 Ο Bruce Willis είναι σε αυτή τη γη για να δώσει ελπίδα σε όλους τους άντρες. Χάνεις τα μαλλιά σου; Μπορείς ακόμα να είσαι γοητευτικός γιατί «και ο Bruce Willis έχει τριχόπτωση αλλά είδες;». Ξεκινάς από τα χαμηλά και θες να φτάσεις ψηλά; «Ο Bruce Willis το έκανε». Θες να γίνεις ηθοποιός αλλά δεν έχεις ιδιαίτερη εκφραστικότητα; «Διάολε, ο Bruce Willis έφτασε να παίρνει πάνω από 20 εκατομμύρια δολάρια για μια ταινία!». Αυτός είναι ο σκοπός ύπαρξης του Bruce. Όχι η εξάρθρωση ολόκληρων Ευρωπαϊκών εγκληματικών συνδικάτων με μοναδικό όπλο ένα ανεξάντλητο απόθεμα από εξυπνακίστικες ατάκες. Όχι, δεν είναι αυτός. Είναι η ελπίδα.
Ο Walter Bruce Willisγεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1955 σε μια Αμερικάνικη στρατιωτική βάση στο Ider-Oberstein της Δυτικής Γερμανίας αλλά με την πρώτη ευκαιρία η οικογένειά του μετακόμισε στο New Jersey. Εκεί ήταν που ο νεαρός Bruce ξεκίνησε την καριέρα του ως ταραχοποιός σε μινιατούρα, αφού όπως θυμούνται ήταν συνήθειά του όχι μόνο να αρχίζει καυγάδες αλλά και να είναι ο πιο ενοχλητικός παρείσακτος σε γιορτές και πάρτι-ουκ ολίγες φορές τα εγκατέλειψε πετώντας έξω από την πόρτα. Ίσως όμως ο χαρισματικός χαρακτήρας του να προέρχεται ακριβώς από αυτή την αυθάδεια-ποιος ντροπαλός νέος που κάθεται σπίτι του και διαβάζει κόμικς θα έχει τα κότσια για κάτι μεγάλο; Η τάση του Bruce για πρωταγωνισμό φαίνεται πως βρήκε το κατάλληλο περιβάλλον για να ωριμάσει στην θεατρική ομάδα του Penns Grove High School όπου είχε και την πρώτη του επαφή με την υποκριτική αλλά ακόμα δεν γνώριζε την απάντηση στο ερώτημα «τι θα κάνεις όταν μεγαλώσεις;». Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο, το 1973, ο Bruce δεν βιάστηκε να καπαρώσει θέση σε κάποιο κολέγιο. Προτίμησε να δουλέψει (σε ένα εργοστάσιο χημικών) και τελικά έκανε το μεγάλο βήμα, αποφασίζοντας να δοκιμάσει την τύχη του στην Νέα Υόρκη, με στόχο να γίνει ηθοποιός.  Τα πράγματα δεν ήταν εύκολα, ρόλοι δεν έρχονταν και για να συντηρηθεί έπρεπε να συνεχίσει να εργάζεται. Δοκίμασε να κάνει τον σερβιτόρο σε μπαρ, αλλά η αδεξιότητά του έκανε τον ιδιοκτήτη να του προτείνει τον ρόλο του μπάρμαν. Ξέρετε πως στην Αμερική ο μπάρμαν είναι και λίγο ψυχίατρος οπότε τίποτα καλύτερο για τον φλύαρο Bruce που πλέον θα μπορούσε να χειρίζεται με attitude τα προβλήματα των πελατών- «Με παράτησε η γυναίκα μου», «Παράτησα τη γυναίκα μου», «Έχω αγοράσει 2 ημιαυτόματα και θέλω να σκοτώσω κάτι» κλπ. Αυτή η « Bruce Willis attitude», που θα έπρεπε να είχε κατοχυρώσει με πατέντα, ήταν το στοιχείο που ευθύνεται για την λαμπρή του καριέρα αφού ένας casting director εκτίμησε τον χαρακτήρα του νεαρού μπάρμαν και του πρότεινε. Το πρώτο βήμα, η αρχή, το ήμισυ του παντός κλπ είχε γίνει. Βέβαια, attitude ή όχι, ελάχιστοι πρωτάρηδες μπαίνουν στον χώρο του κινηματογράφου από την κύρια πόρτα και πατώντας σε κόκκινο χαλί. Ο Bruce δεν ήταν εξαίρεση και το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει ήταν, φυσικά, να κάνει τον κομπάρσο ή απλά να έχει ρόλους που. Δεν τον θυμάμαι πχ στο Miami Vice. Ούτε στο The Twilight Zone. Ποιος όμως δεν τον θυμάται στον Moonlighting;
