• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Tv


Παρ 27 Φεβ 2004

Τηλεοπτικές Προτάσεις για όλη την εβδομάδα...




Σάββατο 28/2 - 22:30, STAR
Three Days of the Condor - Οι Τρεις Μερες του Κονδωρα

Η ταινία Οι Τρεις Μερες του Κονδωρα ανήκει στις αντιπροσωπευτικές ταινίες συνομωσίας του ‘70 μαζί με τις Υπόθεση Παραλλάξ και Όλοι οι άνθρωποι του Προέδρου. Χαρακτηριστικό των συγκεκριμένων ταινιών είναι μια τάση κυνικής αποτύπωσης των κυβερνητικών συνομωσιών και της παράνοιας των πολιτικών οργανισμών στην Αμερική της μετά Γουότεργκεητ εποχής.
Ο ερευνητής της CIA (Robert Redford) ανακαλύπτοντας τυχαία κάποιες «ατασθαλίες»μέσα στην υπηρεσία, όπου και εργάζεται, βρίσκεται εκτεθειμένος σε θανάσιμους κινδύνους. Οι συνεργάτες του δολοφονούνται κατα την διάρκεια ολιγόλεπτης απουσίας του απο την δουλειά. Ο ίδιος πανικόβλητος συνειδητοποιώντας την κρισιμότητα της κατάστασης προβαίνει σε μια σειρά κινήσεων (τόσο σπασμωδικών όσο και μελετημένων) στην προσπάθεια του να αποκαλύψει την συνομωσία, πριν τον εντοπίσουν οι διώκτες του. Παράλληλα, πλέκεται και το σύντομο ειδύλλιο μεταξύ του Τζόζεφ και μιας γοητευκής «αιθέριας» ( Faye Dunaway) ύπαρξης.
Οh Yeah: Η υποβλητική ατμόσφαιρα και το δεμένο μοντάζ αποτελούν αναμφισβήτητους πόλους έλξης για τον σινεφίλ. Ο Redford ως σύμβολο της διαχρονικής γοητείας με το casual στυλ του έχει απήχηση ακόμα στο γυναικείο κοινό. Η Faye Dunaway με την δυναμική απλότητα και την σχεδόν χιουμοριστική της διάθεση επιβάλλει την θέση της δίπλα στον Redford. Οι απολαυστικές ερμηνείες του Cliff Robertson και του Max Von Sydow σκιαγραφούν δυο χαρακτήρες – σχεδόν καρικατούρες – με ισχυρή δόση κυνισμού και χιούμορ.
Oh No: Μην προσδοκείται μια ταινία καθηλωτικού σασπένς. Αν σας προκαλεί ανία μια ταινία η οποία θίγει τα κακώς κείμενα της δεκαετίας του ‘70 στην Αμερική και την διαφθορά των μυστικών υπηρεσιών, τότε μάλλον ατυχήσατε.
Η Ατάκα: “I don’t interest myself in why, I think more in terms of when, sometimes where’s, always how much.” τάδε έφη Max Von Sydow.
Το ατού της ταινίας: Η επιμελώς ατημέλητη κρεπαρισμένη κόμμωση του Cliff Robertson (ιδιαίτερα στην τελική σκηνή).
Ε.Ν.


Σάββατο 28/2 - 00:45, STAR
The Birds - Τα Πουλια

Γυρισμένο το 1963 ανάμεσα στο Psycho και το Marnie (όπου πρωταγωνιστεί και εδώ η Tippi Hedren) το The Birds δεν συγκαταλέγεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του Hitchcock. Η έμπνευση ήρθε όταν ο Hitchcock διάβασε σε μία εφημερίδα άρθρο που επιτιτλούτο «Seabird Invasion Hits Coastal Homes». Μετά ήρθε η επιλογή της απαραίτητης ξανθιάς στις ταινίες του, και εδώ μπαίνει η Hedren -μητέρα της Melanie Griffith- άσημο μοντέλο μέχρι να την ανακαλύψει ο Hitchcock.
Η Melanie Daniels (Tippi Hedren) επισκέπτεται την πόλη Bodega Bay, όπου συναντιέται με τον Mitch Brenner (Rod Taylor), όταν ξαφνικά η πόλη δέχεται ανεξήγητες επιθέσεις από κοράκια. Οι σταδιακές αυξήσεις των επιθέσεων, η αυξανόμενη βιαιότητα, η παραφροσύνη των ανυπεράσπιστων και μπερδεμένων ανθρώπων, αλλά κυρίως η ανατριχιαστική αναμονή ανάμεσα στις επιθέσεις δημιουργούν την ατμόσφαιρα αγωνίας και τρόμου που επιδιώκει ο Hitchcock.
Θεωρείται όχι από τις αντιπροσωπευτικές ταινίες του. Ο θύτης δεν είναι πια ο άνθρωπος, που εδώ άθελα και χωρίς αιτία μπαίνει στον ρόλο του θύματος, απουσιάζουν οι δυνατοί χαρακτήρες που σημαδεύουν τις ταινίες του, υπάρχουν εξόφθαλμες αρτιστικές και τεχνικές ατέλειες. Oh Yeah! Γιατί προκαλεί τρόμο που δεν πηγάζει από συνηθισμένα μοτίβα και γιατί μέσα από τον τρόμο αναφαίνονται και άλλα συναισθήματα με ύπουλο, αλλά υπέροχο τρόπο.
Oh No! Γιατί δεν παρουσιάζει την γνωστή τελειότητα του Hitchcock.
TV Σχόλιο: Μπορεί να δυσκολευτείτε σήμερα να διαλέξετε ταινία, καθώς παίζονται ακόμη «Οι τρεις μέρες του Κόνδορα» και το «Ο δολοφόνος έρχεται κάθε βράδυ». Λεκτέο επίσης ότι «Τα πουλιά» δεν κυκλοφορούν ακόμη στα video club (αναμένονται σύντομα σε dvd), οπότε αν θέλετε να την δείτε η μόνη οδός είναι η tv (έχει ήδη παιχτεί πάμπολλες φορές).
Κ.Σ.


