• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Festival


Σάβ 02 Νοε 2013

Μόνο ο Τζάρμους μένει ζωντανός


Όσα συνέβησαν στην τελετή έναρξης



Πραγματοποιήθηκε χτες το βράδυ η τελετή έναρξης του 54ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με οικοδέσποινα την διακριτική και κομψή Ελένη Ρουσσινού σύζυγο του Αλέξανδρου Αβρανά και πρωταγωνίστρια της βραβευμένης στη Βενετία ταινίας του Miss Violence, η οποία θα προβληθεί και στη φετινή διοργάνωση.

Αρχικά ανέβηκε στη σκηνή ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης, ο οποίος μίλησε συντόμως για την προσπάθεια του φεστιβάλ να κρατήσει υψηλό το ποιοτικό του επίπεδο τονίζοντας ότι το 80% του κόστους καλύπτεται από χρηματοδοτικά προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον λόγο πήρε στη συνέχεια ο υφυπουργός Αθλητισμού, Γιάννης Ανδριανού, ο οποίος διάβασε έναν λόγο-κονσέρβα μικρής διάρκειας, για να δώσει τη σκυτάλη στον σύμβουλο του πρωθυπουργού Δημοσθένη Δαββέτα, που σκοπό είχε να μας διαβάσει την επιστολή του Αντώνη Σαμαρά. Αυτό βέβαια ήταν κάτι που δεν μπόρεσε να κάνει, καθώς μόλις ξεστόμισε τη φράση "Έχετε τη στήριξη του πρωθυπουργού" το κοινό ξέσπασε σε γέλια, ενώ στη συνέχεια ξεκίνησε να μιλάει για τον εαυτό του, για τα χρόνια που αρθρογραφούσε στη Liberation και να εκφράζει διάφορες άστοχες σκέψεις του, που θεώρησε ότι εκείνη τη στιγμή είχαν σημασία. Η φωνή ενός θεατή από το κοινό "Δαββέτα για τον Τζάρμους ήρθαμε, όχι για σένα" σε συνδυασμό με τις αποδοκιμασίες που ακουγόταν στην αίθουσα, τον ανάγκασαν να επιστρέψει στη θέση του. Κάτι τέτοιες στιγμές η παρουσία του δήμαρχου Μπουτάρη αποδεικνύεται λυτρωτική, καθώς έφτασε η στιγμή για να κηρύξει την έναρξη λέγοντας "Πριν σας διαβάσω έναν σοβαρό χαιρετισμό, να σας πω ότι είμαι σινεμαδάκιας", αποφορτίζοντας με μια του φράση τους αγανακτισμένους.

Ο Τζιμ Τζάρμους ανεβαίνει επιτέλους στη σκηνή για να ευχαριστήσει το φεστιβάλ για την πρόσκληση που του έκανε, δείχνοντας τον σεβασμό του στον κ. Εϊπίδη τον οποίο αποκάλεσε "νονό του ενδιαφέροντος κινηματογράφου", συμπληρώνοντας ότι γνωρίζονται εδώ και 30 χρόνια. Ευχαρίστησε θερμά τον Χρήστο Κωνσταντόπουλο τον παραγωγό του, που τον χαρακτήρισε ως "άγγελο" που χωρίς την βοήθειά του δεν θα είχε καταφέρει να ολοκληρώσει την ταινία του. Δήλωσε περήφανος για το νέο κύμα του ελληνικού κινηματογράφου, εκπροσώπους του οποίου είχε την ευκαιρία να γνωρίσει, ενώ μετέφερε τις ευχές των υπολοίπων συντελεστών της ταινίας λέγοντας χαρακτηριστικά "ζηλεύουν που δεν βρίσκονται μαζί μου σήμερα". Τέλος, ανέδειξε για ακόμη μια φορά τη σεμνότητά του, καθώς λίγο πριν ξεκινήσει η προβολή της ταινίας του Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί και μετά από όλα αυτά τα υπέροχα λόγια, μας ζήτησε να τον συγχωρέσουμε γιατί δεν είναι καλός στο να μιλάει δημοσίως.

