 Κάποια αδέρφια είναι η πιστοποίηση του ότι οι νόμοι της φύσης (διατήρησης της ύλης) κλπ ισχύουν και στον κινηματογράφο (ως «διατήρηση του ταλέντου»): Πάρτε για παράδειγμα τους Emilio Estevez-Charlie Sheen, ή τους Julia-Eric Roberts. Αδέρφια μεν, με τερατώδεις διαφορές όσον αφορά τις κινηματογραφικές τους δυνατότητες. Πάλι καλά που η σημερινή μας φιλοξενούμενη, Maggie Gyllenhaal (παρέα με τον αδερφό της) είναι εδώ για να μας καθησυχάσει.
Βέρα Νεουορκέζα, η Maggie Gyllenhaal γεννήθηκε στις 16/11/1977 στο Μεγάλο Μήλο - και μην σας μπερδεύει το επώνυμό της, το Gyllenhaal κρύβει απλά τις Ρωσο-Σκανδιναβικές ρίζες της. Κόρη του σκηνοθέτη Stephen Gyllenhaal και της Naomi Foner, σεναριογράφου (τιμημένη με για το Golden Globe για το Running on Empty) η Maggie και ο κατά τρία χρόνια μικρότερος αδερφός της μεγάλωσαν σε ένα περιβάλλον όπου το θέαμα ήταν κυριολεκτικά τρόπος ζωής. Τι πιο εύκολο από το να ακολουθήσεις πιστά το μονοπάτι της ατζέντας του μπαμπά για να βρεθείς με μια λίστα από χρήσιμες επαφές-ή ακόμα καλύτερα, να επιτρέψεις με τακτ στον πατέρα σου να σε κάνει σταρ, αφήνοντάς σε να πρωταγωνιστήσεις στις ταινίες του. Αν περιμένετε να σας πούμε πως η Maggie επέλεξε μια άλλη οδό... μαντέψτε πάλι.
 Είναι μία από τις ελάχιστες φορές που δεν θα παραπονεθούμε για την σαφή έλλειψη αξιοκρατίας που χαρακτηρίζει το Hollywood. Nαι μεν οι πρώτες έξι εμφανίσεις της Maggie μπροστά από την κάμερα ήταν με τον κύριο Gyllenhaal να βρίσκεται αντιδιαμετρικά, αλλά κρίνοντας από το τελικό αποτέλεσμα, κανείς δεν μπορεί να παραπονεθεί για το ελαφρύ σπρώξιμο που έκανε την Maggie διάσημη. Προς τιμήν του, ο κύριος Stephen περίμενε πρώτα η κόρη του να φτάσει στην ηλικία των 15 χρονών πριν την ρίξει στην περιπέτεια του σινεμά- διαβάστε το bio του Robert Downey Jr για να εντοπίσετε τη διαφορά. Το 1992 λοιπόν η Maggie κάνει το ντεμπούτο της σε φιλμ, και συγκεκριμένα στο Waterland, δίπλα σε ονόματα όπως Jeremy Irons, Ethan Hawke, Pete Postlethwaite. Σαν βάπτισμα του πυρός, μας φαίνεται αρκετά υψηλή θερμοκρασίας. Την επόμενη χρονιά, και πάλι ακολουθώντας τις πατρικές σκηνοθετικές εντολές εμφανίζεται στο A Dangerous Woman (μαζί της και ο Jake) ενώ το trend θα συνεχιστεί μέχρι το 1999, με άλλες τέσσερις εμφανίσεις- κινηματογραφικές και τηλεοπτικές (Shattered Mind, The Patron Saint of Liars, Homegrown και Resurrection). Όχι, η Maggie δεν πάσχει από παθολογική οκνηρία: Παράλληλα με την εκκολαπτόμενη κινηματογραφική της καριέρα σπούδασε στο Columbia University, παίρνοντας πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας αλλά κυρίως αποκτώντας εμπειρία ως μέλος της θεατρικής ομάδας. Το 1999 είναι και η χρονιά που η ακαδημαική της σταδιοδρομία τελειώνει και η 22χρονη Maggie είναι ελεύθερη να αφιερωθεί στο σινεμά. Την ίδια χρονιά η νεαρή ηθοποιός απαγκιστρώνεται από τον πατέρα της με έναν ρόλο στο Shake Rattle and Roll του Mike Robe- μια επιλογή που δεν αποφέρει τα μέγιστα στην Maggie. Το The Photographer (2000) είναι σαφώς πιο ενδιαφέρον, αν και δεν είχε την τύχη που του άξιζε, ενώ το Cecil B. DeMented της δίνει μεγαλύτερο ρόλο και απήχηση στο κοινό του cult-αφού το φιλμ του John Waters δεν θα μπορούσε να αποφύγει αυτό το χαρακτηρισμό.