 Αυτή η cult σειρά ήταν ο πραγματικός καταπέλτης για την καριέρα του Willis. Τον έκανε, εκτός από γνωστό, συμπαθή. Ο David Addison Jr αποφεύγει το ξύλο όπως ο McGyver αποφεύγει τα όπλα αλλά όταν χρειαστεί θα ρίξει τη γροθιά και μετά θα παραπονεθεί πως τον πονούν τα δάχτυλα. Κάπως έτσι, ανάμεσα σε κωμικές ντετέκτιβ-εμπνεύσεις και σαρκαστικά σχόλια στην παγερή Cybill Shepherd δημιουργήθηκε ο σταρ Bruce Willis. Ίσως τον βοήθησε το κατάλληλο timing-ένας διασκεδαστικός ήρωας δράσης που καταλαμβάνει το 1/3 του όγκου των διάφορων Arnold ή Sly. Φυσικά, παραμένει και ένα πιστευτό romantic lead, όπως αποδεικνύεται στο- σχετικά αποτυχημένο- Blind Date του Blake Edwards (όπου και πρωταγωνιστεί δίπλα στην επίσης ανερχόμενη Kim Basinger) αλλά και, λίγο αργότερα, στο The Return of Bruno (1988). Τι έχουμε μπροστά μας λοιπόν; Έναν ταλαντούχο μπαλαντέρ; Το «ταλαντούχος» ίσως είναι λίγο υπερβολικό, αν μπούμε στην διαδικασία της αυτοψίας των ερμηνειών του…αλλά γιατί να το κάνουμε; Όσο ταλέντο του λείπει το αναπληρώνει με ενέργεια και αυθορμητισμό. Και τύχη. Σημαντικό πράγμα η τύχη. Γιατί ο Bruce καμακώνει την Cybill (στο Moonlighting φυσικά) και η τύχη του δουλεύει.
 To 1988 ο John McTiernan ήταν ένα από τα πιο αξιόπιστα ονόματα στην λίστα με τους action directors αφού μόλις ένα χρόνο πριν είχε γυρίσει το Predator. Τεράστια ταινία δράσης, κατά την άποψή μας αλλά και κατά την άποψη του Αμερικάνικου κοινού, που ήθελε περισσότερη δράση και περισσότερο Arnie. Ο McTiernan βρήκε την εύκολη λύση- Commando 2. Δώσε στον Arnold ένα πολυβόλο μεγέθους μικρού jeep και δεν χρειάζεται καν να προσλάβεις σεναριογράφους. Μόνο που ο Arnold δεν ήθελε. Μπας και είχε πρόταση από το Κρατικό Θέατρο Βιέννης για τον Ερρίκο τον Πέμπτο; Δεν ξέρουμε. Το θέμα είναι πως το Commando 2 μετατράπηκε σε Die Hard. «Θέλεις Die Hard, Arnold?», «Nein». «Γιατί πανάθεμά σε; Die Hard. Είναι καλό. Πες ναι». « Nein». Πόσο να επιμείνει πια και ένας άνθρωπος για τις υπηρεσίες του Schwarzenegger-o McTiernan στράφηκε στον Sylvester Stallone, που την ίδια περίοδο γύρισε τα Cobra και Over The Top. « Μπλμπλμπλ» απάντησε και ο Sly. Επόμενο στη λίστα, το μουστάκι του Burt Reynolds - νέα άρνηση. Τέλος, έφτασαν να προτείνουν τον ρόλο του John McLane στον Richard Gere, που πιθανότατα θα εξουδετέρωνε τους κακοποιούς με βαρετές αναλύσεις βουδιστικής φιλοσοφίας. Πάλι καλά, είπε και αυτός όχι, ενώ ο Bruce Willis είπε «ναι» -στο ρόλο και στα πρωτοφανή 5 εκατομμύρια δολάρια μισθό που πήρε. Και ήταν καλή επιλογή. Πολύ καλή επιλογή. Σκεφθείτε το: Πόσο εντυπωσιακό είναι να βλέπεις τον θηριώδη Arnold να σκοτώνει τρομοκράτες; Στη θέση του άκαμπτου Αυστριακού μπαίνει όμως ο Willis και αμέσως αμέσως έχεις την επανάσταση στις ταινίες δράσης: Γιατί ο ήρωας, για μια φορά, είναι πιο αδύναμος. Και σε σοβαρότατη μειονεκτική κατάσταση. Και λέει τις εξυπνάδες του πειστικά. Tα υπόλοιπα είναι ιστορία, γιατί με αυτή και μόνο την ταινία ο Willis εκτοξεύεται στο Χολιγουντιανό βάθρο. Σε αυτό βοηθάει φυσικά και ο γάμος του με την Demi Moore, τη γυναίκα που σε 7-8 χρόνια θα έκανε όλη την Αμερική να παραμιλάει με …τα εξωκινηματογραφικά προσόντα της.
