• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Festival


Δευ 03 Νοε 2014

55ο ΦΚΘ: Σαββατοκύριακο με αδερφούς Νταρντέν, Τσεϊλάν, Μπίερ, Πετζόλντ κι ένα διαγωνιστικό τμήμα που συναρπάζει




Αφήνοντας πίσω μας το Σαββατοκύριακο του 55ου Φεστιβάλ, δεν μπορούμε παρά να μοιραστούμε τον ενθουσιασμό μας για το επίπεδο των ταινιών του φετινού προγράμματος, η ποιότητα του οποίου δεν φαίνεται να επηρεάστηκε από τον ασυνήθιστα χαμηλό προϋπολογισμό του. Οι ταινίες που επιλέξαμε να παρακολουθήσαμε κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, εντάσσονται στα τμήματα των Ειδικών προβολών, του Βαλκανικού προγράμματος, των Ανοιχτών Οριζόντων, αλλά και του Διαγωνιστικού. Ειδικότερα, το διαγωνιστικό τμήμα αυτή τη χρονιά εκπλήσσει ευχάριστα, καθώς όσο περνούν οι μέρες διακρίνουμε πολλά φαβορί, κάτι που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο τον ρόλο της κριτικής επιτροπής. Και βρισκόμαστε μόλις στην αρχή...

Δύο Ημέρες, Μία Νύχτα (Deux Jours, Une Nuit), των Jean-Pierre & Luc Dardenne

Η ταινία των αδερφών Νταρντέν διαπραγματεύεται ένα ηθικό δίλημμα βγαλμένο μέσα από τον σύγχρονο εργασιακό εφιάλτη της Δύσης. Τι είναι προτιμότερο; Να χάσει τη δουλειά της μια γυναίκα που μόλις ξεπέρασε ένα πρόβλημα υγείας ή να πάρουν μπόνους οι συνάδελφοί της; Η εταιρεία φαίνεται πως έχει ήδη πάρει την αποφάσή της, αλλά για να μην κατηγορηθεί για έλλειψη ευαισθησίας, πετάει το γάντι στους εργαζομένους, οι οποίοι θα αποφασίσουν με μυστική ψηφοφορία αν η νεαρή γυναίκα θα φύγει ή θα μείνει, κάτι που στη συγκεκριμένη περίπτωση μεταφράζεται και ως... θα πάρουν το μπόνους οι εργαζόμενοι ή όχι; Οι Νταρντέν φέρνουν την ηρωίδα τους αντιμέτωπη με έναν προς έναν τους πιθανούς «ψηφοφόρους» της και κατ` επέκταση με τις τύψεις τους, την ανθρωπιά ή την άρνησή τους. Έχει ένα σαββατοκύριακο στη διάθεσή της -οι δύο μέρες και μία νύχτα του τίτλου- για να τους κάνει να κατανοήσουν τη θέση της και να τους πείσει να ταχτούν με το μέρος της. Παρά τις όποιες αδυναμίες της, και με τη στήριξη του συζύγου της, ξεκινάει την «ψηφοθηρία» με το κεφάλι ψηλά. Μπαίνει στο σπίτι τους, έρχεται σε επαφή με την πραγματικότητά τους και παρά το προσωπικό της στρίμωγμα, θέτει το ζήτημά της με αξιοπρέπεια. Η κάθε περίπτωση που συναντά είναι διαφορετική, με την ψυχολογία της ηρωίδας να ανεβαίνει από την όποια θετική εξέλιξη, και να γίνεται ένα με το πάτωμα σε κάθε αναποδιά. Ο θεατής μόνο ευγενικά αισθήματα μπορεί να αναπτύξει απέναντί της, αγωνιώντας για την τύχη της, τη στιγμή που κάθε συνάντηση μετράει αντίστροφα για την εξέλιξη του ζητήματος, με την ένταση ολοένα να κορυφώνεται. Το σκηνοθετικό δίδυμο επιλέγει για πρώτη φορά μια τόσο διάσημη ηθοποιό για πρωταγωνίστριά του, την εξαιρετική Μαριόν Κοτιγιάρ, η οποία χαρίζει μια συντριπτική ερμηνεία, αποτυπώνοντας με ρεαλισμό την ψυχολογική κόλαση που περνάει η ηρωίδα, δικαιώνοντας απόλυτα τους δημιουργούς για την επιλογή τους. Το σενάριο αποδεικνύεται προσεκτικά μελετημένο και παρόλο που κυλάει νεράκι, λειτουργεί σχεδόν ως case-study που εξετάζει τις πολλαπλές εκδοχές μιας φαινομενικά απλής ιστορίας, μέχρι να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα στον ατομικισμό και τη συλλογικότητα. Οι αδερφοί Νταρντέν βρίσκουν την ευκαιρία να καταγγείλουν, όπως μόνο αυτοί ξέρουν, τις τακτικές των μεγαλοεταιρειών και την αποδοχή τους από τους εργαζομένους, φέρνοντας την ανθρωπιά αντιμέτωπη με το προσωπικό συμφέρον. Παραδίδουν μαθήματα κουράγιου, ελπίδας και πάνω απ` όλα αλληλεγγύης, μέσα από μια ιστορία που προσφέρει άφθονη τροφή για σκέψη, μη παραλείποντας να κλείσουν το μάτι στην εξάρτηση του δυτικού ανθρώπου από την εργασία, αποτυπώνοντας πόσο καταστροφική φαντάζει η απώλειά της και πόσο λυτρωτική η απελευθέρωσή της από αυτήν.

