• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Πιασε το Φτυαρι


Τετ 25 Ιαν 2006

Kimono My House




Υποθέτω θα έχετε μάθει για το crash μου με τον Ιάπωνα...θέλω να πω... έχω κλαφτεί στο μισό cine...αφού και η Άλκηστη για αυτό πρότεινε να γράφουμε μαζί το gossip-μπας και μου περάσει με εργασιοθεραπεία. Αυτός ο άνθρωπος αυτός αποτέλεσε το Βατερλό μου κατά τους ABBA, ήταν ο μοιραίος άντρας για μένα όπως ήταν ο Csokas για την Richardson στο Asylum… και να φανταστείτε ούτε το όνομά του δεν μπορώ να προφέρω-ας τον λέμε λοιπόν καλύτερα Mitsubishi. Τον συνάντησα ένα μοιραίο βράδυ σε μια origami συνεδρία-αυτό είναι που παίρνουν κάτι χαρτιά και τα τυλίγουν και τα κάνουν σαΐτες ή κύκνους η μικρογραφίες του πύργου του Άιφελ. Το να κάνεις origami είναι τόσο ενδιαφέρον όσο το να βλέπεις μπογιά να στεγνώνει και τόσο ανώδυνο όσο το να σου βγάζουν τα νύχια αλλά ο σατανικός Fumi-sensei (βλέπε και Now you lose old nippon) μας είχε προειδοποιήσει: ή origami ή ohanami (cherry blossom viewing) ή δεν περνάτε την τάξη. Και επειδή άντε να βρεις κερασιές τώρα και να ανθίζουν κιόλας είπα να το ρίξω στο origami. Εκεί στην τάξη τα μάτια μας συναντήθηκαν λοιπόν και ένα μεγάλος έρωτας γεννήθηκε έντονος όσο και καταστροφικός. Ήμασταν αχώριστοι. Κάναμε το ίδιο πράγμα συνέχεια. Ο Mitsubishi μου πρόσφερε τόση ηδονή όσο ποτέ ένας Έλληνας (μην σου πω και Ελληνίδα) δεν μπόρεσε. Sometimes I am frightened but I m ready to try for the power of love που λέει και το τραγούδι. Γιατί ο Mitsubishi ως Ιάπωνας ήταν ακραίος. Μαζί του δοκίμασα πράγματα που δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα δοκιμάσω. Φυσικά μας βοηθούσαν πολύ και αυτά που αγόραζε από τα μανάβικα του Piccadilly. Και όταν αισθανόμασταν πολύ μα πάρα πολύ kinky πηγαίναμε και στο Kiku στο Mayfair. Το ultimate σε αυτήν την σαδομαζοχιστική σχέση ήταν να πάμε κάποια στιγμή στην Ιαπωνία και να φάμε αληθινό fugu. Θυμάμαι μάλιστα μια φορά είχε αγοράσει και κάτι που τα έλεγαν mochi και τα ψήσαμε στην σχάρα. Αλλά ακόμα και η πιο απλή miso μεταμορφωνόταν στα χέρια του. Όσο για sushi και sashimi; ε καλά τύφλα να χει ο Μαμαλάκης. Γιατί τα φαγητά που έφτιαχνε ήταν θεϊκά…Μια στιγμή! Καλά νομίζατε ότι έλεγα για σεξ τόση ώρα; Get a grip παιδιά δεν μιλάμε και για τον νέγρο θερμαστή από το Τζιμπουτί... Αλλωστε όπως λέει και η παροιμία ο γρηγορότερος δρόμος για την καρδιά μιας γυναίκας περνάει από το στομάχι... ειδικά από το δικό μου στομάχι.. Δεν μου φαίνεται πολύ αλλά μπορώ να φάω και βόδι στην καθισιά μου...ολόκληρο με τα κοκκαλάκια. Δυστυχώς όμως αυτό το όνειρο κάποια στιγμή τελείωσε όπως όλα τα αυτοκαταστροφικά πάθη. Είχα αρχίσει να γίνομαι σαν την περιφέρεια της JLo με τόσο φαί και είχα πάθει και μερικές Σαλμονέλλες από τόσο ωμό ψάρι. Όσο για τον ίδιο, αηδιασμένος από το ότι τον ήθελα μόνο για τον τσελεμεντέ του και αναγνωρίζοντας ότι το κέρατο με έναν πιο ικανό μάγειρα ήταν μια μόνιμη απειλή, έκανε hara-kiri σε αυτήν την σχέση με τον άπονο νιχιλισμό του ασιατικού σινεμά.....