Η ταινία
Από τον τίτλο και μόνο της ταινίας, ο Τζάρμους μας δηλώνει ξεκάθαρα ότι θα ασχοληθεί με μια ιστορία αγάπης. Την πρώτη ατόφια ιστορία αγάπης στην καριέρα του, την οποία επιλέγει να αφηγηθεί με αντισυμβατικό τρόπο, για την ακρίβεια μέσα από το «είδος» της βαμπιρικής δραματικής κομεντί. Το πρόβλημα είναι πως ως πρωτάρης στη θεματολογία, αλλά και στο είδος της ταινίας, φαίνεται να χάνει κάπως τον προσανατολισμό του κι αυτό είναι κάτι που γίνεται αντιληπτό μετά την πρώτη ώρα.

Ο Τζάρμους δημιουργεί τους δικούς του βρικόλακες, κάτι που φαίνεται να το απολαμβάνει. Εισάγει νέα στοιχεία για τον μύθο που τους περιβάλλει, ενώ σε όλη τη διάρκεια της ταινίας μάς βομβαρδίζει, τις περισσότερες φορές με επιτυχία, με κωμικούς διαλόγους που μόνο μεταξύ βαμπίρ θα μπορούσαν να γίνουν. Έχει φροντίσει ωστόσο να μας συστήσει τους κεντρικούς του ήρωες, οι οποίοι ξεχειλίζουν από γνώσεις που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια και φυσικά από... στυλ. Πρόκειται για δύο βρικόλακες (Τίλντα Σουίντον και Τομ Χίντλεστον), στους οποίους έχει δώσει τα συμβολικά ονόματα Αδάμ και Εύα, πιθανότατα γιατί δοκίμασαν τον «απαγορευμένο καρπό» και καταδικάστηκαν αιωνίως. Οι δυο τους ζουν ερωτευμένοι στους αιώνες με έναν ασυμβίβαστο τρόπο. Αυτός, ευαίσθητος από τη φύση του, απογοητευμένος από τους ανθρώπους, με μισανθρωπικές τάσεις, γεμάτος καλλιτεχνικές ανησυχίες κι έντονη μελαγχολική διάθεση, ζει απομονωμένος στο προσφάτως χρεοκοπημένο κι εγκαταλελειμμένο Ντιτρόιτ. Αυτή, μια ήρεμη δύναμη, ισορροπημένη, έχει αποδεχτεί τη φύση της και την κοινωνία, διψάει για γνώση και ζωή κι έχει επιλέξει να ζει στη Ταγγέρη, μια από τις σπουδαιότερες πόλεις του Μαρόκου.

Ο Τζάρμους τοποθετεί το ζευγάρι σε διαφορετικά γεωγραφικά σημεία για να τονίσει την έννοια της ανιδιοτελούς αγάπης προς την ελευθερία και τον προσωπικό χώρο, η οποία τους βοηθά να διαμορφώσουν την προσωπικότητά τους από τα ερεθίσματα που οι ίδιοι επιλέγουν. Όταν βρίσκονται μαζί, αναδύουν αγάπη και συντροφικότητα, ενώ οι συζητήσεις τους αποτελούν μοχλό για τον σκηνοθέτη ώστε να ασκήσει μια κριτική στην τέχνη και την κοινωνία. Κάπως έτσι, βρίσκει την ευκαιρία να σχολιάσει καυστικά την απαξίωση που εισέπραξαν άνθρωποι των γραμμάτων, των τεχνών και των επιστημών ανά τους αιώνες. Ρόλο κλειδί γι` αυτό το σκέλος αποτελεί ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Τζον Χαρτ, αυτός του Κρίστοφερ Μάρλοου, που σύμφωνα με πολλούς είναι ο άνθρωπος που έγραψε αυτά που σήμερα θεωρούμε σαιξπηρικά έργα.

Όλα καλά μέχρι εδώ, κι ενώ μέχρι το πρώτο μισό έχει καταφέρει να πλάσει τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες και να συστήσει στον θεατή τον κόσμο τους, τα γεγονότα που ακολουθούν δεν προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στην ιστορία, ενώ φαίνεται να εξυπηρετούν περισσότερο ως γέφυρα για να την οδηγήσουν στο άδοξο τέλος. Μια ταινία που ξεκινά με τις καλύτερες προϋποθέσεις, με ένα ιδανικό πρωταγωνιστικό δίδυμο και μια ιστορία που φαίνεται δεμένη, δυστυχώς χάνει το δρόμο της, αφήνοντας τον θεατή με ερωτηματικά για τις διαθέσεις του αιώνια αγαπητού Τζιμ Τζάρμους.



---------------

Δείτε επίσης:
Ο οδηγός του cine.gr για το 54ο ΦΚΘ




 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.