• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cine Festival


Πεμ 21 Μαρ 2013

Και οι προβολές του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης συνεχίζονται...




Ο λάκκος / El foso του Ρικάρδο Ίσκαρ
Τι συμβαίνει στα παρασκήνια του Gran Teatro del Liceo της Βαρκελώνης; Πως προετοιμάζεται η ορχήστρα της Λυρικής Σκηνής που συνοδεύει τις παραστάσεις; Μια ματιά στα άδυτα της θρυλικής όπερας που δημιουργήθηκε το 1847, κάηκε το1861 και επαναλειτούργησε ένα χρόνο μετά. Ο Ρικάρδο Ίσκαρ μας ρίχνει στον Λάκκο όπου βρίσκονται οι πρωταγωνιστές του, δίνοντάς μας την ευκαιρία να παρατηρήσουμε τον τρόπο προετοιμασίας τους αλλά και γνωρίσουμε λίγα πράγματα για κάποιους από αυτούς. Όποιες όμως και αν είναι οι ιστορίες τους, δυσάρεστες ή ευχάριστες, δεν αλλάζουν το γεγονός ότι λειτουργούν σαν σύνολο για χάρη αυτού που αγαπάνε: τη μουσική.


Εκεί όπου πετούν οι κόνδορες / Where the Condors Fly του Κάρλος Κλάιν
Το “Ζήτω οι αντίποδες!”του Ρώσου σκηνοθέτη Βίκτορ Κοσακόφσκι που προβλήθηκε στο περσινό Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό. Ο Χιλιανός Κάρλος Κλάιν με το ντοκιμαντέρ του “Εκεί όπου πετούν οι κόνδορες” μας δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε κάποια από τα γυρίσματα, αλλά και να γνωρίσουμε ένα κομμάτι της προσωπικότητας του ιδιαίτερου αυτού σκηνοθέτη. Ένας ντοκιμαντερίστας σκηνοθετεί έναν άλλο και μέσα από τον φακό του μεγάλου θαυμαστή, ζούμε την επιμονή, τον αυθορμητισμό, τους προβληματισμούς, το χιούμορ αλλά και τα δάκρυα του Κοσακόφσκι. Παράλληλα όμως συμβαίνει και το μοιραίο, να οριστεί έστω και έμμεσα η διαμετρική αντίθεση στον τρόπο σκηνοθεσίας ανάμεσα στους δύο σκηνοθέτες.


Τσαρ... Το νησί φάντασμα του Σόουραβ Σάρανγκι
Τα νησιά φαντάσματα που δημιουργούνται στον ποταμό Γάγγη φιλοξενούν τους ανθρώπους που έχουν μείνει άστεγοι εξαιτίας των φυσικών καταστροφών που έχουν υποστεί τα σπίτια τους. Το Τσαρ, είναι γη από χώμα και νερό που οι μουσώνες μπορούν να εξαφανίσουν έτσι “μαγικά” όπως αυτό δημιουργήθηκε από τη φύση, σκορπίζοντας ξανά τους νομάδες κατοίκους του σε οποιοδήποτε σταθερό σημείο βρουν. Η κάμερα του Σόουραβ Σάρανγκι παρακολουθεί τον μικρό Ρούμπελ, τη ζωή της οικογένειάς του, το λαθρεμπόριο ρυζιού με το οποίο επιβιώνουν και μετρά άτυπα μαζί τους τις μέρες που για μια ακόμη φορά θα αναγκαστούν να γίνουν πρόσφυγες στον ίδιο τους τον τόπο.

Ο συμπαθέστατος Ινδός σκηνοθέτης, αφού εξέφρασε τον θαυμασμό του για την αίθουσα του κινηματογράφου Ολύμπιον στην οποία προβλήθηκε (και σε ταυτόχρονη ψηφιακή μετάδοση σε 6 ακόμα πόλεις) η ταινία του, μας ευχαρίστησε θερμά για την παρουσία μας. Δέκα χρόνια κράτησαν τα γυρίσματα με αρκετές διακοπές, μέχρι που το 2009 αποφάσισε να ξεκινήσει εντατικά τα γυρίσματα. Η έντονη ξηρασία και η έλλειψη βροχών καθυστέρησε ακόμη ένα χρόνο τα γυρίσματα τα οποία τελικά ξεκίνησαν το 2010 για να ολοκληρωθούν μέσα σε δύο χρόνια. Ο σκηνοθέτης έθιξε επίσης το φλέγον ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι, οι οποίοι όταν χάνουν τα σπίτια τους, χάνουν αυτόματα και την εθνικότητα τους, όπως και οι πρωταγωνιστές του, που ενώ ζουν στο νησί αυτό που βρίσκεται στα σύνορα της Ινδίας και του Μπαγκλαντές, οι ίδιοι εξακολουθούν να πληρώνουν φόρους χωρίς να έχουν καμία από τις δύο εθνικότητες.