Χειμερία Νάρκη (Kis Uykusu) του Nuri Bilge Ceylan

Η 7η ταινία του καταξιωμένου τούρκου σκηνοθέτη Νούρι Μπίλτζε Τσεϊλάν διαδραματίζεται σε ένα μικρό ξενοδοχείο της κεντρικής Ανατολίας, στην καρδιά του χειμώνα. Το ξενοδοχείο διευθύνει ο Αϊντίν, ένας πρώην ηθοποιός, μαζί με τη νεαρότερη γυναίκα του, Νιχάλ, ενώ μαζί τους βρίσκεται και η αδερφή του, Νεκλά, η οποία προσπαθεί να ξεπεράσει ένα πρόσφατο διαζύγιο. Το χιόνι αρχίζει να καλύπτει την περιοχή, μετατρέποντας το μέρος από τη μία σε καταφύγιο και από την άλλη σε ένα αποπνικτικό σημείο, μέσα στο οποίο ξετυλίγονται σταδιακά οι βαθύτερες ανάγκες τους, τα κίνητρά τους και κατ`επέκταση ο πραγματικός τους εαυτός. Αχόρταγος με τον κινηματογραφικό χρόνο, ο Τσεϊλάν παρουσιάζει μέσα σε 196 λεπτά ιστορίες σε μορφή παραβολών που θα μας μείνουν χαραγμένες στο μυαλό, πλαισιωμένες από ατελείωτες συζητήσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν υλικό μελέτης χαρακτήρων. Ο λόγος είναι ο αληθινός πρωταγωνιστής, αποκαλύπτοντας τη σπουδαιότητα αλλά και τη ματαιότητά του, επιβεβαιώνοντας τη λαϊκή ρήση «τα πολλά λόγια είναι φτώχεια» και δίνοντας μια ευρύτερη φιλοσοφική διάσταση στην ταινία, η οποία μεταξύ άλλων διαπραγματεύεται τις διαπροσωπικές σχέσεις, τη φιλανθρωπία, τις σχέσεις ανθρώπου και ιδιοκτησίας, την υποτέλεια των αδύναμων και την απραξία των πνευματικών ανθρώπων. Ωστόσο, παρά την τροφή για σκέψη που προσφέρει, σε συνδυασμό με την εξαιρετική φωτογραφία και κάποιες υποβλητικές, αξέχαστες σκηνές, δεν καταφέρνει να στηρίξει και να δικαιολογήσει μια τόσο μεγάλης διάρκειας ταινία, που πνίγεται μέσα στους διαλόγους της, την επανάληψη και την υπερπροσπάθεια επίδειξης διανόησης. Στο σύνολό της, μια απαιτητική ταινία που επιζητεί την αμέριστη προσοχή του κοινού για περισσότερες από τρεις ώρες, χαρίζοντας στιγμές που θα ανταμείψουν, θα προβληματίσουν αλλά και θα κουράσουν τον θεατή, με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχει πέσει σε «χειμερία» νάρκη...
Η ταινία απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο πρόσφατο Φεστιβάλ των Καννών.

