• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Πιασε το Φτυαρι


Παρ 01 Απρ 2005

Nine songs: Αχ! Ναι! πιο κάτω...




Ως κάθε σύγχρονος άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του σπάνια έχω φιλοσοφικές ανησυχίες. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που δεν μπορείς να το αποφύγεις, που τα κοινωνικά γεγονότα σε καλούν επιτακτικά να πάρεις θέση, να θέσεις στον εαυτό σου υπαρξιακά ερωτήματα και ει δυνατόν να τα απαντήσεις. Το έναυσμα στην συγκεκριμένη περίπτωση λοιπόν ήταν το 9 songs και το ερώτημα που προέκυψε το εξής παρακάτω: Πού σταματάει η ταινία τέχνης και πού ξεκινάει η τσόντα;

Δύσκολο ερώτημα να απαντηθεί από τον μη ειδήμονα και πιθανότατα εκτενής βιβλιογραφία και κοινωνιολογικές παραπομπές να αποτελούν must, ας προσπαθήσουμε όμως με τους πενιχρούς πόρους μας να προσεγγίσουμε με αξιοπιστία το ερώτημα που βασανίζει γενιές κινηματογραφιστών, με αναλυτικό και μεθοδικό τρόπο...
Τι κάνει μια τσόντα «τσόντα» λοιπόν;
1) Μην είναι (οι κάμποι, τα βουνά) και ο σκηνοθέτης της; Ας μην γελιόμαστε, είναι εύκολο να πεις «ματάκια» τον εκάστοτε κύριο Tommy Gunn, Jordan Heart, James Hamilton (όλα αληθινά ονόματα), δυσκολεύεσαι όμως να χαρακτηρίσεις τον Winterbottom π*ρνόμυαλο και τον μακαρίτη τον Kubrick βρωμερό κορτάκια (Eyes wide shut κανείς;). Σίγουρα όμως μια τέτοια αναίσχυντη ρατσιστική αντιμετώπιση δεν μπορεί φύσει και θέσει να αποτελέσει κύριο κριτήριο κατηγοριοποίησης
2) Μην είναι το σενάριο; Συγγνώμη δηλαδή-έχει το 9 songs σενάριο; Εδώ και ο ίδιος ο Winterbottom λέει ότι δεν είχε script για μεγαλύτερη φυσικότητα και καλά... Είχε σενάριο ο Pornographer; Από την άλλη πλευρά μου έχουν πει (δεν έχω δει φυσικά...) για αριστουργήματα όπως το The last Poker που είχε την Olivia Del Rio να έχει σκοτώσει τον άντρα της (τρομερή αγωνία!) και το Bodies in Heat με κάτι έφηβους αποκλεισμένους σε ένα χειμερινό θέρετρο (κάτι twist μεγαλύτερα και από Shyamalan μιλάμε!). Και μην ξεχνάμε τις ιστορικές soft ελληνικές παραγωγές όπως το Αναζήτησις που τύφλα να είχε η Αγκάθα Κρίστι σε αστυνομική πλοκή....
3) Μην είναι η διεύθυνση φωτογραφίας; Εντάξει είναι γεγονός πως στις «αισθησιακές παραγωγές» έχουμε έντονο φωτισμό στην λογική του «φόρα παρτίδα» και πως στις art ταινίες έχουμε μια πιο εναλλακτική προσέγγιση με τα μισά επίμαχα στην σκιά αλλά δεν είναι σοβαρός λόγος αυτός-αν είναι έτσι να αρχίσουμε να βαράμε τον οπερατέρ δηλαδή-δεν το δέχομαι, προχωράμε παρακάτω
4) Μην είναι οι ηθοποιοί; Άλλη μια ρατσιστική αντιμετώπιση που στιγματίζει άδικα λειτουργούς της τέχνης όπως την Sylvia Saint (σοβαρά, έχει υποκριτικές ικανότητες!) Γιατί δηλαδή τι διαφορά έχει η Margot Stilley από την Saint; Τι διαφορά έχει ο Kieran O`Brien από τον Rocco Sinfredi (πέρα από cm); Άλλη μια οπισθοδρομική νοοτροπία που κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους και μας πηγαίνει δεκαετίες πίσω ....
5) Μην είναι το σεξζουαλικό feeling; Αυτός είναι όντως ένας σοβαρός λόγος, ας τον αναλύσουμε λίγο περισσότερο...Κατά γενική ομολογία οι αισθησιακές ταινίες υπηρετούν τον ιερό σκοπό της σεξουαλικής ανασηκωμάρας. Σε αντίθεση, δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον να αποκτά hard-on με το 9 Songs... Σε αυτά τα θέματα όμως περί ορέξεως κολοκυθόπιτα θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος. Έξάλλου κάποιοι μπορεί να την βρίσκουν και με βί(ν)τρους χορευτές.... (βλέπε και Τσάι στην Κοπεγχάγη ΙΙΙ).

Μετά από λεπτομερή έρευνα λοιπόν και με την επαγωγική μέθοδο πού καταλήγουμε; Καταλήγουμε πως το 9 Songs είναι τσόντα και μάλιστα βαρετή. Είναι κρίμα που ο Winterbottom δεν πήρε μαθήματα από τους μεγάλους μαιτρ του είδους όπως τον Dorcel και τον Salieri και δυστυχώς οι καθ’όλα αξιότιμοι κ.κ. Stilley και O’Brien ελάχιστα προσφέρουν στην ταινία (Margo αγάπη μου, δεν χρειάζεται να κάνεις σαν να σε σφάζουν-γυναίκα είσαι ακόμα να μάθεις το faking it;). Αλλά τι να περιμένεις από Βρετανούς...Το μόνο που όντως αξίζει είναι το εκπληκτικό ροκ soundtrack που όμως στις σεξουαλικές σκηνές αντικαθίσταται άκομψα από κονσέρτο για δύο πιάνα σε φα μείζονα (ούτε σωστή μουσική υπόκρουση τσόντας δηλαδή!). Όσο για εσάς αγαπητοί υποψήφιοι θεατές απενοχοποιηθείτε και δηλώστε το ανερυθρίαστα... ξέρετε πλέον τι πάτε να δείτε αν και θα προτιμούσα προσωπικά το A night in Paris. Ως spoiler να πώ επίσης ότι στο τέλος της ταινίας δεν παντρεύονται...


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.