• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Τρί 19 Νοε 2002

43ο Φεστιβαλ Κινηματογραφου Θεσσαλονικης


Επιλογος



Μόνο θετική εξέλιξη θα μπορούσα να επισημάνω στην φετινή διοργάνωση του φεστιβάλ. Μειώθηκαν στο ελάχιστο οι ουρές στα ταμεία, η κράτηση εισιτηρίων μπορεί να γίνει μια μέρα πριν για τους κατόχους καρτών, ενώ δεν υπάρχει περιορισμός για όσους τα αγοράζουν και οι αλλαγές στο πρόγραμμα των ταινιών ήταν λιγότερες από κάθε άλλη φορά. Όπως πάντα οι ίδιοι οι υπάλληλοι έκαναν τη διαφορά όχι μόνο γιατί ήταν ευγενικοί, αλλά κυρίως για την αστείρευτη υπομονή τους. Πολλές φορές ήμουν μάρτυρας μιας κατάστασης στην οποία ένας μαινόμενος θεατής τα έβαζε με όλους και με όλα, επειδή δεν έβρισκε εισιτήριο, αλλά ξεσπούσε στον απλό υπάλληλο, ο οποίος απλά του ξαναεξηγούσε πως είχε η κατάσταση. Ένα μικρό προβληματάκι υπάρχει ωστόσο με τα εισιτήρια. Συνήθως εξαφανίζονται από την προηγούμενη, οπότε το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να περιμένει να μπουν στην αίθουσα πρώτα όσοι τα έχουν προμηθευτεί και στη συνέχεια αν έχει κάρτα μέλους μπορεί να περιμένει στην ουρά, για να μπει χωρίς να έχει κόψει μηδενικό εισιτήριο, απλά με την επίδειξη της κάρτας. Ίσως αν μειωνόταν ο αριθμός των ταινιών του φεστιβάλ να δινόταν ευκαιρία στις καλύτερες ταινίες να προβληθούν περισσότερες φορές; Ο κανόνας έκδοσης εισιτηρίων έχει ως εξής. Το 37,5% του συνόλου κόβεται σε αυτούς που έχουν κάρτα, ένα άλλο 37,5% σε όσους τα αγοράζουν και το υπόλοιπο 25% σε κατόχους κάρτας διαπίστευσης (κριτικούς, επισκέπτες κλπ).

Κάτι ακόμη που κάνει εντύπωση είναι η πληθώρα των παράλληλων εκδηλώσεων που συμβαίνουν ταυτόχρονα με τις προβολές. Μπορεί να είναι ενδιαφέρουσες, αλλά ποιος θα προλάβει να τις παρακολουθήσει και αυτές από τη στιγμή που γίνονται ταυτόχρονα με την προβολή των ταινιών; Μήπως καταδικάζονται σε δεύτερη μοίρα με τον τρόπο αυτό; Και πως είναι δυνατόν να παρακολουθήσει κάποιος όλες τις ταινίες όσο και αν το θέλει; Στο σύνολό τους ήταν 215 για 11 μέρες. Άρα θα έπρεπε να παρακολουθεί κάποιος γύρω στις 19 ταινίες την ημέρα για να τις προλάβει όλες.

Για μένα η φετινή ήταν καλή χρονιά όσον αφορά την ποιότητα ταινιών που είδα. Δυστυχώς στο σύνολό τους ήταν μόνο 20, αλλά μ’ ενθουσίασαν το Ροτζερ Ντοτζερ, η Δυση, το Λιλια για παντα, Δυσκολοι Αποχαιρετισμοι: Ο Μπαμπας μου, και οι Κουκλες. Τρελό ποσοστό από τη στιγμή που πέρσι και πρόπερσι οι αντίστοιχες ήταν μόνο μια δυο. Όπως πάντα στην διοργάνωση αυτή ο θεατής έχει επιτέλους μια ευκαιρία να δει κάτι διαφορετικό. Το διαφορετικό δεν σημαίνει βέβαια και κάτι καλό, αλλά στην προκειμένη περίπτωση μπορεί και να συμβαίνει κάτι τέτοιο, απλά και μόνο ως ανάπαυση από τη ρουτίνα του χόλυγουντ. Και είναι σίγουρο πως μέσα στη σαβούρα θα αναδειχθούν κάποια αριστουργήματα, τα οποία αντικειμενικά μπορεί να μην αξίζουν για το σύνολο του κοινού, αλλά τα οποία θα καταφέρουν να μου μιλήσουν. Από τις ταινίες που βραβεύτηκαν έτυχε να παρακολουθήσω μόνο το Χαπον, τον Τυφλο Στοχο, το Δυσκολοι Αποχαιρετισμοι: Ο Μπαμπας μου και τη Δυση.

Όσον αφορά τη Δυση, άξια πήρε το βραβείο κοινού. Η ταινία είναι μια αφήγηση, χωρίς νοήματα και συμβολισμούς. Είναι ευχάριστη, ενδιαφέρουσα και με ισορροπίες (δύσκολο κατόρθωμα για το θέμα της). (Ο πρωταγωνιστής της Δύσης είχε πάρει στο περσινό φεστιβάλ βραβείο καλύτερου ηθοποιού για την ταινία Γερή Μπάζα. Έχω την εντύπωση πως στη Δύση έπαιξε καλύτερα).

