• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Πιασε το Φτυαρι


Πεμ 27 Μαρ 2008

Rob Schneider: Το τέλος του χιούμορ




Μιας και οι μέρες είναι πονηρές και εγώ απρόσεκτος, ομολογώ πως την πάτησα. Φίλος με εκβίασε ότι θα έβγαζε στο youtube video που περιείχε εμένα και ένα ταψί παστίτσιο σε ιδιαίτερες στιγμές πάθους και βρώσης, αν δεν έβλεπα μαζί του μια από τις αγαπημένες του ταινίες, το European Gigolo, του auteur Rob Schneider, του ανθρώπου δηλαδή που είναι ο χαμένος κρίκος της αλυσίδας της εξέλιξης ανάμεσα στον άνθρωπο και το σκουπάκι τουαλέτας. Και καθώς δεν μπορούσα να υποστώ τέτοιον δημόσιο εξευτελισμό, πήρα μια σακούλα ποπ κορν, έσκαψα μέσα μου για να βρω το πιο ταπεινό χιούμορ μου και κάθισα στην πολυθρόνα για να απολαύσω κάτι, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι αιτία οικιοθελούς τύφλωσης.

Λίγα λόγια για το έργο: αν και δεν είχα δει το πρώτο μέρος, κατάφερα εύκολα να μπω στο νόημα, καθώς ο δημιουργός Rob (σκηνοθεσία, σενάριο ΚΑΙ ερμηνεία, τριπλή αηδία δηλαδή) από τα πρώτα λεπτά μας περιγράφει πως ο ήρωάς του σταμάτησε το gigoloλίκι για χάρη της αγάπης… Μιας αγάπης που όμως την έφαγε καρχαρίας (!), όταν εκείνη προσπάθησε να ταΐσει τις θαλάσσιες χελώνες με ένα κομμάτι λάχανο, που κατά λάθος περιείχε σως βοδινού. Έτσι ο ήρωάς μας καταλήγει στο Άμστερνταμ, και για να βοηθήσει τον μαστροπό-φίλο του, δέχεται να ξαναγίνει ζιγκολό και να αναζητήσει τον δολοφόνο των ζιγκολό της πόλης.

Για αρχή το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι τι θα γινόταν αν η κυβέρνηση ενοποιούσε και το ταμείο ασφάλισης των ζιγκολό, με αυτό του δολοφόνου-ζιγκολό. Εν δευτέροις αναρωτιέσαι ποιος άνθρωπος διάβασε ένα τέτοιο σενάριο και έβαλε την υπογραφή του για να γυριστεί κάτι τέτοιο. Και τρίτον, βλέποντας τελικά την ταινία, αναρωτιέσαι αν το χιούμορ είχε δεχτεί περισσότερα αλλεπάλληλα χτυπήματα σε λιγότερο χρόνο. Έχοντας δει (και ντρέπομαι για αυτό), και αδερφούς Φαρέλι και Στάθη Ψάλτη (κατά λάθος, ήμουν δεμένος) και δελτίο ειδήσεων του Star, θεωρώ πως ο Rob «τους έχει» όλους.

ΠΡΟΣΟΧΗ: τα γεγονότα που εξιστορούνται παρακάτω είναι πέρα για πέρα αληθινά. Προχωρήστε με ίδια ευθύνη.

Οκ λοιπόν, άντε και να δεχτούμε ότι ο Rob μπορεί με κάποια προσπάθεια, χημική βοήθεια και πολλή κατανόηση από το γυναικείο φύλο, να βρεθεί σε ιδιαίτερες στιγμές με κάποια γυναίκα. Βλέποντας όμως την φάτσα του, δεν συμφωνείτε πως η συγκεκριμένη γυναίκα (και δη γυναίκες στην περίπτωσή μας) θα πρέπει να είχε ένα βαρβάτο κουσούρι; Το ίδιο πιστεύει και ο Rob για την φάτσα του (είπαμε έχει γράψει και το σενάριο), και οι γυναίκες που καλείται να ικανοποιήσει είναι μια θεόχοντρη-dominatrix, μια με καμπούρα-φιάλη οξυγόνου και τέλος (και εδώ τον αποθεώνουμε) μια γυναίκα από την πρώην ΕΣΣΔ, που λόγω ενός πυρηνικού ατυχήματος έχει αντί για μύτη, ένα πέος! Ξαναδιαβάστε την προηγούμενη φράση. Ναι, δεν είμαι μεθυσμένος. Αναλογιστείτε το θέαμα. Αναλογιστείτε τώρα τι συνέβαινε κάθε φορά που η εν λόγω δεσποινίδα φτερνιζόταν. Ναι, αυτό συνέβαινε. Οπτικοποιήστε το τώρα και έχετε μια από τις πιο αηδιαστικές στιγμές του European Gigolo και μάλλον ολόκληρου του κινηματογράφου, ακόμα και αν συμπεριλάβουμε σε αυτόν και ταινίες όπως το 120 μέρες στα Σόδομα.

Αφού λοιπόν σας περιέγραψα και το highlight της ταινίας, θα έπρεπε να προσθέσω πως παράλληλα με την συνοδεία των εν λόγω κυριών, ο Rob καταφέρνει να κερδίσει τον σεβασμό των υπολοίπων ζιγκολό του κόσμου (ανάμεσά τους και ο Κώστας Σόμμερ, ως Έλλην, ηδυπαθής ζιγκολό – αν αυτό λέγεται διεθνής καριέρα, ο Τάσος Πάντος έπρεπε να είναι ο άνθρωπος από τον οποίο θα ξεκίναγε η ενδεκάδα της Barcelona), να ρίξει ένα κορίτσι σαν την Ηanna Verboom (!!!) και φυσικά να λύσει το μυστήριο του φονέα των ζιγκολό. Δράση, περιπέτεια, ρομάτζο, όλα σε ένα, δια χειρός Rob.

Το κακό με το European Gigolo δεν είναι ότι ήταν κάκιστο. Δεν είναι ότι είχε την φάτσα του Schneider στα περισσότερα πλάνα. Ούτε είναι ότι όλα τα εξωφρενικά που συμβαίνουν δεν είχαν καμία βάση. Τα κακό είναι ότι αντί να είχε γυριστεί ως μια καφροcultila με (αισχρότατη) άποψη, έχει γυριστεί ως κωμωδία αξιώσεων. Και όταν αναλογίζεσαι ανθρώπους με χιούμορ και μετά κοιτάς το δημιούργημα του Rob, μόνο οίκτο και λύπη μπορείς να νιώσεις, τόσο για αυτόν, όσο και για το κοινό που τον στηρίζει σοβαρά. Επίσης εύχεσαι να φτερνιστεί μια από τις συνοδούς του πάνω του. Για να δει την γλύκα και αυτός. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Υ.Γ. : Στον Βασίλη, μαζί με το μετάλλιο ανδρείας, μιας και κατάφερε να δει αυτή την αηδία παραπάνω από μισή φορά.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.