• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Πιασε το Φτυαρι


Παρ 17 Δεκ 2004

The Phantom of the Opera -Σαν το μικρό φαντασματάκι




Τρία πράγματα είναι τα σήματα κατατεθέντα των μιούζικαλ που ακόμα και ένας μη μυημένος αναγνωρίζει: Το trademark τραγούδι του The Phantom of the Opera, το Don’t cry for me Argentina της Evita και ο Mario (όχι Μάριος, παρακαλώ!) Frangoulis σε ντουέτα με κάτι μεσόκοπες παρτενέρ (Who the hell is Deborah Myers?). Έτσι ο ηθικός αυτουργός του πρώτου trademark, ο Andrew Lloyd Webber (τον οποίο φαντάζομαι παρόμοιο του εργοδότη της Fran Drescher στην τηλεοπτική σειρά The Nanny) κατεβαίνοντας από τον μεγαλοπρεπή θρόνο του αποφάσισε εν έτει 2004 να κάνει ένα μεγάλο καλό στην ανθρωπότητα. Μαζί με τον Schumacher (όχι τον οδηγό φόρμουλα, τον άλλο...) μετέφερε στην μεγάλη οθόνη το θεατρικό του μιούζικαλ The Phantom of the Opera έτσι ώστε να τον χαρούν στο celluloid και οι επόμενες γενιές....

Έτσι σε μια Opera de Paris αντίστοιχης πιστότητας των γραφικών Anacondas εκτυλίσεται η ιστορία αγάπης, έρωτα και μουσικής ανάμεσα στην νεαρή τραγουδίστρια Christine (Emmy Rossum), στο φάντασμα της όπερας (Gerard Butler) και στον πλούσιο νεαρό που του γυάλισε η μικρή (Patrick Wilson). Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται και η Minnie Driver (ω! Τι τιμή!) καθώς και η Βρετανή τραγουδίστρια Jennifer Ellison, η οποία τα έχει πετάξει για οποιοδήποτε αντρικό περιοδικό μπορεί να φανταστεί κανείς (κάτι σαν την Τζίνα Αλοιμόνου ένα πράγμα), αλλά που μπροστά στην Rossum δεν πιάνει μία (αθώα, αθώα η Emily στην ταινία αλλά όλο με την καλτσοδέτα έξω τριγυρνάει...) Ο Butler πάλι σε ρόλο φαντάσματος με αποκριάτικη στολή χειρότερη και από «Άραβας σεΐχης» αντί να βάλει κάτω την Rossum να της πετάξει τα μάτια έξω την διδάσκει μουσική και κάνει σαν ζηλιάρης γάτος όταν οποιοσδήποτε αρσενικός πάει να την πλησιάσει... whatever…όπως την βρίσκει κανείς... Eκεί ακριβώς και μόνο εκεί νομίζουμε ότι έγκειται η διαφορά της ταινίας με τις ταινίες εποχής του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη Salieri. Εντάξει μπορεί οι συνεργάτες μου και εγώ να είμαστε χυδαίοι και βρωμόμυαλοι αλλά μην μου πείτε πως και εσείς δεν μπορείτε να βρείτε αντιστοιχίες σε story, σκηνικά και κοστούμια! (αν εξαιρέσει βέβαια κανείς τα συνεχιζόμενα τραγούδια που σκοτώνουν οποιαδήποτε ερωτική διάθεση..) Γιατί ο Schumacher πραγματοποιεί ότι υπόσχεται-μια μεταφορά του μιούζικαλ The Phantom of the Opera στον κινηματογράφο, φτάνει να βγάλετε το «μια μεταφορά του». Είναι σαν να παρακολουθείς το Phantom στο θέατρο ρε παιδιά! (αν και πρέπει να ομολογήσω πως όντως είναι καλύτερο από τις καλοκαιρινές επιθεωρήσεις στο «Άλσος»). Εντάξει και το Moulin Rouge! της ίδιας συνομοταξίας ήταν αλλά εκεί είχες και λίγο διάλογο ή κανένα σύγχρονο beat να μειώνεται η βαρεμάρα εδώ έχεις τραγούδι και καπάκι τραγούδι και ξανά τραγούδι μέχρι να πεις «έλεος!». Με τιμή και υπερηφάνεια λοιπόν παραδίδουμε το χρυσό βατόμουρο της εβδομάδας στο The Phantom of the Opera με την ελπίδα πως κατά την απονομή δεν θα ακούσουμε (ακόμα ένα) τραγούδι. Εναλλακτικά, με την είσοδό σας στο Hall Of Fame όπου γίνεται η τελετή δώρο ένα ολοκαίνουργιο ζευγάρι ωτασπίδες.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.