Δευτέρα 1/3 - 21:00, STAR
Twelve Monkeys - Δωδεκα Πιθηκοι

Ο Terry Gilliam διαλέγει δύο καλούς ηθοποιούς (Bruce Willis και Brad Pitt), η χημεία των οποίων αποδεικνύεται σαγηνευτική, για να στήσει μια περίπλοκη ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ο κατάδικος James Cole (BruceWillis) αποστέλλεται στο παρελθόν για να σώσει την ανθρωπότητα από μια αρρώστια που εκφύλισε το ανθρώπινο γένος. Λόγω λάθους όμως φτάνει ακόμη πιο πίσω απ’ όσο πρέπει με αποτέλεσμα να τον περάσουν για τρελό και να τον κλείσουν σε ψυχιατρείο.
Η σκηνοθεσία είναι ευρηματική και ανατρεπτική, η ανάπλαση των «κόσμων» ρεαλιστική και τολμηρή. Θυμίζει λίγο το «28 days later» του Danny Boil, το οποίο είναι 7 χρόνια μεταγενέστερό του.
Oh Yeah! Γιατί ο Terry Gilliam δημιουργεί μια ακόμη ταινία που η παράνοια, το παράλογο, η έλλειψη συνοχής και η άριστη επιλογή ηθοποιών την καθιστά όχι βέβαια αποκρουστική, αλλά εγκλωβιστική (δείτε και το «Feat and Loathing in Las Vegas» για να καταλάβετε τι εννοώ).
Oh No! Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, μπορεί μερικοί να την βρουν ακατανόητη.
Κ.Σ.


Τρίτη 2/3 - 21:00, STAR
Where the Money is - Το τελευταιο Ριφιφι

Κρίμα που ένας πάλαι ποτέ ωραίος του κινηματογράφου που κατά γενική ομολογία και ταλαντούχος (αναφέρομαι στον Paul Newman, πρωταγωνιστή της ταινίας) αναλώνεται σε αδιάφορες παραγωγές. Η εν λόγω ταινία ρέπει περισσότερο σε βιντεοπεριπέτεια, παρά σε ταινία μεγάλου βεληνεκούς.
Το φτωχότατο σενάριο αναφέρεται σε έναν μεγαλοληστή τραπεζών, ο οποίος προσποιείται εγκεφαλικό με σκοπό να βγει από την φυλακή, ώστε να οργανώσει την νέα του επιχείρηση. Μαζί του καταφέρνει να συντάξει την συμπαθέστατη Linda Fiorentino και τον Dermot Mulroney, την πρώτη επειδή αυτή θέλει να ξεφύγει από τα συνηθισμένα και τον δεύτερο επειδή αυτός κυνηγά την πρώτη…Δεν ακούγεται άσχημο. Κι όμως ενώ ξεκινά με καλές προοπτικές γρήγορα κάνει κοιλιά, χάνει το ενδιαφέρον της για να φτάσει (ξεπέσει) σε μια νυστακτική και ρουτινιάρικη ταινία.
Βέβαια επειδή ένα φιλμ δεν κρίνεται μόνο (και ορθότερα ούτε καν κυρίως) από το σενάριο, η αναφορά στους ηθοποιούς είναι απαραίτητη. Επίσης δυστυχώς για την ταινία η παρουσία του Newman δεν την σώζει. Και αν θέλετε την γνώμη μου αναπόφευκτο είναι, όχι μόνο γιατί ο Newman με αφήνει αδιάφορο ως ηθοποιός, αλλά πρωτίστως διότι η παρουσίαση της ταινίας έχει δοθεί με τέτοιον τρόπο που ο ανέμπνευστος πρωταγωνιστής μπορεί αβίαστα να αντικατασταθεί ακόμη και με άσημους ή και κακούς ηθοποιούς. Η Fiorentino από την άλλη είναι γλυκύτατη. Και στην ταινία κάνει αυτό που ξέρει καλά: υποστηρίζει μεγάλους ηθοποιούς χωρίς να χάνεται στη σκιά τους. Παραγωγική καθώς είναι (συμμετέχει σε 3 περίπου ταινίες το χρόνο) έχει μάθει πώς να παραστέκεται και να γεμίζει τους ρόλους αποφεύγοντας να κρατήσει όλο το βάρος της ταινίας πάνω της.
Oh Yeah! Για τη σύλληψη, ακόμη και αν δεν πραγματώνεται καλαίσθητα και δημιουργικά, όπως επίσης και για τις διάσπαρτες έξυπνες ατάκες.
Oh No! Γιατί καταντά βαρετή και ίσως απογοητεύσει τους φαν του Newman
Απευθύνεται: στο fun club του Newman και των ταινιών ληστειών.
Κ.Σ.