 Η συνέχεια της καριέρας του Willis είναι εξίσου επιτυχημένη - και όχι μόνο εμπορικά. Το 1989 έχει τον δεύτερο ρόλο στο In Country του Norman Jewison, που του εξασφαλίζει μια υποψηφιότητα για Golden Globe αλλά πρωταγωνιστεί (σχεδόν…) και στο Look who’s talking, φιλμ που από το πουθενά έβγαλε 140 εκατομμύρια δολάρια. Οι φήμες λένε πως ο Bruce, ως φωνή του μπέμπη Mikey, δεν έπαυε να αυτοσχεδιάζει διαλόγους που θα έκαναν ακόμα και …redneck να κοκκινίσει. Να, ένα καλό extra για το DVD! Πατώντας στα σίγουρα- ή αλλιώς, αρμέγοντας την ίδια αγελάδα- ο Willis γυρίζει δύο απανωτά sequel, το Die Hard 2 και το Look Who’s Talking Too. Οι επικριτές του ίσα ίσα που προλαβαίνουν να τον χλευάσουν για τις εύκολες λύσεις που επέλεξε, και ο Bruce πρωταγωνιστεί στο φιλόδοξο The Bonfire of the Vanities (1990). Φιλόδοξο μεν, αλλά όχι ακριβώς επιτυχημένο. Ίσως να φταίει ο De Palma, ίσως το σενάριο, το θέμα είναι πως ο Willis πλέον έχει στο ενεργητικό του και μια «δύσκολη» δουλειά, με ένα σκηνοθέτη που ξέρει κάτι παραπάνω εκτός από το να στήνει μια καλή σκηνή δράσης. Στο Mortal Thoughts του 1991 μάλλον κάνει χάρη στην Demi Moore και πρωταγωνιστεί μαζί της ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορούν και τα Hudson Hawk, Billy Bathgate και The last Boy Scout. Ό,τι και αν σας πουν, μην πιστέψετε πως το Hawk ήταν μια καταστροφή για τον Willis. Ήταν μεν μια πολύ κακή επένδυση για το στούντιο αλλά ο Bruce μας χρώσταγε μια cult ταινία, χωρίς χαρακτήρες και με καρτουνίστικη δράση. Αυτό ήταν το Hudson Hawk. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως πρέπει να πιστέψουμε και τον ίδιο, όταν λέει πως το Hudson Hawk ήταν απλά πολύ μπροστά από την εποχή του-σε καμία εποχή το φιλμ δεν θα έσπαγε ταμεία, όπως πχ θα ήταν αδύνατο να το κάνει το Howard The Duck. To Billy Bathgate είναι ένα σαφώς καλύτερο φιλμ αλλά ήταν δεδομένο, μιας που το casting του Dustin Hoffman αποκαλύπτει μια πιο φιλόδοξη, ποιοτικά, παραγωγή. Όσο για το The last Boy Scout είναι ένα εξαιρετικό action movie, με τον Willis σε μεγάλη φόρμα (όπως και ο Tony Scott πίσω από την κάμερα) και γι’αυτό και μόνο του συγχωρούμε την ύπαρξη του ενοχλητικού Damon Wyans.
