• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Festival


Πεμ 09 Μαρ 2017

19ο ΦΝΘ: Σαφάρι στη Βόρεια Κορέα




Φτάνουμε αισίως στη μέση του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ και ο βροχερός καιρός γίνεται σύμμαχος των «φεστιβαλιστών» που σπεύδουν στις σκοτεινές αίθουσες με το πρόγραμμά τους γεμάτο. Μέχρι στιγμής αρκετά είναι τα ντοκιμαντέρ που μας έχουν κερδίσει αναμένουμε όμως εκείνα από το τμήμα του Διεθνούς Διαγωνιστικού που θα τα θέσουμε ως φαβορί για το μεγάλο βραβείο που θα δοθεί φέτος για πρώτη φορά. Επιστροφή όμως για εμάς στον αγαπημένο των φεστιβάλ της πόλης μας Ούλριχ Ζάιντλ που έπειτα από το Στο Υπόγειο καταφθάνει με ένα ντοκιμαντέρ για την αγριότητα του ανθρώπου. Παράλληλα, το συγκρότημα των Laibach μας ταξίδεψε ευχάριστα μέχρι την δυσπρόσιτη Βόρεια Κορέα για να μας δείξει από πόσα κύματα πρέπει να περάσει η μουσική για να ακουστεί.


Σαφάρι του Ούλριχ Ζάιντλ


Καραδοκούν κάτω από τον καυτό ήλιο, χαϊδεύουν απαλά την σκανδάλη του όπλου και η αδρεναλίνη τους εκτοξεύεται κάθε φορά που πετυχαίνουν τον στόχο τους. Αυτά είναι τα κύρια χαρακτηριστικά των ανθρώπων που επιδίδονται στο σαφάρι άγριων ζώων, που το μόνο που λαχταρούν είναι να βγάλουν στο τέλος μια καλλιτεχνικά στημένη φωτογραφία με το νεκρό τρόπαιό τους. Ο αυστριακός σκηνοθέτης Ούλριχ Ζάιντλ, που είναι γνωστός για τη λατρεία του προς όλους εκείνους τους οποίους ένα ευρύτερο κοινωνικό σύνολο απορρίπτει για τις επιλογές τους, ακολουθεί αυτή τη φορά μερικούς επαγγελματίες κυνηγούς που φτάνουν στη Ναμίμπια για να σκοτώσουν τα ζώα που ποθούν. Ποιες είναι όμως οι ενδόμυχες σκέψεις τους γι αυτό που κάνουν; Πως αντιμετωπίζουν τους γύρω τους, νιώθοντας ως ανώτερα όντα και πόσο ψυχρά αντιλαμβάνονται το δικαίωμα τους να σκοτώνουν για την ευχαρίστησή τους; Μήπως φταίει το κράτος(;) για όλα αυτά;

Για μια ακόμη φορά ο Ούλριχ Ζάιντλ «καδράρει» εκείνους που η κοινωνία δείχνει, αυτούς που με αηδία θα κοιτούσε ο καθένας μας και τους αφήνει να μιλήσουν ευθέως στην κάμερα, δίνοντάς τους όσο χρόνο χρειάζονται για να εκφράσουν περήφανα ακόμη και για πράγματα που ίσως δεν έχουν παραδεχτεί ποτέ στον εαυτό τους. Εξάλλου το «Σαφάρι» δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ που αφορά τα ζώα, αλλά τα ζωώδη ένστικτα των ανθρώπων που χαμένοι μέσα στην προσωπική τους λήθη επαναπροσδιορίζουν την υπεροχή τους, σκορπώντας περιχαρείς το θάνατο. Ο Ζάιντλ όμως δεν επικρίνει ποτέ αυτούς που επιλέγει να κινηματογραφήσει, αφήνει αυτόν τον ρόλο στον θεατή τον οποίο αφού φτάσει στα άκρα, τον βάζει αυτόματα σε μια θέση όχι και τόσο άβολη - αυτή του κριτή. Παράλληλα όμως τον ωθεί να σκεφτεί την δική του στάση απέναντι σε αυτό που από την αρχή γνωρίζει πως είναι ενάντια στα πρέπει της κοινωνίας. Αυτό όμως που κάνει πάντα τον αυστριακό δημιουργό να ξεχωρίζει και που είναι έντονο και στην τελευταία του αυτή δουλειά, είναι ο προσωπικός του τρόπος να αποθεώνει με την δύναμη της κάμεράς του την ουσία της ύπαρξης των πρωταγωνιστών του, κοιτάζοντας όσο πιο βαθιά μπορεί μέσα στη ψυχή τους γνωρίζοντας όμως ήδη πως δεν πρόκειται να βρει τίποτα παραπάνω από το απόλυτο κενό.


Ημέρα απελευθέρωσης των Μόρτεν Τράαβικ και Ούγκις Όλτε


Όσο σπάνιο είναι να επισκεφτεί κανείς τη Βόρεια Κορέα, άλλο τόσο είναι να παίξει ζωντανά στην πρωτεύουσα της χώρας ένα ροκ συγκρότημα όπως αυτό των Σλοβένων Laibach. Τίποτα όμως δεν φαίνεται να σταματά τον αεικίνητο σκηνοθέτη Μόρτεν Τράαβικ, ο οποίος θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να το καταφέρει και να κάνει το γκρουπ αυτό ένα από τα πρώτα που θα τραγουδήσουν μπροστά σε έναν λαό τελείως διαφορετικό, όχι μόνο από εκείνους αλλά και για ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο. Η κατάσταση όμως στη Βόρεια Κορέα είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους μας: λογοκρισία, πειθαρχεία, παρακολούθηση και απαγορεύσεις. Θα τα καταφέρουν άραγε ή θα υποστούν τις συνέπειες του δικτατορικού καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ Ουν; Με χιούμορ, τόλμη και πολλή μουσική, το «Ημέρα απελευθέρωσης» φορτώνει τον εξοπλισμό του και φτάνει με ειρηνικές διαθέσεις σε μια χώρα που απομονωμένη στα δικά της γεωγραφικά μήκη και πλάτη, έχει αποκτήσει δυσανεξία απέναντι σε κάθε τι ξένο. Σκοπός όμως των Τράαβικ και Όλτε δεν είναι το κατόρθωμα αυτό κάθε αυτό, ούτε να αλλάξει μια ολόκληρη κουλτούρα υποταγής, αλλά να ωθήσει έστω ένα μικρό βήμα παραπέρα τη σκέψη του λαού αυτού που έχει την δύναμη έστω και ληθαργικά, να δει το διαφορετικό που βρίσκεται μπροστά του.

Προβάλλεται ξανά την Κυριακή 12 Μαρτίου στις 23:00 στην αίθουσα Τζόν Κασσαβέτης


Οι φωτογραφίες από τα στιγμιότυπα του φεστιβάλ ανήκουν στην Motionteam Photo Press Agency



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.