• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Festival


Κυρ 12 Φεβ 2017

Μπερλινάλε 2017: Το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη, μια φορά κι έναν καιρό μακριά από τη χώρα του Τραμπ





Λειψή μέρα η σημερινή στην 67η Μπερλινάλε. Η απίστευτη προσέλευση του κόσμου και οι sold out προβολές μας ανάγκασαν να δούμε μόνο δυο ταινίες του διαγωνιστικού.


Η μέρα λοιπόν ξεκίνησε με το «Final Portrait» του Στάνλεϊ Τούτσι. Φυσικά ο Τούτσι δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Αυτό γιατί είτε παίζει σε εμπορικές ή καλλιτεχνικές ταινίες, σε μικρούς ή μεγάλους ρόλους, αυτό που μπορούμε ξεκάθαρα να του αναγνωρίσουμε είναι ότι πρόκειται για μια σταθερή και αξιόπιστη παρουσία στο χώρο του παγκόσμιου σινεμά με την ιδιότητα του ηθοποιού. Λιγότερη γνωστή είναι όμως η περιστασιακή δουλειά του πίσω από την κάμερα, μετρώντας πέντε ταινίες μέσα σε δύο δεκαετίες. Το «Final Portrait» με πρωταγωνιστές τους Τζέφρεϊ Ρας, Άρμι Χάμερ και Κλεμένς Ποεσί βασίζεται στο βιβλίο "Ένα πορτραίτο του Τζιακομέττι" του Τζέιμς Λόρντ και εξιστορεί την τελευταία και χαοτική περίοδο της ζωής του καλλιτέχνη Αλμπέρτο Τζιακομέτι.

Πρόκειται για μια κλασσική στο είδος της βιογραφία η οποία, κατά τη διάρκεια των δύο εβδομάδων, παρουσιάζει ένα μικρό κομμάτι της ζωής του ανθρώπου που έχει στο επίκεντρο της. Και μπορεί να σκεφτείτε ότι δυο εβδομάδες θα μοιάζουν αδιάφορες και ίσως κουραστικές για μια ταινία μιάμισης ώρας, όμως ο σκηνοθέτης καταφέρνει με ένα εξαιρετικό τρόπο να χωρέσει μέσα στο έργο όλα όσα θα σε κάνουν να καταλάβεις την προσωπικότητα του Τζιακομέτι. Επιπρόσθετα παραμένοντας εστιασμένος στην αναπαράσταση των τεχνικών του καλλιτέχνη μέσα από την εμμονή επανάληψη των χειρονομιών, με σκοπό την αιώνια τελειότητα, ο Τούτσι φτιάχνει ένα άκρως ενδιαφέρον έργο που ρίχνει φως στην ομορφιά, την απογοήτευση και, μερικές φορές, στο χάος της καλλιτεχνική δημιουργίας.


Μετά την προβολή της ταινίας ο Τούτσι έγινε ακόμα ένας σταρ που κατηγόρησε τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ. Σε ερώτηση αν η ταινία του θα μπορούσε να επηρεάσει τον σχεδιασμό κατάργησης του National Endowment of the Arts (Εθνικό Κληροδότημα για τις Τέχνες) ο 56χρονος σκηνοθέτης είπε εύστοχα: «Δεν νομίζω ότι η ταινία μας μπορεί να επηρεάσει τον πρόεδρο με οποιονδήποτε τρόπο. Η κυβέρνηση είχε πάντα μια αμφίσημη σχέση με τις τέχνες στις ΗΠΑ. Η τέχνη πρέπει να είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής, αλλά πολλοί άνθρωποι δεν θεωρούν την τέχνη ως ένα σημαντικό κομμάτι διαπαιδαγώγησης. Αυτή η διοίκηση δεν μπορεί να δει ακόμη και την εκπαίδευση ως κάτι το σημαντικό».


Για το αν η ταινία του αποτελεί κριτική για των τωρινό κόσμο της τέχνης και του θεάματος ο Τούτσι είπε πως «δεν ήταν η πρόθεση μου να κριτικάρω την τρέχουσα καλλιτεχνική σκηνή. Δεν ξέρω αρκετά για αυτήν για να την σχολιάσω. Πιστεύω ότι τα social media έχουν αλλάξει δραματικά το τοπίο. Οι άνθρωποι θέλουν να βγάζουν προς τα έξω το προϊόν τους και την προσωπικότητα τους πολύ περισσότερο από πριν. Κάποιες φορές απλά είναι παρακινούμενοι από τους ίδιους και άλλες από τους ανθρώπους που τους εκπροσωπούν». Ερωτηθείς σχετικά με τη δική του σχέση με την τέχνη, ο Άρμι Χάμερ δήλωσε ότι το εξής: «θεωρώ τον εαυτό μου έναν καλλιτέχνη, και είναι τιμή μου να συνεργάζομαι με μεγάλους καλλιτέχνες, όπως τους ανθρώπους που εργάστηκαν για αυτήν την ταινία. Ελπίζω ότι έτσι κάπως θα συνεισφέρω και εγώ».


Επόμενη ταινία το «Es War Einmal in Deutschland... (Bye Bye Germany)» του Sam Garbarski. Πρόκειται για ένα δράμα εποχής βασισμένο σε αληθινή ιστορία με πρωταγωνιστή τον Μόριτς Μπλάιμπτροϊ στο ρόλο ενός Εβραίου επιζήσαντα από το Ολοκαύτωμα. Κοινότυπο θέμα σκέφτηκα μπαίνοντας μέσα στην αίθουσα, όμως βγαίνοντας αναγνώρισα την προσπάθεια της ταινίας για κάτι το διαφορετικό. Τα να διηγηθείς ένα σκοτεινό παρελθόν της ιστορίας μέσα από ένα κωμικό τόνο μπορεί να οδηγήσει σε ταινίες που να έχουν περισσότερη ουσία, μεταδίδουν περισσότερα πράγματα και διαθέτουν καλύτερα συμπεράσματα από ότι αν σκηνοθετούσες ένα δράμα. Έτσι και το συγκεκριμένο έργο μιλάει για ένα σκοτεινό θέμα με ένα ελαφρύ άγγιγμα και το κάνει διαθέτοντας εξαιρετική ισορροπία μεταξύ των δυο αυτών ειδών. Διαφορετικό σε αντίθεση με τις τόσες και τόσες ταινίες για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, γεμάτο αποχρώσεις και χαρακτήρες που δεν συναντάμε συχνά σε αυτό το είδος ταινιών, το «Es War Einmal in Deutschland... (Bye Bye Germany)» ήταν πραγματικά μια ευχάριστη έκπληξη.





Επιστροφή στον Οδηγό του Cine.gr



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.