Τετάρτη 3/3 - 02:00, STAR
Chicago Cab

Βασισμένη στο θεατρικό έργο του Will Kern, Hellcab, η ταινία καταπιάνεται με καθημερινές ιστορίες ανθρώπων που ξεδιπλώνονται όλες στη βάρδια ενός ταξιτζή (Paul Dillon). Η πλοκή της ταινίας εξαντλείται στους αλλεπάλληλους πελάτες του Dillon, καθένας από τους οποίους εκπροσωπεί μια διαφορετική κοινωνική τάξη, αντιπροσωπεύει ένα διαφορετικό πρόβλημα της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας, φορτώνει τον Dillon με άσχετα, ανούσια θέματα.
Το πλούσιο cast περιλαμβάνει ηθοποιούς γνωστούς και αγνώστους χωρίς διάκριση. Σπουδαίοι ηθοποιοί κρατούν της ίδιας βαρύτητας ρόλο με άσημους. Παρελαύνουν μεταξύ άλλων οι Michael Ironside, Julianne Moore, John Cusack, Gillian Anderson, όλοι αντιμετωπιζόμενοι ομοιογενώς. Όπως και όλα τα προβλήματά τους δεν συντελούν το παραμικρό στην εξέλιξη της ταινίας.
Αν δείτε την ταινία θα καταλάβετε ότι η σκηνοθεσία (Mary Cybulski και John Tintori) δεν παίζει σημαντικό ρόλο, μιας και δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια δημιουργικότητας, όταν το μόνο σκηνικό είναι το σαλόνι ενός ταξί. Δεν μπορούμε βέβαια να παραβλέψουμε ότι το κύλισμα της κάμερας μέσα στο ταξί δίνει την εντύπωση ότι αυτό που απεικονίζεται είναι κάτι εν είδει σπιτιού για τον Dillon, σύλληψη ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα τόσο σημειολογικά όσο και κοινωνιολογικά.
Oh yeah! Για την γρήγορη και πολυσχιδή παρουσίαση μιας ολόκληρης κοινωνίας, αλλά και για την συμπαθέστατη ερμηνεία του Paul Dillon, που δυστυχώς δεν είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε σε πολλές μέχρι τώρα ταινίες.
Oh No! Γιατί η ταινία δεν αφήνει τίποτα καθώς η προσέγγιση είναι επιδερμική, αλλά και γιατί το νόημα της ταινίας φαίνεται ήδη από τα πρώτα 10’ και ολόκληρη η υπόλοιπη ταινία δεν προσφέρει πολλά.
Κ.Σ.


