• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18138
  • Αριθμός συν/τών: 829753
  • Πρόγραμμα 297 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


28η Οκτωβρίου! Η πλέον αγαπημένη μου ελληνική ταινία αναφορικά με τον πόλεμο του 1940…

Οι Γερμανοί Ξανάρχονται (1948): ούτε στο όνειρο μας.

Το Ξυπόλυτο Τάγμα (1953): οι μικροί ήρωες.

Ουρανός (1962): το «όχι» του φαντάρου.

Τι Έκανες στον Πόλεμο Θανάση (1971): ιλαροκωμική αντίσταση.

Who is who


Τρί 27 Φεβ 2007

ALAN ARKIN: Little Mister Oscar!




Στις 25 Φεβρουαρίου, στο Kodak Theatre ο «παππούς» Alan Arkin σηκώθηκε και παρέλαβε το όσκαρ β΄ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην έκπληξη της χρονιάς Little Miss Sunshine. Η αλήθεια είναι ότι ο ανταγωνισμός δεν ήταν ακριβώς τρομερός καθώς κανένας από τους συνυποψηφίους του δεν έφερε την δυναμική του πολυπράγμονος ηθοποιού, σκηνοθέτη και συγγραφέα. Ο Alan Arkin, λοιπόν, στην ηλικία των 73 ετών, μετά από άλλες δύο υποψηφιότητες, η πρώτη το 1966 (The Russians Are Coming the Russians Are Coming) και η δεύτερη το 1968 (The Heart Is a Lonely Hunter) γίνεται ο έκτος μεγαλύτερος σε ηλικία ηθοποιός που λαμβάνει όσκαρ ερμηνείας.

Ο Alan Arkin γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη από δύο ευαισθητοποιημένους πολιτικά, κοινωνικά και καλλιτεχνικά γονείς. Ο πατέρας του ήταν ζωγράφος και συγγραφέας, για βιοποριστικούς όμως λόγους εργαζόταν ως δάσκαλος. Οι γονείς του διώκονται ως κομμουνιστές την εποχή του αμερικανικού παραληρήματος κατά του κομμουνισμού, ο πατέρας του χάνει την δουλειά του και το όνομά του μπαίνει στη γνωστή μαύρη λίστα για να αποκατασταθεί μόνο μετά θάνατον. Αυτό ήταν το περιβάλλον που μεγάλωσε ο Alan. Ένα περιβάλλον που, προφανώς, δεν εναντιώθηκε στην τάση του προς την υποκριτική καθώς τα πρώτα σχετικά μαθήματα τα παρακολούθησε σε ηλικία μόλις 10 ετών. Ο Arkin παρακολούθησε ως υπότροφος μαθήματα υποκριτικής στο Los Angeles City College και στο Bennington College. Η σχέση του Arkin με την μουσική αποδεικνύεται εξίσου καταλυτική με την σχέση του με την υποκριτική και ο ηθοποιός εγκαταλείπει το κολέγιο για να δημιουργήσει με άλλα δύο μέλη ένα φολκ γκρουπ τους Tarriers, το οποίο συνέθεσε μία μεγάλη επιτυχία του 1956 το The Banana Boat song. Μέχρι το 1968 ασχολείται με την μουσική και με το θέατρο. Το 1961 κάνει το ντεμπούτο του στο Broadway με το μιούζικαλ From the Second City για το οποίο είχε γράψει μουσική και στίχους και στη συνέχεια πρωταγωνίστησε στην κωμωδία Enter Laughing. Η ερμηνεία του, του έφερε ένα βραβείο Tony. Ο Arkin πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με μία Off-Broadway επιτυχία με τον τίτλο Eh?, στην οποία πρωταγωνιστούσε έναν νεαρός ηθοποιός του οποίου η καριέρα προοιωνίζονταν λαμπρή, ο Dustin Hoffman. Κέρδισε δύο βραβεία σκηνοθεσίας θεατρικού έργου για το Little Murders και για το The White House Murder Case. Επίσης υπήρξε ο σκηνοθέτης του The Sunshine Boys το οποίο πραγματοποίησε πάνω από 500 παραστάσεις.