Η πράξη του φόνου / The Act of Killing, των Τζόσουα Όπενχαϊμερ, Κριστίν Σιν, Ανώνυμος
Η πράξη του Φόνου αποτελεί ένα ασύλληπτο τραγελαφικό ντοκουμέντο για γερά στομάχια. Το 1965, η κυβέρνηση της Ινδονησίας ανατρέπεται από πραξικόπημα και περισσότεροι από ένα εκατομμύριο άνθρωποι σκοτώνονται μέσα στην ίδια χρονιά. Ο Ανουάρ και η συμμορία του βασάνισαν και σκότωσαν εκατοντάδες κομμουνιστές μένοντας μέχρι και σήμερα ατιμώρητοι. Για την ακρίβεια, πολλοί βρίσκονται ακόμη στην εξουσία. Στο φιλμ αυτό έχουν συμφωνήσει να εξιστορήσουν τις αποτρόπαιες πράξεις τους, με την προϋπόθεση ότι η αφήγηση θα προβάλλεται μέσα από σκετς, στα οποία θα πρωταγωνιστούν οι ίδιοι με βάση το αγαπημένο τους είδος ταινίας. Οι ίδιοι γράφουν το σενάριο, υποδύονται τους εαυτούς τους, ενίοτε και τα θύματά τους. Το αποτέλεσμα είναι τρομακτικό και ταυτόχρονα σουρεαλιστικό, καθώς από τη μια γινόμαστε μάρτυρες της απίστευτης κυνικής ομολογίας των εγκλημάτων που διέπραξαν, κι από την άλλη παρακολουθούμε τους βασανιστές και δολοφόνους μασκαρεμένους, να πρωταγωνιστούν σε κιτς σκετσάκια. Οι τρεις σκηνοθέτες - ο ένας παραμένει ανώνυμος για λόγους ασφαλείας - κατάφεραν να καταγράψουν τις ομολογίες του Ανουάρ και των φίλων του, δημιουργώντας έτσι ένα μοναδικό ιστορικό ντοκουμέντο, αλλά και να σκιαγραφήσουν τους χαρακτήρες τους πριν και μετά την κινηματογραφική εμπειρία που βίωσαν. Έτσι, κι ενώ στην αρχή ακούμε τον Ανουάρ - στον οποίο επικεντρώθηκε η ταινία - να μιλάει με περισσή αφέλεια για τα κατορθώματά του, στη συνέχεια, κι ενώ παρακολουθεί ένα σκετς στο οποίο υποδύεται ένα θύμα του, καταφέρνει επιτέλους να αποδυναμώσει την απάθειά του. Πολλοί συνηθίζουν να λένε ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία διαπράχθηκαν από ψυχοπαθείς, κι αυτό το ντοκιμαντέρ, σίγουρα ενισχύει αυτή την άποψη.
Το γλυκό καράβι / The Human Cargo, του Ντανιέλε Βικάρι
Μόνο γλυκό δεν ήταν το "Βλόρα", το καράβι της ιστορίας που εξιστορεί το ντοκιμαντέρ του Ντανιέλε Βικάρι. Στις 7 Αυγούστου 1991, το αλβανικό πλοίο βρίσκεται στο λιμάνι του Δυρραχίου για να ξεφορτώσει. Ξαφνικά ένα πλήθος ανθρώπων που βρισκόταν στην περιοχή, τρέχει για να επιβιβαστεί στο πλοίο και να διατάξει τον καπετάνιο να βάλει πλώρη για Ιταλία. Όλα αυτά θα μας φαινόταν παράλογα αν συνέβαιναν σε μια κοινωνικο-πολιτικά υγιή χώρα, όταν όμως συμβαίνουν στην Αλβανία το 1991, μπορούμε να κατανοήσουμε ποια ήταν αυτή η δύναμη που έσπρωξε περίπου 18.000 άτομα να στοιβαχτούν σε ένα πλοίο και να ταξιδέψουν μέχρι το Μπάρι, με την ελπίδα μιας καλύτερης ζωής. Πρόκειται για μια πράξη απόγνωσης, μη προσχεδιασμένη, με τους περισσότερους επιβαίνοντες - άντρες, γυναίκες, έγκυες, ηλικιωμένοι, παιδιά - να φορούν τα καθημερινά τους ρούχα, χωρίς να έχουν μαζί τους βαλίτσες ή τρόφιμα για το ταξίδι. Ο σκηνοθέτης δίνει μια άλλη διάσταση στο θέμα "μετανάστευση" και χρησιμοποιώντας πλάνα αρχείου αλλά και συνεντεύξεις πολλών επιβαινόντων, παρουσιάζει στον θεατή ένα πραγματικό γεγονός, για το που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη απόγνωση, όταν την κατάλληλη χρονική στιγμή βρεθεί μπροστά μας ένα "γλυκό" καράβι.



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.