• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ!


Πεμ 06 Δεκ 2012

Ξενοδοχείο για Masters στο τέλος του δρόμου




Τα εισιτήρια που έκοψε ο Παπακαλιάτης και η τοποθέτηση στην πεντάδα των πιο εμπορικών φιλμ της χρονιάς στην Ελλάδα, ταινιών σαν Χαραυγή 2 και το Ο Θεός Αγαπάει το Χαβιάρι, μου έφερε μία έννοια στο νου, την οποία έχω αναγάγει σε όρο: λαϊκή αξιοκρατία. Ζητάμε εναγωνίως αυτό που ονομάζεται αξιοκρατία, ώστε, πχ, να μας κυβερνάνε μονάχα άξιοι άνθρωποι, να μας διδάσκουν μονάχα άξιοι δάσκαλοι ή να ανέρχονται τη σκάλα της ιεραρχίας μονάχα άξιοι εργάτες. Ζητάμε, ζητάμε, ζητάμε. Κοιτάξαμε πρώτα αν εμείς έχουμε μέσα μας την αξιοκρατία; Μήπως έχουμε περισσότερο την αξία της διαφήμισης; Διόλου τυχαία, οι τρεις ταινίες που αναφέρω στην αρχή, βομβάρδισαν πιότερο από κάθε άλλη τα ΜΜΕ με διαφημίσεις, έμμεσες (εκπομπές) ή άμεσες. Κι εμείς δεν κάτσαμε να αναλύσουμε αν αυτές οι ταινίες αξίζουν όντως το τίμημα ενός εισιτήριου που πλέον μας πέφτει ακριβό, αλλά πήγαμε να γίνουμε ένα με τον όχλο. Το ίδιο και στη μουσική, το ίδιο παντού. Τα πλέον διαφημισμένα προϊόντα κάνουν θραύση, κάνουν πλούσιους ανθρώπους, που αν το σκεφτόμασταν πιο ώριμα, δεν θα επιλέγαμε να κάνουμε. Κι από το άλλο άκρο, καλλιτέχνες που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής, που προσφέρουν μια σοβαρή ή γενικά καλή δουλειά στο κοινό (ακόμη και καθαρά ψυχαγωγική), όχι μονάχα μένουν στην αφάνεια, αλλά δεν μπορούν να συλλέξουν κεφάλια ώστε να κάνουν την επόμενη δουλειά τους. Και βγαίνει ο ένας κύριος κι ο άλλος και σου λέει «εμένα δεν με νοιάζει η κριτική, εμένα με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος». Ένα αστείο κλισέ που στην ουσία προσβάλει τον ίδιο τον κόσμο για τις προτιμήσεις του. Επιτέλους, ας βάλουμε και λίγη κρίση στο πού ακουμπάμε το ευρουδάκι μας (ή τη ψήφο μας), όχι για το αυτονόητο του καλού του εγκεφάλου και της ψυχής μας, αλλά γιατί αυτού του είδους η «λαϊκή αξιοκρατία» έχει καταντήσει «δικτατορία των αναξίων»...

[1.] The Master (2012)
του Paul Thomas Anderson
Δεκαετία του 1950. Ο Λάνκαστερ Ντοντ, γνωστός ως «The Master», ένας χαρισματικός διανοούμενος, ιδρύει έναν οργανισμό βασισμένο στην πίστη. Ο οργανισμός αρχίζει να αναπτύσσει ολοένα και περισσότερο την επιρροή του στον λαό των ΗΠΑ. Το δεξί χέρι του Ντοντ, ο Φρέντι Σάτον, όμως, αρχίζει να αμφισβητεί τόσο την αξία της οργάνωσης, όσο κυρίως του ιδρυτή της.
Διαβάστε την κριτική | Δείτε φωτογραφίες
Loading Player...