Μην πιστεύοντας πως ο έρωτας της ζωής μου τελείωσε τόσο άδοξα, έχοντας μόνο το Love song του Gackt να μου τον θυμίζει έψαξα απελπισμένα για μια ρομαντική ιστορία αγάπης. Όπως και στο Mr. and Mrs. Smith το σινεμά φάνηκε ναός λύτρωσης ειδικά όταν έμαθα ότι έπαιζαν μεταφορά του κλασσικού έργου του Golden Memoirs of a geisha, του βιβλίου που μου έμαθε την πρώτη μου ιαπωνική λέξη-το mizuage. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποίησα πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Γιατί την Sayuri (που μου θυμίζει καβούρι-κάνεις κάτι tempura με αυτό να γλύφεις τα δάχτυλά σου) την υποδυόταν η Zhang... θέλω να πώ... είναι κινέζα. Τι είναι πιο politically incorrect από αυτό; Και εντάξει είναι όμορφη αλλά η Nami Tsukamoto για παράδειγμα την στέλνει αδιάβαστη. Και μετά η άλλη η Hatsumomo (που μου θυμίζει το momoya που βάζεις στο gohan και γίνεται πεντανόστιμο) είναι η Li που και αυτή είναι κινέζα. Δεν χάλασε και ο κόσμος αλλά είναι σαν να βάζεις Ολυμπιακό να κάνει τον Παναθηναϊκό (θα λεγα σαν να βάζεις Τουρκο να κάνει τον Έλληνα αλλά αυτά είναι ρευστά πράγματα αυτές τις μέρες...).Και μετά είναι και η άλλη η Michelle Yeoh (που δεν μου θυμίζει τίποτα αλλά την έχω συνδέσει με soy sauce δεν ξέρω γιατί) αυτή είναι Μαλαισιανή και την θυμάμαι ως Bond girl. Και όλοι μιλάνε Αμερικάνικα. Με αισχρή προφορά. Και Ιαπωνικά για ξεκάρφωμα (με ακόμα πιο αισχρή προφορά). Σαν Ταϊλανδές ιεροδουλες όπως παρατήρησε και ένας χρήστης του imdb που δεν μας αποκάλυψε τις πηγές του. «Εγκώ δεν ξέρει αγγλικά κύριο αλλά ξέρει που βρει κορίτσια. Εγκώ πάει εσύ εκεί-30 ντολάρια». Ξύλινο άνευρο παίξιμο από όλες τις πρωταγωνίστριες και η Zhang να φοράει κάτι γαλάζιους φακούς χειρότερους από αυτούς που φοράνε οι φτηνιάρες holiday reps στο Φαλιράκι. Μην με βαράτε αν κάνω λάθος αλλά στο βιβλίο τα μάτια της Sayuri δεν ήταν γκρίζα; Έπρεπε να γίνουν μπλε για να το καταλάβει και ο ηλιθιότερος των (Αμερικανών) θεατών πως δεν ήταν Japanese-like; Και η θλιμμένη καταπιεσμένη αντιπαλότητα των geishas έπρεπε να γίνει cat-fight-μόνο οι υστερίες των «Δυο ξένων» έλειπαν δηλαδή... Σαν να έβλεπα επεισόδιο της Santa Barbara ή του All my children με λάθος κοστούμια σε λάθος εποχή –σαν ο υπεύθυνος να είχε πάρει LSD και να λήστεψε βεστιάριο Kabuki. Το Memoirs με άλλα λόγια μοιάζει να είναι η επιτομή της οριεντάλ ονείρωξης του λευκού άνδρα (του Marshall στην προκειμένη περίπτωση): υποτακτικές σχιστομάτες γκόμενες που σε ερωτεύονται ακόμα και να σαι σαν τον Watanabe και που αφιερώνουν την ζωή τους σε σένα, λίγο sushi, λίγο spring rolls, ψήγματα υποκειμενικής εξιστόρησης ιστορικών γεγονότων και το αγόρι μου. Γιατί δεν βάλανε και κανένα basmati και κανένα Taj mahal έτσι να δέσει το γλυκό; Για να μην μακρυγορώ λοιπόν το Memoirs άφησε ανικανοποιήτη την πονεμένη μου καρδιά καθώς σε τίποτα δεν θύμιζε τον έρωτά μου με τον Mitsubishi. Ήταν μια αρπακολλάδικη χολυγουντιά από αυτές που διακατέχονται από ίδιο τον σεβασμό στην διαφορετική κουλτούρα που χαρακτήριζε και το... My fat Greek wedding. Και σε αντιστοιχία με τις ροζ αγγελίες του στυλ «Αγαλματένια Γιαπωνέζα για μασαζ στον δικό σου χώρο» τελικά σου βγαίνει –στην καλύτερη περίπτωση- Φιλιππινέζο αγόρο-κόριτσο...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.