• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 282 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Περιεχόμενα

Τετ 25 Ιαν 2012

La Proie

Τετ 28 Δεκ 2011

En Familie - Μια Οικογένεια

Τετ 30 Νοε 2011

Carlos - η τηλεταινία

Τετ 12 Οκτ 2011

Troll Hunter - Κυνηγός Τρολ

Τετ 31 Αυγ 2011

Flores Negras - Μαύρα Λουλούδια

Cineυρωπαϊκόν


Κυρ 26 Ιαν 2003

Le mepris (1963)




Ο τριτος και ισως πιο αντιπροσωπευτικος εκπροσωπος της Nouvelle Vague (χωρις βεβαια να ξεχναμε και τους «δευτερευοντες» Eric Rohmer και Jacques Rivette) κυριως λογω του τελειως ανεξαρτητου υφους του που δεν υπαγεται σε κανονες και «πρεπει» ειναι ο Jean-Luc Godard. Ο πιο «δυσκολος» απο τους τρεις, καταφερε μεσα στην συντομη καριερα του (συνολικα μονο 15 ταινιες και μαλιστα κυριως την δεκαετια του ’60)να κανει πολλους εχθρους αλλα και φανατικους υποστηρικτες,σε βαθμο που λιγοι καταφεραν. Οι κριτικοι τον αγαπησαν για τον ιδιαιτερο και μοναδικο του τροπο να εκφραζεται μεσα απο την καμερα, αλλα το κοινο ηταν παντα διχασμενο, μην μπορωντας να κατανοησει τα περιπλοκα αν και λιτα, δωσμενα μεσα απο λιγες λεξεις και πολλες εικονες, νοηματα του. Η πιο αμφιλεγομενη λοιπον ταινια του που εκανε ακομα και τον ιδιο να προβληματιστει γαι την πορεια του ως σκηνοθετη ηταν Η Περιφρονηση. Γυρισμενη μεσα στην καρδια της Nouvelle Vague, οταν και οι υπολοιποι εκπροσωποι της μεσουρανουσαν, ηταν μια προσπαθεια του αντισυμβατικου Godard να κανει (τουλαχιστον με τον δικο του τροπο)μια mainstream ταινια, σε cinemascope, με πασιγνωστο καστ απο τους αστερες της εποχης και διασημους παραγωγους (Carlo Ponti, Georges de Beauregard, Joseph E.Levine).

Διασκευαζοντας το μυθιστορημα του Alberto Moravia, που απο μονο του ειχε προβληματα στην μεταφορα του στην μεγαλη οθονη,προσπαθησε να ασκησει κριτικη στον αμερικανικο τροπο δημιουργιας ταινιων με βαση το κερδος που αντιτιθεται στα οραματα του σινεμα των δημιουργων. Ενας αμοραλιστης, πλουσιος παραγωγος του Hollywood (Jack Pallance) θελει να γυρισει την Οδυσσεια στα παλια στουντιο της Cinecitta που καιρο ειχαν παρακμασει. Ετσι προσλαμβανει τον Fritz Lang να αναλαβει την σκηνοθεσια, αλλα δεν ειναι ικανοπιημενος απο το σεναριο και ετσι καλει εναν θεατρικο συγγραφεα που αναγκαζεται για βιοπορισμο να γραφει σεναρια (Μichel Picolli) να το ξαναγραψει. H πανεμορφη γυναικα του (Brigitte Bardot) θα ελκυσει τον παραγωγο,ο σεναριογραφος αθελα του θα την θιξει και καθως θα αποφασισει να πουλησει τις ιδεες του θα οδηγησει και τη σχεση του σην καταστροφη.

Με μια απο τις πιο δυνατες συναισθηματικα εισαγωγικες σκηνες που γυριστηκαν ποτε η ταινια αυτη ειναι πραγματικα λυρικη, σε σημειο που ουτε ο ιδιος ο Godard περιμενε. Τα νοηματα λιτα και απεριττα οπως σε ολες του τις ταινιες χωριζονται σε δυο κατηγοριες: απο τη μια η σχεση του ζευγαριου και απο την αλλη η παλη του σεναριογραφου για το πιο δρομο πρεπει να παρει(να γραψει το σεναριο γιατι εχει αναγκη τα χρηματα η να παραμεινει πιστος στο οραμα του και να το απορριψει). Οι δυο θεματικες ενοτητες λοιπον της αφηγησης μπλεκονται μεσα στην ταινια, η μια συμπληρωνει και επηρεαζει την αλλη και αμφιταλεντευονται μεχρι και το πολυ ξεκαθαρο τελος.