Μια Δεύτερη Ευκαιρία (En Chance Til) της Susanne Bier

Η νέα ταινία της Σουζάνε Μπίερ αφηγείται τον γολγοθά ενός ζευγαριού που υποδέχτηκε πρόσφατα το νέο του μέλος, σε μια ιστορία με αρκετές συμπτώσεις και ανατροπές, που αγγίζουν περισσότερο το επίπεδο μιας σαπουνόπερας παρά μιας ισορροπημένης δραματικής ταινίας. Το ζευγάρι θα έρθει αντιμέτωπο με ένα ηθικό δίλημμα, το οποίο θα αποτελέσει την αφορμή για ένα αδέξιο σχόλιο πάνω στην μητρότητα, στα στερεότυπα γύρω από το ποιος θεωρείται καλός γονιός και ποιος όχι, ή ακόμα, στις λάθος επιλογές και τον αντίκτυπό τους. Η Μπίερ παραδίδει ένα όμορφα περιτυλιγμένο μελόδραμα, του οποίου οι σεναριακές τρύπες έχουν δευτερεύουσα σημασία, καθώς τον πρώτο λόγο έχει το σασπένς και η ανατροπή, στοιχεία που διατηρούνται μέχρι να επέλθει η τελική λύτρωση, με τον θεατή να αναρωτιέται αν η δημιουργός του έχασε ακόμη μία ευκαιρία...

Σ` Ενα Δρόμο του Παλέρμο (Via Castellana Bandiera) της Emma Dante

Μια ιδιότυπη "μάχη" ανάμεσα σε δυο πεισματάρες γυναίκες οδηγούς, που συναντήθηκαν τυχαία σε ...έναν δρόμο του Παλέρμο, εξελίσσεται σε φαρσοκωμωδία καθώς ο χρόνος κυλάει και το πρόβλημά τους παραμένει άλυτο. Καμιά τους δεν έχει διάθεση να υποχωρήσει, κάτι που δεν δικαιολογείται επαρκώς σεναριακά, τη στιγμή που η κάμερα διασκεδάζει με το πείσμα τους, τις εντάσεις αλλά και με τον περίγυρο που - όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις - έχει πάντα την δική του άποψη, διαφωνώντας, υποστηρίζοντας, ακόμα και επενδύοντας σε μια ακατανόητη πράξη. Ενδιαφέρον το εγχείρημα, πιθανότατα εμπνευσμένο από τα γραφικά σοκάκια του Παλέρμο και την σπιρτόζικη ιδιοσυγκρασία του γειτονικού λαού, σηματοδοτεί ένα ελπιδοφόρο κινηματογραφικό ξεκίνημα για την Ντάντε.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Έμα Ντάντε, πραγματοποίησε την πρεμιέρα του στο πρόσφατο φεστιβάλ της Βενετίας, αποσπώντας το βραβείο Α` γυναικείου ρόλου για την πρωταγωνίστρια Έλενα Κότα και αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του πρώτου της μυθιστορήματος.

Φοίνικας (Phoenix), του Christian Petzold

Μια γυναίκα που επέζησε από τα κολαστήρια του Άουσβιτς επιστρέφει στη γενέτειρά της, το Βερολίνο, με εγκαύματα στο πρόσωπο. Έχοντας για στήριγμα μια στενή φίλη αλλά και την κληρονομιά που απέκτησε από την οικογένειά της, θα μπει στο χειρουργείο για να ανακτήσει το πρόσωπό της. Πριν καλά καλά αναρρώσει θα συναντήσει τον φιλάργυρο σύζυγό της, ο οποίος δεν θα την αναγνωρίσει. Στη συνέχεια θα εντοπίσει μια ομοιότητα με την σύζυγό του, την οποία θεωρεί νεκρή και θα της ζητήσει να την υποδυθεί για να κερδίσει την κληρονομιά. Πάνω σ`αυτή την θεματική στήνεται η κυριολεκτική και μεταφορική αναγέννηση μιας γυναίκας, που προσπαθεί να ξεπεράσει τα εξωτερικά και εσωτερικά τραύματά της και να ξαναγεννηθεί, διεκδικώντας πίσω την ζωή της. Ο Πετζόλντ παρουσιάζει μια μη πιστευτή ιστορία με φόντο την μεταπολεμική Γερμανία, κρατώντας το ενδιαφέρον και την αγωνία σε υψηλά επίπεδα, αναγνωρίζοντας ότι ζητάει από τον θεατή να καταπιεί αρκετά σεναριακά ατοπήματα, ώστε να καταφέρει να την απολαύσει καθ` όλη τη διάρκειά της μέχρι το δυνατό της τέλος.