Ο Χρηστος Στεργιογλου παρόλο που έπαιζε δευτερεύοντες ρόλους απέσπασε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού. Πιθανότατα το άξιζε.

Το βραβείο της καλύτερης ηθοποιού δόθηκε στην Χρηστος Στεργιογλου στο «Τυφλος Στοχος». Δεν έχω δει όλες τις υπόλοιπες ταινίες στο διεθνές διαγωνιστικό βέβαια, αλλά δεν έπαιξε και για βραβείο.

Για το βραβείο σκηνοθεσίας του Χαπόν απλά κρατώ ουδέτερη θέση. Δεν μου άρεσε ως ταινία, ήταν και μεγάλη και αργή και με κούρασε. Είχε όντως πολύ καλή φωτογραφία, είχε επίσης πολύ επιβλητική μουσική και όσα δεν έλεγε με διαλόγους άφηνε να εννοηθούν από την συμπεριφορά των ηθοποιών.

Και μια αποκάλυψη. Για όλες τις υπέρτατες σοβαρές κουλτούρες δηλώνω υπεύθυνα ότι αποκωδικοποίησα επιτέλους τα συστατικά τους. Χρειαζόμαστε βια. Όχι απλή βια με πιστολάκια που σκοτώνουν δυο τρεις εκατοντάδες κόσμο, αλλά έναν καλό φόνο. Να πετάγονται αίματα και ζουμιά, να τονίζονται τα γουρλωμένα μάτια των θυμάτων (όσο πιο άδικος θάνατος, τόσο ανεβαίνουν τα ποσοστά κουλτουρότητας) και να χρησιμοποιείται το replay και η αργή κίνηση. Επίσης επιθυμητή είναι η χρήση πολλών λήψεων για να απολαμβάνει ο θεατής την πραγματικότητα υπό πληθώρα γωνιών. Γιατί επιτέλους κάποιος πρέπει να του πει την αλήθεια.

Θέλουμε σεξ. Ευτυχώς κάποιος καλός άνθρωπος είπε το ρητό «άλλο γυμνό στην τέχνη και άλλο πορνό», έτσι δεν χρειάζεται εμείς οι απλοί θεατές να κουραζόμαστε με σκέψεις του στυλ «τώρα εγώ σε τσόντα πήγα;» οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν ειρωνικά σχόλια κάποιων πιο trendy και φιλοσοφικά ανεπτυγμένων σινεφίλ. Λοιπόν για το σεξ θέλουμε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Αν είναι τίποτα ανώμαλο μεταξύ άντρα και γυναίκας τότε πρέπει να είναι βίαιο και σε πολύ κοντινά πλάνα. Αν είναι κάτι πιο «εντάξει» μεταξύ ίδιου φύλου, με γιαγιάδες, πατέρες και γιους, ή ένα απλό σόλο τότε τα πλάνα επίσης πρέπει να είναι κοντινά και να διαρκούν όσο χρειάζεται για να χωνέψει ο θεατής την αλήθεια. Γιατί ο θεατής πρέπει να καταλάβει από τέχνη. Αλλιώς θα μείνει ακαλλιέργητος. Στη συνέχεια χώνουμε και μια υπόθεση και ανακατεύουμε με προσοχή μήπως η υπόθεση «κόψει» και δεν ταιριάζει με τη βία-τσόντα.

Και μερικές συμβουλές για όσους προσπαθήσουν πρώτη φορά να ασχοληθούν με το φεστιβάλ του χρόνου. Σε περίπτωση που δεν έχετε ιδέα ποια ταινία θα είναι καλή, απλά κυνηγήστε αυτές που θα έχουν τη μεγαλύτερη ουρά και που τους τελειώνουν τα εισιτήρια γρηγορότερα. Συνήθως πιάνει. Αν πάλι αποφασίσετε να πάτε σε όποια ταινία κάτσει, τότε στο τέλος του φεστιβάλ θα ανακαλύψετε πως απλά δεν είδατε και τίποτα σπουδαίο. Οι περισσότερες ταινίες είναι απλά μέτριες.

Άλλοι τρόποι επιλογής μιας ταινίας με σειρά προτεραιότητας: Σχόλια Τρίτων, Σκηνοθέτης, Ηθοποιός, Χρονική Διάρκεια Ταινίας, Χώρα Προέλευσης, Περίληψη. Η περίληψη είναι ίσως άχρηστη στις περισσότερες περιπτώσεις. Είναι συνηθισμένο μια ταινία με απλή υπόθεση να είναι φοβερή και μια άλλη με πρωτότυπη υπόθεση να βγει πατάτα.

Ένα άλλο κόλπο έχει σχέση με το φαγητό. Είναι αδύνατο να φάει κανείς σαν άνθρωπος στη διάρκεια του φεστιβάλ και τα σάντουιτς που υπάρχουν στο κυλικείο είναι ελεεινά. Έτσι ο καλύτερος τρόπος να ξεγελάσει κάποιος την πείνα του και ταυτόχρονα να φάει κάτι σωστό (όχι μόνο σοκολάτες κλπ) είναι να πίνει γάλα. Εμένα πιθανότατα αυτό με έσωσε από τη λιμοκτονία.

Άντε και του χρόνου.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.