Ο τροπος που ο Godard παρουσιαζει τη σχεση του ζευγαριου επηρεαστηκε πολυ απο τον τοτε χωρισμο του με την γυναικα του Anna Carina (ακομα και η μαυρη περουκα που φοραει η Bardot ειναι αναφορα σε αυτη!)και απο το πως βλεπει ο ιδιος την δαιδαλωδη γυναικεια προσωπικοτητα.Η σχεση του ζευγαριου ξεκιναει απο ενα φυσιολογικο επιπεδο αγαπης και ελξης μεταξυ τους( η ανασφαλεια της Bardot βεβαια μας προιδεαζει γαι την μετεπειτα εξελιξη) και ολα φαινονται να πηγαινουνα καλα. Tο καταλυτικο γεγονος ομως που γινεται η αφορμη να αρχισουν τα προβληματα ειναι η επιμονη του Picolli να μπει η Bardot στο αυτοκινητο του Pallance γαι να πανε μαζι στη βιλα του. Εκει η Bardot θα νιωσει οτι κατα καποιο τροπο του την προσφερει και σε συνδιασμο με την «εξαγορα» του Picolli απο τον Pallance θα εχει καταστροφικες συνεπεις. Επισης το ανεπαισθητο φλερτ του Picolli με την μεταφραστρια θα επιβαρυνει την θεση του και θα δωσει αφορμη στην Bardot να ξανασκεφτει ολη την σχεση τους. Η θεσπεσια σκηνη του καβγα μεσα στο διαμερισμα τους ειναι ενα αριστοτεχνικο δειγμα αρμονικοτατης συνεργασιας σκηνοθετη, σκηνογραφου, διευθυντη φωτογραφιας και συνθετη. Ο διαλογος, τα χρωματα και η τοποθετηση στο χωρο θα δεσουν τοσο μεταξυ τους που θα μας δωσουν μισαωρο!

Παραλληλα με την παρουσιαση της σχεσης και σαν καταλυτικος παραγοντας στην εξελιξη της ο Godard θα δειξει τα διλληματα του σεναριογραφου που σαν καλλιτεχνης εχει οικονομικα προβληματα και θα δεχτει να αναλαβει ενα εργο που δεν τον ικανοπιει καλλιτεχνικα λογω της αναγκης του. Βλεπουμε πως ο Pallance προσπαθει να κανει ψυχολογικο πολεμο και να παγιδευσει κατα καποιο τροπο τον Picolli στο να αναλαβει τη συγγραφη του σεναριου(του λεει χαρακτηριστικα: "Ξερω οτι θα δεχτεις να κανεις την δουλεια γιατι ακουσα οτι εχεις μια πολυ ομορφη γυναικα". Η` αργοτερα οταν μιλανε με τον Fritz Lang: "Εγω οταν ακουω για τεχνη βγαζω το μπλοκ τωβν επιταγων μου"). Η απαθεια του Picolli οσoν αφορα την αντιδραση του στο να αναλαβει κατι που δεν τον εκφραζει θα εκδηλωθει τελικα μονο στο τελος οταν καταλαβει οτι απο αυτο θα επηρεαστει καταλυτικα η σχεση του. Ταυτοχρονα με τον Picolli και ο σκηνοθετης της ταινιας Fritz Lang θα φανει και ο ιδος να εχει δεκτει την πραγματικοτητα αν και καταγερνει τελικα να δωσει το στιγμα του παρα τις αντιθεσεις του παραγωγου.

Αυτος που θα ξεχωρισει ερμηνευτικα στην ταινια ειναι κυριως ο Jack Pallance. Αν και πολλοι κριτικοι ειδαν τον ρολο του σαν υπερβολη και καρικατουρα ειναι οτι πιο αντιπροσωπευτικο μπορουσε να δωσει το Hollywood για την εποχη.Ο παραγωγος που πιστευει και γνωριζει οτι εχει την δυναμη να γυρνανε γυρω απο αυτον, ειναι απερισκεπτος και κτητικος και τελικα ομως δεν θα κερδισει. Το υπολοιπο καστ ηταν αρκετα δεμενο με μια Bardot σε αναμισβητητα τον καλυτερο ρολο της ζωης της, εναν Picollι στα πρωτα του βηματα συγκροτημενο και σοβαρο και ενα Fritz Lang που φαινεται να διασκεδαζει πολυ στην ταινια απαγγελοντας ομορφα αποσπασματα απο γερμανους φιλοσοφους.

Η ομορφια της ταινιας(οσο και ας μην μπορεσε ο περισσοτερος κοσμος,κοινο και κριτικοι,να δει)κριβεται στις αντιφασεις της.Η επιθυμια του Godard να αντιταχθει στο υφος του Hollywood και το διασημο καστ που προερχεται απο αυτο δημιουργουν μια εξυπνη αντιθεση και δεινουν με εμμεσο τροπο στο θεατη να καταλαβει πως τελικα μπορει να δεσει η ποιοτητα με την εμπορικοτητα. Βεβαια ο Godard ως φανατικος οπαδος του σινεμα του auteur δεν ενδιαφερθηκε να κανει εμπορικες ταινιες. Και αν και αφορισε αυτη του την ταινια γιατι πιστεψε οτι δεν τον εκφραζει ιδεολογικα το αποτελεσμα της ειναι αυτο που ηθελε να δωσει: οταν μια ταινια ειναι αριστη καλλιτεχνικα και αισθητικα το εμπορικο ατοιχειο θα ενσωματωθει και θα υποταχθει στην τεχνη που ειναι εξαλλου απο μονη της ανωτερη μορφη εκγρασης του ανθρωπου. Εξαλλου οπως ο ιδος λεει στην αρχη της: "Το σινεμα υποκαθιστα εναν κοσμο που ανταποκρινεται στος επιθυμιες μας".

Βαθμολογια: 8/10


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.