Παρασκευή 5/3 - 00:00, ΝΕΤ
Στελλα

Η θρυλική Στέλλα του Κακογιάννη έχεισημειώσει μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία. Τιμήθηκε με το βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας Αμερικανών Κριτικών.
Η Στέλλα, γυναίκα των καμπαρέ και των λαικών πάλκων, είναι μια γυναίκα σεξουαλικό σύμβολο που ξεσηκώνει με τον άκρατο αισθησιασμό της τις λαϊκές γειτονιές. Η Στέλλα ερωτεύεται έναν ποδοσφαιριστή, τον Μίλτο, όμως αρνείται να τον παντρευτεί. Γιατί; Γιατί δεν ανήκει σε κανέναν ¨ μόνο στον εαυτό της. Η τραγική κατάληξη είναι αποτέλεσμα της σύγκρουσης του ηθικού νόμου της Στέλλας με τον νόμο που επέβαλε η ελληνική κοινωνία του ‘50.
Oh Yeah: Κακογιάννης και Καμπανέλλης (σενάριο) και Χατζιδάκις (μουσική) και Τσαρούχης (σκηνικά) συμβάλλουν στην σύνθεση μιας εκπληκτικής ελληνικής ταινίας. Φυσικά η εκρηκτική φυσιογνωμία της Μελίνας Μερκούρη μεταβάλλει την συγκεκριμένη ταινία σε θρύλο. Η Στέλλα (Μελίνα Μερκούρη) δεν είναι μια καθημερινή ηρωίδα, αλλά ένα σύμβολο ελευθερίας για την γυναίκα (στην Ελλάδα της εποχής του ‘50-‘60 δεν ετίθετο ζήτημα παρομοιών συμπεριφορών).
Oh No: Το σενάριο είναι βασισμένο στο θεατρικό έργο του Καμπανέλλη (Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια) ως εκ τούτου στην ταινία υπάρχει μια κάποια υπερβολή και φιλολογίζουσα έπαρση. Ο υπόκοσμος και το μελό είναικυρίαρχα στοιχεία της ταινίας, όπως και όλων των ταινιών της εποχής. Ωστόσο αποφεύγονται οι μελοδραματικές ακρότητες και το στοιχείο μελό μάλλον συγκαταλέγεται στα υπέρ της ταινίας.
Η ατάκα: Φυσικά.... «Στέλλα, φύγε, κρατάω μαχαίρι!» (μέχρι και σλόγκαν σε διαφήμιση μαργαρίνης έχει γίνει).
Ε.Ν.


Παρασκευή 5/3 - 01:15, ΝΕΤ
Amores Perros - Χαμενες Αγαπες

Ο A. Inarritu, ο σκηνοθέτης απο την πόλη του Μεξικό, είναι ο δημιουργός και της φετινής πολύ καλής ταινίας 21 grams. Το Amores Perros είναι μια εξίσου εκπληκτική ταινία (και για κάποιους πολύ καλύτερη απο την φετινή επιτυχία). Η ταινία ανάμεσα στις συμμετοχές και την αποδοχή της σε διάφορα φεστιβάλ του κόσμου τιμήθηκε στο φεστιβάλ των Καννών με τα βραβεία Critics week grand prize και το Young Critics Award.
Ο σκηνοθέτης διαπλέκει τρεις ιστορίες που έχουν ως σημείο σύνδεσης τους ένα δυστύχημα .
Ο Octavio είναι ένας άνεργος έφηβος ο οποίος επιδίδεται σε κυνομαχίες προκειμένου να κερδίσει χρήματα και να το σκάσει με την γυναίκα του αδελφού του (Susana). Ο σκύλος του Cofi, ένα Rottweiler, τον φέρνει πιο κοντά στην πραγμάτωση του στόχου του. Σε μια καταδίωξη με αυτοκίνητα. O Octavio συγκρούεται με το αυτοκίνητο της Valeria. Η Valeria μοντέλο και ερωμένη ενός εκδότη χάνει το πόδι της σ’αυτό το δυστύχημα. Μάρτυρας του δυστυχήματος είναι ένας ηλικιωμένος άστεγος, πληρωμένος δολοφόνος με σκοτεινό παρελθόν.
Οh Yeah: Αναμφίβολα προκαλεί ενδιαφέρον η σύλληψη του σεναρίου που βασίζεται στην συνάντηση διαμετρικά αντίθετων ανθρώπων εξαιτίας ενός τυχαίου γεγονότος. Η ντοκιμαντερίστικη διάθεση του Inarritu και τα βιντεοκλιπίστικα γρήγορα πλάνα αποτλεούν πρόκληση για την αμφιβληστροειδή του υποψιασμένου θεατή. Η μουσική είναι σαφέστατα αντάξια του επιπέδου της ταινίας.
Oh No: Ο συσχετισμός της ταινίας με τις δυο πρώτες ταινίες του Tarantino ενδέχεται να λειτουργήσει αποτρεπτικά για κάποιους απο εσάς. Παράλληλα μπορεί και να ενοχλήσει η απροκάλυπτη προβολή του κοινωνικού και οικονομικού χάσματος των ανθρώπων του Μεξικό. Η εμμονή του σκηνοθέτη για την μη αναστρεψιμότητα της μοίρας μπορεί και να κουράσει.
Η ατάκα: «Το make God laugh , tell him your plans» σχόλιο της Susana προς τον Octavio. Τώρα κατανοείται γιατί το σχετικά αισιόδοξο τέλος κάνει τον θεατή να αναστενάξει με ανακούφιση.
Ε.Ν.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.