Διαγωνιστικό Τμήμα

Η Φυλή (Plemya), του Miroslav Slaboshpitsky

Η πρώτη ταινία του Μίροσλαβ Σλαμποσπίτσκιι, που έφυγε με το Μεγάλο Βραβείο της «Εβδομάδας της Κριτικής» του φεστιβάλ των Καννών, είναι ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό εγχείρημα, στο οποίο συμμετέχουν αποκλειστικά κωφοί ηθοποιοί, οι οποίοι επικοινωνούν στη νοηματική και προβάλλεται χωρίς υποτίτλους. Ένας νέος μαθητής περνάει το κατώφλι ενός οικοτροφείου κωφών και μαζί του ο θεατής ξεναγείται στους κανόνες του, τις τακτικές του και τον παραλογισμό του. Η κάμερα του Σλαμποσπίτσκιι ακολουθεί τους μαθητές μόνο στις εξωσχολικές τους δραστηριότητες, παραμερίζοντας την υπόλοιπη καθημερινότητά τους, μαρτυρώντας έτσι την διάθεσή του να εστιάσει αποκλειστικά στην σκληρότητα και την βία. Το ένα σοκ διαδέχεται το άλλο και η πραγματικότητα παρουσιάζεται ωμή, χωρίς το παραμικρό χάιδεμα στην πλάτη. Η κάμερα διεισδύει στα άδυτα της "φυλής" των κωφών, στην μαφία που την περιτριγυρίζει και ένα διαπλεκόμενο σύστημα που την κατευθύνει προς έναν και μοναδικό δρόμο, χωρίς γυρισμό. Ένα ελπιδοφόρο κινηματογραφικό ντεμπούτο, που παρά τις κάποιες αστοχίες του, θα ξεχωρίσει λόγω της ικανότητάς του να στοιχειώσει τον θεατή, χαρίζοντάς του μέσα από ένα δυνατό χαστούκι μια κινηματογραφική εμπειρία που θα θυμάται για καιρό.

Magical Girl, του Carlos Vermut

Ένα βαριά άρρωστο κορίτσι, ο απεγνωσμένος πατέρας του, μια γυναίκα με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα κι ένας άντρας που βγαίνει από την φυλακή. Η ιστορία που συνδέει τους παραπάνω χαρακτήρες φλερτάρει με την πραγματικότητα και τον σουρεαλισμό, σε σημείο που ενθουσίασε τον κορυφαίο του είδους, Πέδρο Αλμοδοβάρ, ο οποίος εξύμνησε τη δουλειά του σκηνοθέτη Κάρλος Βερμούτ και δήλωσε την επιθυμία του να συμμετέχει στην παραγωγή της επόμενης δουλειάς του. Μυστηριώδες, σκοτεινό και υποβλητικό, με υπόγειο χιούμορ και μια δομή που μένει σφιχτά δεμένη σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, το Magical Girl, ιντριγκάρει συναισθηματικά τον θεατή, σε μια επικίνδυνη ισορροπία που καταφέρνει να συντηρηθεί μέχρι τέλους. Ένα έξυπνο και αριστοτεχνικά δεμένο κινηματογραφικό πρότζεκτ, κατάλληλο να αναδείξει τις ικανότητες και την αισθητική του δημιουργού του, το όνομα του οποίου είμαστε σίγουροι ότι θα ξανασυναντήσουμε.
Η ταινία κέρδισε τα βραβεία καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας στο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.

-----------

Διαβάστε επίσης:
Οδηγός του cine.gr για το 55ο ΦΚΘ


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.