[2.] Like Someone in Love - Κάτι σαν Ερωτας (2012)
του Abbas Kiarostami
Η Ακίκο είναι μια όμορφη φοιτήτρια που εκπορνεύεται για να πληρώνει τα δίδακτρα της. Όλα στη ζωή της αλλάζουν όταν πέφτει πάνω σε έναν γηραιό πολυμαθή πελάτη. Μια ιδιαίτερη σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο.
Διαβάστε την κριτική | Δείτε φωτογραφίες
Loading Player...













[3.] Hotel Transylvania - Ξενοδοχείο για Τέρατα (2012)
του Genndy Tartakovsky
Μακριά από τον κόσμο των ανθρώπων, ο Δράκουλας διευθύνει το ξενοδοχείο Τρανσυλβανία, ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων για όλα τα τέρατα. Για να γιορτάσει τα 18α γενέθλια της κόρης του, Μέιβις, έχει καλέσει κάποια από τα πιο διάσημα τέρατα. Όμως, στο ξενοδοχείο φτάνει ο Τζόναθαν, ένας ανυποψίαστος νεαρός ταξιδιώτης. Τώρα ο Δράκουλας πρέπει να προστατέψει την Μέιβις από το να τον ερωτευτεί.
Διαβάστε την κριτική | Δείτε φωτογραφίες
Loading Player...













[4.] House at the End of the Street - Το Σπίτι στο Τέλος του Δρόμου (2012)
του Mark Tonderai
Μια μητέρα και η κόρη της μετακομίζουν σε μια νέα κοινότητα και ανακαλύπτουν ότι δίπλα τους βρίσκεται ένα σπίτι με σκοτεινό παρελθόν. Πριν χρόνια, σε ένα τραγικό περιστατικό, μια ψυχωτική νεαρή κοπέλα δολοφόνησε τους γονείς της. Ενώ οι ντόπιοι ισχυρίζονται ότι η κοπέλα εξαφανίστηκε μετά τη βάναυση δολοφονία, οι νεοαφιχθείσες γυναίκες δεν αργούν να διαπιστώσουν πως η ιστορία του καταραμένου αυτού σπιτιού δεν έχει κλείσει οριστικά.
Διαβάστε την κριτική | Δείτε φωτογραφίες
Loading Player...













[5.] Ημερολόγια Αμνησίας - Amnesia Diaries (2012)
της Στέλλας Θεοδωράκη
Μια γυναίκα ανακαλύπτει κάποιες ξεχασμένες ταινίες σούπερ 8, που αναφέρονται στις χρονιές 1985-86, από την Ελλάδα, την Αυστραλία και το Παρίσι, όταν ήταν φοιτήτρια. Τις ανακαλύπτει το 2010, σε μια περίοδο προσωπικών απωλειών που συμπίπτει με την όξυνση της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη. Βλέποντας αυτά τα ξεχασμένα ημερολόγια οξειδωμένα από το χρόνο, της δημιουργείται η ανάγκη να κινηματογραφήσει στιγμές από δύο καινούργιες χρονιές της ζωής της: το 2010 και το 2011, προσωπικές μεν, αλλά σε ένα περιβάλλον κοινωνικών αναταραχών. Χρησιμοποιώντας πια ένα άλλο μέσο, ψηφιακό, καταγράφει εικόνες της κρίσης μέχρι τον Φεβρουάριο του 2012. Το άδειασμα των προσωπικών χώρων των ανθρώπων που πέθαναν συμπίπτει με το άδειασμα των χώρων μέσα στην πόλη, αλλά και το «άδειασμα» των κατοίκων της.
Διαβάστε την κριτική | Δείτε φωτογραφίες
Loading Player...













[6.] Gamlet - Άμλετ (1964)
του Grigori Kozintsev
Στο βασίλειο της Δανίας έχει μόλις πεθάνει ο βασιλιάς και γιος του συνειδητοποιεί πως κάτι σάπιο υπάρχει στο παλάτι. Αυτό θα τον απομακρύνει από τη χώρα, αλλά η ανάγκη του για εξιλέωση είναι δυνατή.
Διαβάστε την κριτική | Δείτε φωτογραφίες
Loading Player...















 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.