Το 1966 και ενώ η καριέρα του στο θέατρο εξελίσσεται με ταχύτατους ρυθμούς, κάνει το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο και μάλιστα με τον πιο λαμπρό τρόπο. Με μία υποψηφιότητα ‘α ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία του Norman Jewison, The Russian are coming The Russians are coming μία πολεμική κωμωδία με εξαιρετικά «φλύαρο» τίτλο. Αυτό σημαίνει ότι μπαίνει αυτομάτως σε μία μικρή ομάδα ηθοποιών που κέρδισαν μία υποψηφιότητα για όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου με την πρώτη τους ταινία: Orson Welles (Citizen Kane), James Dean ( East of Eden), Paul Muni (The Valiant), Montgomery Clift (The Search) και Lawrence Tibbett (The Rogue Song). Υποψήφιος, λοιπόν, για ένα όσκαρ που εκείνη την χρονιά πήρε ο Paul Scofield για το A Man for all seasons. Fine By me. Δύο χρόνια και δύο τρεις ταινίες αργότερα είναι και πάλι υποψήφιος για το όσκαρ α’ ανδρικού ρόλου για την ταινία The Heart Is a Lonely Hunter ένα συγκινητικό δράμα στο οποίο ο Arkin υποδύεται έναν κωφάλαλο που αναπτύσσει ουσιαστικές σχέσεις με τους γύρω του παρά την αντικειμενική δυσκολία στην επικοινωνία. Σπαρακτική ερμηνεία που ωστόσο θα δεν θα εκτιμηθεί τόσο από την Ακαδημία όσο του Cliff Robertson στο Charlie. To 1970 έρχεται ο πιο διάσημος ρόλος του ηθοποιού, ο ρόλος του Capt. John Yossarian, στην αντιπολεμική κωμωδία Catch – 22 του Mike Nichols που βασίστηκε στο μυθιστόρημα του Joseph Heller. Ο προικισμένος ηθοποιός παραδίδει μία δυνατή ερμηνεία ως ανισόρροπος λοχαγός, ωστόσο η ταινία δεν συναντά τις προσδοκίες ούτε αυτών που είχαν διαβάσει το βιβλίο ούτε των κριτικών κινηματογράφου. Η πορεία του ανακόπτεται για λίγο. Δουλεύει λίγο ως σκηνοθέτης στην τηλεόραση και το 1976 επιστρέφει με την ταινία The Seven-Per-Cent Solution και με ένα πορτραίτο του Sigmund Freud σε μία αστυνομικής φύσεως ιστορία με πρωταγωνιστές τον πατέρα της ψυχιατρικής και τον διασημότερο ντετέκτιβ στην ιστορία του αστυνομικού μυθιστορήματος. Τον Sherlock Holmes.

Έκτοτε, η καριέρα του παρουσιάζει μία στασιμότητα καθώς οι ταινίες που γυρίζει είναι μάλλον μέτριες. Παρ’ όλα αυτά κάνει αρκετή τηλεόραση περιμένοντας ένα break με την μορφή καλού ρόλου. Η ευκαιρία έρχεται στον Arkin, που στο μεταξύ έχει εξελιχθεί κυρίως σε ηθοποιό χαρακτήρων, με την συμμετοχή του στην ταινία του Burton, Edward Scissorhands και απο εκεί οδηγείται απευθείας στο πολύ καλό Glengarry Glen Ross. Εξαιρετικά προικισμένος ρολίστας, ο Arkin, συνεχίζει να βρίσκεται με το ένα πόδι στην τηλεόραση στην οποία κάνει πολύ καλές δουλειές και με το άλλο στον κινηματογράφο. Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 90 αυτό που χαρακτηρίζει την κινηματογραφική του παρουσία είναι ο πλουραλισμός. Τον συναντάμε σε όλων των ειδών τις ταινίες, κωμωδίες, δράματα, θρίλερ – άλλωστε ο ίδιος δηλώνει ότι αγαπά να μεταπηδά από είδος σε είδος, είναι μία μορφή υποκριτικής άσκησης-, και σε όλες δημιουργεί κάποιον άξιο λόγου δεύτερο ρόλο. Grosse Pointe Black, Gattaca, Jacob the liar, Thirteen Conversations about one Thing, Noel, Firewall, για να φτάσουμε σ΄ αυτόν τον φοβερό ηρωινομανή παππού της μικρής ηλιαχτίδας που του έφερε το πολυπόθητο αγαλματάκι στα χέρια. Και έπεται συνέχεια…

Ο Alan Arkin δεν ανήκει στην πολυλατρεμένη κατηγορία του ηθοποιού / πρωταγωνιστή / ζεν πρεμιε / κούκλου / ειδώλου / τέλος πάντων διαλέξτε την λέξη – γεγονός που ο ίδιος θεωρεί ότι του επέτρεψε να κάνει την δουλειά του χωρίς να βγάζει τα ρούχα του τόσο συχνά – ωστόσο οι υποκριτικές του ικανότητες είναι εγνωσμένες και σε αντίθεση με τους περισσότερους κινηματογραφικούς σταρ έχει μία μακρά και αξιόλογη θητεία και στο θέατρο ενώ είναι αναντίρρητα ένας από τους πλέον καλλιεργημένους ηθοποιούς του Hollywood. Στην πραγματικότητα είναι ο ηθοποιός που δεν θυμάστε ποτέ και που όποτε τον βλέπετε σε κάποιον ρόλο σπάτε το κεφάλι σας να θυμηθείτε που τον έχετε ξαναδεί. Ε, από εδώ και πέρα έχω την αμυδρή εντύπωση ότι θα θυμάστε που ακριβώς τον είδατε τελευταία φορά….


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.