• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 17858
  • Αριθμός συν/τών: 821332
  • Πρόγραμμα 318 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Cine-Καλλιστεία 2014! Αυτή είναι η πιο καυτή ηθοποιός σήμερα…

Sofia Vergara: μια μοντέρνα οικογενειάρχης!

Scarlett Johansson: η «vintage» αξία...

Megan Fox: θέλω να γίνω χελονονιντζάκι (σου)!

Jessica Alba: αμαρτωλή δύναμη!

Who is who


Τρί 26 Δεκ 2006

Michael Caine




Ποιος δεν συμπαθεί τον Michael Caine; Ο Richard Harris, να ποιος. «Τον απεχθάνομαι» είχε πει σε μια συνέντευξή του ο μακαρίτης ηθοποιός (και ταραξίας)- που δεν εμπιστευόταν κάποιον που δεν ακολουθούσε μια αυστηρή δίαιτα αποτελούμενη κυρίως από το καλύτερο Scotch. Ο Caine, μια από τις τελευταίες φιγούρες Βρετανού ηθοποιού με κύρος που έχουν μείνει από τα 60’s και τα 70’s, είναι το ακριβώς αντίθετο από τον παρορμητικό σταρ που θα κάνει του κεφαλιού του, τρακάροντας αμάξια και δέρνοντας δημοσιογράφους. Κάθε κίνηση του είναι προϊόν ανάλυσης, σχεδόν αποτέλεσμα μανατζερικού brainstorming που δεν έχει πάντα γνώμονα την ποιότητα του τελικού αποτελέσματος: «Δεν είδα ποτέ το Jaws IV» λέει αστειευόμενος, «αλλά βλέπω κάθε μέρα το σπίτι που με βοήθησε να χτίσω». Βρετανικό φλέγμα και His Majesty, Michael Caine.

Ο Michael Caine (πραγματικό όνομα: Maurice Joseph Micklewhite) γεννήθηκε στο Λονδίνο στις 14 Μαρτίου του 1933 σε μια οικογένεια που είχε τόση σχέση με το σινεμά όση και η Αγγλική κουζίνα με τα πεντάστερα εστιατόρια. Ο πατέρας του λιμενεργάτης και η μητέρα του οικιακή βοηθός, οι Micklewhite ήταν μια κλασική μικρομεσαία οικογένεια που τα έβγαζε πέρα χωρίς υπερβολές και σίγουρα χωρίς τα χρήματα για τη δραματική σχολή. Μεγαλωμένος σε μια γειτονιά όπου πιο εύκολο ήταν να παίξει γροθιές παρά οτιδήποτε άλλο, ο μικρός Maurice παράτησε από τα 15 του σχολείο προκειμένου να βγάλει χαρτζιλίκι με ό,τι δουλειά του έπεφτε στα χέρια. Η εμπειρία του Β παγκοσμίου πολέμου, που ανάγκασε την οικογένειά του να εγκαταλείψει το Λονδίνο λόγω τον Γερμανικών βομβαρδισμών, ήταν μάλλον ο κύριος λόγος για την επόμενη επιλογή «καριέρας» του Maurice: Να καταταχθεί στο στρατό και να πολεμήσει στην Κορέα.

Το 1952 και ενώ είχε ήδη πάρει μια γεύση από τον κόσμο του θεάτρου, δουλεύοντας σαν βοηθός διευθυντή σκηνής ο Micklewhite αποφασίζει να αλλάξει το ελάχιστα εύηχο όνομά του για ένα πιο απλό: Caine. H έμπνευση του ήταν φυσικά η ανταρσία του Caine, φιλμ με τον Humphrey Bogart που εκείνη την εποχή παιζόταν στο Λονδίνο. Mε νέο όνομα και νέους στόχους ο Caine γίνεται πλέον συνηθισμένη παρουσία σε Βρετανικές τηλεοπτικές σειρές- χωρίς ακόμα να έχει καταφέρει να γίνει αυτό που λένε «Bankable» ενώ το 1955 παντρεύεται και την ηθοποιό Patricia Haines, προλαβαίνοντας να αποκτήσει και ένα παιδί πριν πάρει διαζύγιο τρία χρόνια αργότερα. Το όνομα Michael Caine δεν είναι ικανό να τραβήξει κόσμο αν και η θεατρική παράσταση The Long and The Short and The Tall ήταν απρόσμενη επιτυχία. Το γύρισμα της τύχης για τον Caine θα έρθει το 1964 με το Zulu. Αν και το θέμα της ταινίας ήταν μια αμιγώς βρετανική σελίδα ιστορίας το φιλμ γίνεται διεθνής επιτυχία και ο αγέρωχος, μπαρουτοκαπνισμένος αλλά απόλυτα British Lt Bromhead τραβάει όλα τα φώτα επάνω του. Δεν μπορεί κανείς να υποστηρίξει πως είναι όμορφος (σε σύγκριση πχ με τον Sean Connery που δύο χρόνια πριν γίνεται σταρ με το Dr. No) αλλά το παρουσιαστικό, η προφορά και η συμπεριφορά του δείχνουν εκφράζουν την περηφάνια της Γηραιάς Αλβιόνας – έναν αέρα από ναυμαχία του Trafalgar, αν μας επιτρέπετε.