 Το ίδιο κοινό είναι αυτό που θα συνεισφέρει στην επιτυχία της επόμενης ταινίας της: Donnie Darko του Richard Kelly. Όλοι ξέρετε λίγο πολύ την ιστορία. Οικονομική αποτυχία, εξαφανίστηκε γρήγορα από τις αίθουσες αλλά τα διαδικτυακά fora ανάστησαν το φιλμ που ξανακυκλοφόρησε μετατρέποντας σχεδόν στιγμιαία σε σταρ τον Jake και κάνοντας αναγνωρίσιμο το πρόσωπο της αδερφής του. Είναι αλήθεια πως στον ρόλο της Maggie πέφτει βαριά η σκιά του πρωταγωνιστή αδερφού της αλλά μεταξύ μας, ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνο το αμίμητο «Go suck a fuck»;
 Οι προτάσεις για ρόλους αρχίζουν να γίνονται συχνότερες και ενώ το 2001 την βρίσκει σε μια μικρή εμφάνιση στο Riding in Cars with Boys (που μας έκανε να αναρωτηθούμε «πως είναι δυνατόν να είναι σταρ η Barrymore και όχι η Gyllenhaal;») το 2002 είναι η χρονιά της καθιέρωσής της, ακόμα και αν αυτή γίνεται με την Maggie αλυσοδεμένη. Μιλάμε φυσικά για το Secretary του Steven Shainberg, φιλμ που φιλοδοξεί να είναι το Sex, Lies and Videotape της δεκαετίας- και όχι μόνο για την παρουσία του James Spader. Η Maggie και ο λάγνος, ασύγκριτα trasgressive χαρακτήρας της στην ταινία, βραβεύονται στα μικρά κινηματογραφικά φεστιβάλ, περιβάλλοντας την πρωταγωνίστρια με μια αύρα τολμηρής αλλά και στοχαστικής ηθοποιού- ενώ βάζουν το όνομά της και στη λίστα των υποψήφιων για Golden Globe. Φαίνεται πως ο σκοπός της να αλλάξει τα φεμινιστικά κλισέ των φιλμ πέτυχε αλλά όχι χωρίς θύματα: Ο μέχρι τότε σύντροφός της (αγνώστων στοιχείων) μάλλον δεν άντεξε το θέαμα της Maggie ως βασίλισσα του spanking και την χώρισε.
Aπό το 2002 και μετά η Gyllenhaal φαίνεται να έχει καταλήξει στο ύφος των φιλμ που τν εκφράζουν. Η αλήθεια είναι πως οι δηλώσεις της δεν απέχουν και πολύ από τους φαντασμένες μονολόγους κάθε σταρ(-λετ) αλλά σε αντίθεση με αυτές η Maggie έχει το κουράγιο να μένει πιστή στα λεγόμενά της. Αν εξαιρέσουμε τον μικρό της ρόλο 40 Days and 40 Nights (2002) και την καλή της εμφάνιση στο κατά τα άλλα άνοστο Mona Lisa Smile (2003),  τα φιλμ στα οποία έχει πρωταγωνιστήσει κυμαίνονται από το συμπαθητικό (Criminal, Casa De Los Babys, Happy Endings) ως το εξαιρετικό (Confessions of a Dangerous Mind) με μία στάση στο σχιζοφρενικά ιδιοφυές (Adaptation). Όσο για το World Trade Center δεν της πρόσφερε πρόσφορο έδαφος μιλώντας από καλλιτεχνική πλευρά αλλά κανείς δεν λέει εύκολα όχι σε μισό εκατομμύριο δολάρια για ένα ρόλο που μπορεί να παίξει με κλειστά μάτια. H ίδια φαίνεται να έχει καταλάβει πως αυτό το πράγμα που έχει και που προσεγγίζει την γοητεία δεν είναι αρκετό για ανταγωνιστεί τις νεοφερμένες ενζενύ τύπου Emmy Rossum / Anne Hathaway και γι`αυτό της είμαστε ευγνώμονες. Οι Offbeat επιλογές της αντικατοπτρίζονται και στο φετινό Stranger Than Fiction, ένα φιλμ που στα χαρτιά θα έπρεπε να περιοριστεί σε art houses αλλά κατέληξε να είναι η έκπληξη της χρονιάς.
 Το 2006 η Maggie Gyllenhaal έγινε και μητέρα - αυτό ίσως είναι η εξήγηση για τις περιορισμένα μελλοντικά σχέδια της. Το 2007 θα την δούμε στο δράμα High Falls δίπλα στον αρραβωνιαστικό της Peter Sarsgaard (ένα Eyes Wide Shut σε μινιατούρα;) και θα ακολουθήσει ένα κενό, στο οποίο η κυρία Gyllenhaal θα ασχοληθεί με τα μητρικά της καθήκοντα. Όχι ότι τόσο καιρό τα παραμελούσε: Από ότι μαθαίνουμε, ο χωρισμός της Kirsten Dunst με τον Jake όχι μόνο την υποχρέωσε να κόψει τις κοινωνικές σχέσεις με την Dunst αλλά και να παρηγορεί τον-απαρηγόρητο- αδερφό της. Υπάρχει κάτι που αυτό το κορίτσι δεν μπορεί να κάνει;
|