 Mε την μαύρη κωμωδία Death Becomes Her, ενδιαφέρουσα αλλά άνιση στην εκτέλεση, και το Striking Distance τα σημάδια μιας στασιμότητας στην καριέρα του Willis αρχίζουν να φαίνονται. Είμαστε ήδη στα 90’s άλλωστε, και οι ταινίες δράσης έχουν ξεπέσει, ή τουλάχιστον απαιτούν ένα νέο twist. Αυτό το twist δίνει στον Willis o Tarantino με το Pulp Fiction, που ναι μεν δεν είναι action movie, αλλά έχει άφθονη βία-απλά με μια διαφορετική προσέγγιση. Είναι η πρώτη «ανάσταση» του Willis, που συμμετέχει και αυτός στο λουτρό διθυράμβων του φιλμ και έχει πλέον την δυνατότητα να ξαναπαίξει με τους δικούς του κανόνες στο Hollywood αλλά…αλλά ποια είναι τα αποτελέσματα; Το North (1994); Το Color of Night και το Die hard: With a Vengeance; Mόνο το Nobody`s Fool σώζεται, με μεγάλο μερίδιο του αειθαλή Paul Newman, πριν την δεύτερη Bruce Willis -Aνάσταση. Mιλάμε φυσικά για το 12 Monkeys, όπου ο Willis δίνει την καλύτερη του ερμηνεία κάτω από τις οδηγίες ενός ιδιοφυή σκηνοθέτη όπως ο Terry Gilliam. O Willis, ακολουθώντας τις εντολές του, εγκαταλείπει μερικές από τις εκνευριστικές on screen συνήθειές του (όπως, φυσικά, εκείνο το ανυπόφορο μειδίαμα) και είναι η πρώτη φορά που κανείς δεν θα έπαιρνε για τρελό κάποιον που θα υποστήριζε πως ο Bruce Willis, ο ηθοποιός του Die hard, άξιζε το Oscar.
 Χωρίς ενδοιασμούς, και με τα θετικά σχόλια των κριτικών να ηχούν ακόμα στα αυτιά του, ο Willis ξαναπαίρνει το μονοπάτι του..action hero. Last Man Standing (1996), The Jackal (1997), Mercury rising (1998), Armageddon (1998)… αφήνοντας στην άκρη το θορυβώδες αλλά διασκεδαστικό φιλμ του Michael Bay, είναι τα υπόλοιπα κάτι παραπάνω από μετριότητες; Πάλι καλά που υπάρχει στη μέση και ο ρόλος του στο The fifth Element, που λόγω της εκκεντρικής αισθητικής του Luc Besson είναι ένας νεωτερισμός στην καριέρα του 42χρονου Willis. Aκόμα και το Breakfast of Champions μοιάζει να πάσχει από το σύνδρομο The Bonfire of the Vanities. Bασισμένο στο απολαυστικό μυθιστόρημα του μακαρίτη, πλέον, Vonnegut το φιλμ είναι ένα μπάχαλο. Και τη μέση του ο Willis … που όμως στέκεται και πάλι τυχερός αφού το 1999 είναι ο πρωταγωνιστής της ταινίας που, όπως φαίνεται, μονοπώλησε το ενδιαφέρον όλου του γαλαξία. Λίγοι θα πόνταραν στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του M. Night Shyamalan αλλά το Sixth Sense, εκτός από τρομακτικό (επιτέλους!) θρίλερ είναι και ένα εξαιρετικά καλοστημένο δράμα, που δίνει τη δυνατότητα τόσο στον Bruce Willis όσο και στον Haley Joel Osment να λάμψουν. Σημάδι της μοίρας μάλλον, αφού ο Willis είχε αρνηθεί τον ρόλο ενός άλλου φαντάσματος (αυτό του Ghost) αλλά...