Η αναφορά μας στον Sean Connery (καλό φίλο του Caine) δεν ήταν τυχαία: To spy movie περνάει χρυσές εποχές και η μαγική περίοδος του Caine συνεχίζεται με το The Ipcress File –κατασκοπική ιστορία με έναν πρωταγωνιστή που θα μπορούσε να δουλεύει στην τοπική εφορία. Χωρίς αυτοκίνητα, babes και gadgets από ομιχλώδεις μυστικές υπηρεσίες ο Harry Palmer του Caine καταφέρνει να είναι παρών σε όλες τις λίστες με τα spy movie που δεν πρέπει να χάσετε. Ένα χρόνο αργότερα, το Alfie. Ο Caine έχει στα χέρια του έναν ρόλο που απαιτεί την παρουσία ενός γόη- και το πώς τον κέρδισε είναι μια ολόκληρη ιστορία: Ο ρόλος προοριζόταν για πιο μεγαλύτερους σταρ (όπως πχ ο Laurence Harvey) αλλά λόγω του λεπτού θέματος της ταινίας κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να ρισκάρει τη φήμη του προκαλώντας τα ήθη. Έτσι, με προτροπή του τότε συγκάτοικού του, Terence Stamp (που είχε αναλάβει τον ρόλο στο θέατρο) ο Caine συνδέει το όνομά του με έναν ακόμα εικονικό χαρακτήρα και την πρώτη του υποψηφιότητα για Oscar.. Είναι πλέον σταρ πρώτου μεγέθους και οι προτάσεις πέφτουν βροχή: Gambit δίπλα στην Shirley MacLaine, Funeral in Berlin (πολύ καλό sequel στο Ipcress), Hurry Sundown του Preminger, Woman times Seven (Vittorio De Sica), Sleuth του Mankiewicz (δεύτερη υποψηφιότητα)…και φυσικά The Italian Job, άλλο ένα φιλμ όπου ο Caine κάνει το Βρετανικό κοινό να φουσκώσει το συλλογικό του στήθος σαν περιστέρι, αφού στο διασκεδαστικό και αεικίνητο φιλμ του Collinson η task force του Croker (Michael Caine) αποδεικνύει πως ο μοναδικός εχθρός ενός αποφασισμένου Άγγλου είναι η κακοτυχία. Την ίδια χρονιά, με το Get Carter και το σκληρό ύφος του Mike Hodges, δίνει ζωή σε έναν από τους λίγους χαρακτήρες που έχουν το προνόμιο να ονομάζονται αντιήρωες: Jack Carter, γόης και μπράβος, αλήτης και ξεπεσμένος ευγενής μαζί. Η τελευταία σκηνή της ταινίας δεν ξεχνιέται, αλλά παρά το σκοτεινό τέλος το Get Carter δείχνει πως, όταν υπάρχει το κατάλληλο ταλέντο, ακόμα και ένας χαρακτήρας που κινείται αποκλειστικά από εκδίκηση μπορεί να γίνει ένα ψυχολογικό πορτρέτο και όχι μια Vin Diesel-ική καρικατούρα. Η δεκαετία του 70 είναι γεμάτη με υποχρεώσεις για τον Caine. Όχι μόνο ξαναπαντρεύεται (ο γάμος του με την Shakira Caine κρατάει μέχρι σήμερα). Σχεδόν κάθε χρονιά τον βρίσκει στις κινηματογραφικές οθόνες με τουλάχιστον ένα φιλμ…ή και με τέσσερα, όπως το 1975, όπου και δεσπόζει δίπλα στον Sean Connery στο The Man Who Would Be King, ένα φιλμ που αρνείται κατηγοριοποίηση και μπαίνουμε στον πειρασμό να το χαρακτηρίσουμε μαύρη κωμωδία.

