβλημάτων που έπονται του διαζυγίου, χωρίς να χάνεται η ατομικότητά τους, αλλά και χωρίς να παραγνωρίζεται η αλληλεπίδρασή τους, όλα σερβιρισμένα στο κρύο πιάτο του πόνου με μια σταγόνα γλυκιάς, σοκολατένιας συμπάθειας.
Oh No!: Το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης, Robert Benton, υποπέφτει σε κλισέ της αμερικανικής κινηματογράφησης, ενώ με λίγη προσπάθεια θα μπορούσε να τα αποφύγει.
Βαθμoλογία: 8
Σ.Κ.


Παρασκευή 9/4, Star, 2:30
The Trouble with Harry

Ο Hitchcock με προφανή ιλαρή και σαρκαστική διάθεση γυρίζει μια ταινία που παραπέμπει τόσο σε φιλμ μυστηρίου όσο και σε μαύρη κωμωδία. Ποιος έστειλε τον Χάρυ στον άλλο κόσμο; Μην ήταν το μπουκάλι που ακούμπησε τυχαία η λατρεμένη σύζυγός του στο κεφάλι του; Μην ήταν η σφαίρα του τουφεκιού του γερο-καπετάνιου του ποταμού; Μην ήταν το μικρό μεταλλικό πέταλο του τακουνιού του παπουτσιού πεζοπορίας ατυχήσασας μεσόκοπης δεσποινίδος; Ή μήπως….; Ποιος είναι ο ένοχος ή μάλλον ποιο είναι το φονικό όπλο; Φυσικά και δε θα σας μαρτυρήσω το όργανο του εγκλήματος, θα σας μαρτυρήσω όμως το φετίχ του φονευθέντος…, το οποίο είναι ένα ωραιότατο ζευγάρι γαλαζοκόκκινων καλτσών. Ο Χάρυ με τη σειρά του είναι ένα πτώμα που δεν πλήττει. Θάβεται, ξεθάβεται, μεταφέρεται, υφίσταται ιατρικής εξέτασης, ληστεύεται, γδύνεται, ντύνεται, μπανιαρίζεται. Ο μετά θάνατον βίος του μάλλον είναι πιο ταραχώδης και περιπετειώδης από τον εν ζωή βίο του (άλλωστε όπως αναφέρει και η σύζυγός του «he looked exactly the same when he was alive, only he was vertical»). Δεύτερο φετίχ της ταινίας είναι το φτυάρι. Όλοι έχουν το φτυάρι τους…
Oh Yeah! Ο Hitchcock επιλέγει την πιο πρωτότυπη οπτική γωνία για να παρουσιάσει έναν νεκρό (του οποίου ο θάνατος σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας καλύτερης ζωής για τους κεντρικούς χαρακτήρες της ιστορίας). ΄Ετσι, βλέπουμε τις πατούσες του Χάρυ με ή χωρίς κάλτσες, με ή χωρίς παπούτσια.
Oh No!: αν προτιμάτε τον Hitchcock των κλασικών αριστουργημάτων Vertigo και Rear Window .
Η Ατάκα: «Σκάσε και θάβε (ή σκάβε )» -άκρως αναμενόμενη ατάκα για μια ταινία που το μεγαλύτερο μέρος της αφιερώνεται στο «θάψιμο». Αν πάλι σας έχει δημιουργηθεί απορία σχετικά με το πώς θάβουν τον Χάρυ, θα σας διαφωτίσω ευθύς αμέσως- «με βιαστική ευλάβεια»…
Βαθμλογία: 7
Ε.Ν.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.