το υπερπέραν ήθελε οπωσδήποτε να τον σπονσοράρει! Ο Willis είναι και πάλι, για τα καλά, στο παιχνίδι και παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να πέσει πάλι στη μετριότητα (The Story of us;! The whole nine Yards;; The Kid;;;;) o Shyamalan έρχεται πάλι για βοήθεια, με το Unbreakable (2000). Είναι ο δεύτερος καλύτερος Shyamalan, κατά τη γνώμη μας και, κοίτα σύμπτωση, πάλι με τον Willis. Αυτή την περίοδο ο Willis μονοπωλεί το ενδιαφέρον λόγω της οριστικής(αλλά και φιλική) διάλυσης του γάμου με την Demi Moore, που θα οδηγήσει στο διαζύγιο του ζεύγους ενώ, από κινηματογραφικής πλευράς, το Bandits (2001) μας προσφέρει το ακαταμάχητο δίδυμο απατεώνων Billy Bob Thornton - Bruce Willis ενώ το Hart`s War (2002) μας προσφέρει…χμ…πολύ λίγα. Εκτός από τα 22.5 εκατομμύρια δολάρια που αποφέρει στον Bruce, εννοούμε. Ο Willis φαίνεται και πάλι να βαριέται. Με περισσότερα χρήματα στην τράπεζα από όσα θα δεχόταν να πάρει ακόμα και ο Hans Gruber, και ενώ θα μπορούσε να ασχοληθεί με δικές του παραγωγές μέχρι να βρει μια καλή πρόταση για ρόλο, ο Willis συνεχίζει με το… Tears of the Sun. Και το Charlie`s Angels: Full Throttle. Και το The Whole ten Yards. Το συμπαθητικό Hostage (2005) είναι μια βελτίωση αλλά είναι με το Sin City που για ακόμα μια φορά καταλαβαίνουμε γιατί δεν μπορούμε να μισήσουμε τον Bruce Willis. Είναι cool. Απλά και μόνο αυτό. Γράφει στην κάμερα - όταν υπάρχει κάποιος που ξέρει να την κρατήσει. Και ο Robert Rodriguez τα καταφέρνει μια χαρά, κάνοντας τον Hartigan έναν χαρακτήρα τόσο αξιομνημόνευτο όσο και οι γλουτοί της Jessica Alba στην ξέρετε-ποια- σκηνή.
Τα τελευταία δύο χρόνια ο Bruce Willis, που όπως φαίνεται έχει πιο πολλές ζωές και από ένα τσουβάλι γεμάτο γατιά, έχει επιστρέψει για τα καλά σε επίπεδα που αξίζουν στο προφίλ του. Τόσο το Lucky Number Slevin όσο, κυρίως, το 16 Blocks ήταν φιλμ που έδειξαν πως ο Willis έχει αρχίσει να συμφιλιώνεται με τον χρόνο που περνάει και οι εποχές της ανεξέλεγκτης δράσης έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Ας μην ξεχνάμε και τα Fast Food Nation (ημιεπιτυχημένο) και Over the Hedge, ίσως ένα από τα καλύτερα animated των τελευταίων ετών που βρέθηκε άδικα στην σκιά του Cars - άλλα δύο στοιχεία που συνηγορούν για την αλλαγή πλεύσης του Bruce. Φυσικά, και για να μην ξεχνιόμαστε, φέτος ο Willis θα προσπαθήσει να σαγηνεύσει την Halle Berry στο Perfect Stranger αλλά, κυρίως, θα είναι ένας από τους πρωταγωνιστές του Planet Terror, το ½ της συνταγής του Grindhouse. Επόμενο βήμα του; Ένα φιλμ που δεν θα περιμέναμε από κάποιον που δήλωσε πως δεν θα ξαναγυρίσει βίαιες ταινίες δράσης: Live Free or Die Hard, τέταρτο κεφάλαιο της σειράς Die Hard, σε σκηνοθεσία Len Wiseman και αυτή τη φορά με…sidekick (τον Justin Long). Αυτή τη φορά ο John McLane θα τα βάλει με (τι άλλο;) τρομοκράτες, που έχουν σαν στόχο (τι άλλο) τις Ηνωμένες Πολιτείες. Yπό άλλες συνθήκες (βλέπε το πιθανό Rambo 4) θα το γιουχάραμε…αλλά είναι ο Bruce Willis…είναι ο John McClane…και είναι ο μοναδικός άνθρωπος που με ατάκα καριέρας το «Yippee-ki-yay, motherfucker» έχει καταφέρει να τιμηθεί από το Γαλλικό υπουργείο πολιτισμού. Chapeau.
|