Με την έλευση των 80’s βέβαια, ο Caine είναι σχεδόν υποχρεωμένος να αλλάξει τυπολογία ρόλων: Oι πολεμικές ταινίες βρίσκονται σε πτώση (και ήδη έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές (Play Dirty, Battle of Britain, The Eagle Has Landed, A Bridge too Far) και το thriller σε άνοδο, γι`αυτό και εγκαινιάζει την δεκαετία με το Dressed to Kill του De Palma, του οποίου οι μετοχές είναι επίσης σε άνοδο. Ακολουθεί η sci-fi πατάτα The Island και το εγκληματικά αγνοημένο διαμαντάκι The Hand, ενώ για να πιστοποιήσει την διαρκή αναζήτηση για νέο στιλ πρωταγωνιστεί και στο υπερ-cult Victory-μια ταινία όπου ποδοσφαιριστές προσπαθούν να κάνουν τους ηθοποιούς και ηθοποιοί επιχειρούν να παίξουν μπάλα. Το αποτέλεσμα υπό άλλες συνθήκες θα ήταν σχεδόν κωμικό αλλά λίγο το déjà vu από Great Escape και λίγο η κλασική ιστορία των ηρώων που τελικά κερδίζουν παρά τα εμπόδια όχι μόνο το σώζει αλλά το απογειώνει. Το 1983 συμπληρώνει τριάδα από οσκαρικές nomination με το Educating Rita και μετά και αυτή την απογοήτευση αποφασίζει να μην ξαναπαρευρεθεί στα Όσκαρ: Ποιος ξέρει αν θα του έπεσε το τσάι από τα χέρια όταν το 1986 κερδίζει το αγαλματάκι για τον ρόλο του ως άτακτος σύζυγος στο Hannah and Her Sisters, βγάζοντας τα πέρα όχι μόνο με τις γυναίκες του καστ αλλά και με τον ιδιοφυή όσο και κομπλεξικό Woody Allen.

Παραδόξως, η αναγνώρισή του κηρύσσει και μια αναμφισβήτητη πτώση για τον Caine, που με ελάχιστες αναλαμπές (The Fourth Protocol-1987, Dirty Rotten Scoundrels- 1988) χαρακτηρίζεται από επιλογές που μάλλον έχουν σαν αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος (επιστρέψτε στην ατάκα της αρχής του άρθρου): Jaws: The Revenge, A Shock to the System, Mr. Destiny, The Muppets Christmas Carroll και φυσικά η συνεργασία του με τον μέγιστο σταρ Steven Seagal στο On Deadly Ground, φλοπ που σε διαστάσεις ανταγωνίζεται άνετα το προγούλι του Seagal. Πρέπει να φτάσουμε στο 1999 για να ξαναδούμε έναν αξιοπρεπή Caine, που αποδέχεται την ηλικία του- ή έχει κερδίσει αρκετά, κατά την προσωπική του άποψη χρήματα. Με το The Cider House Rules (και ένα νέο Όσκαρ, για το οποίο ίσως και να χωράει συζήτηση) ο Caine πλέον δείχνει ότι είναι άνετος στον ρόλο του δεύτερου ρόλου, του μέντορα αν θέλετε, κάτι που θα επαναλάβει και στο Quills. Τα Get Carter, Quicksand και Miss Congeniality θα προσποιηθούμε ότι τα γύρισε το doppelganger του ενώ από το Austin Powers και μετά, με ελάχιστες εξαιρέσεις (Bewitched;; Γιατί;;!) αναγνωρίζουμε την σημαντική ποιότητα (αλλά και εμπορική επιτυχία) των επιλογών του. Συνεχίζει να περνάει από είδος σε είδος, με ενδιάμεση άλλη μια nomination για το The Quiet American ενώ τα τελευταία δύο χρόνια, με κύριο συστατικό την…δίαιτα Nolan, συνέδεσε το όνομά του με την περήφανη ανάσταση ενός παντοδύναμου franchise (Batman) και με ένα φιλμ μικρό μεν σε budget αλλά τεράστιο σε ταλέντο και αξιώσεις (The Prestige).

Aν και 73 χρονών, με πολλαπλές επιχειρηματικές δραστηριότητες να του γεμίζουν το πορτοφόλι, ο Caine δεν έχει καμία διάθεση να κάνει τον Connery και να αποσυρθεί μια και καλή από τον κόσμο του θεάματος. Όχι μόνο ρίχνει μια νοσταλγική ματιά στο παρελθόν του με τον ρόλο στο remake του Sleuth και πρωταγωνιστεί στο δραματικό φιλμ του Michael Radford Flawless και φυσικά το νέο BatmanThe Dark Knight») αλλά, με την επιμονή δικαστικού κλητήρα, είναι ακόμα (και πεισματικά) εδώ. Ο Richard Harris θα είχε ήδη πιαστεί στα χέρια μαζί του.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.