 Υπήρχε μια περίοδος, που αν κάποιος σου ζητούσε ένα μίνι βιογραφικό του Baldwin τον ρωτούσες «ποιον από όλους»; Τέσσερα αδέρφια, ζωή να χουν, και για άγνωστους σε μας λόγους όλοι τους αποφάσισαν να ασχοληθούν με το σινεμά. Στην περίπτωση των Daniel και William το σινεμά ήταν μια ευρεία έννοια, που σήμαινε «είμαι μπροστά από κάμερα» και αν έχετε το κουράγιο να δείτε τη λίστα με τις ταινίες που γύρισαν φροντίστε να έχετε ανοίξει κανένα παράθυρο γιατί οι αναθυμιάσεις είναι επικίνδυνες. Ο Stephen έζησε το όνειρο του για μία χρονιά (1995) όταν με το Usual Suspects συνέδεσε το όνομά του με τον cool δολοφόνο McManus και μετά κατέληξε να φιλοξενείται στο This is Cult. Η μόνη σταθερή αξία στο χρηματιστήριο των Baldwin είναι ο Alec Baldwin.
 Γεννημένος το 1958 ως Alexander Rae Baldwin ο Τρίτος (όχι στις Βερσαλίες αλλά στη Νέα Υόρκη), ο Alec βρέθηκε από νωρίς κάτω από την ισχυρή επιρροή του πατέρα του. Ίσως να φταίει το πεισματάρικο Ιρλανδέζικο αίμα της οικογένειας. Ο πατήρ Baldwin, καθηγητής κοινωνικών επιστημών ήταν αυτός που έκανε τον Alec να έχει όνειρο ζωής του το δικηγοριλίκι και είναι ενδεικτικό το ότι, εκτός από ένα μικρό ρόλο το 1963, η επόμενη εμφάνιση του Baldwin σε μια οποιαδήποτε οθόνη (στην περίπτωσή μας, τη μικρή) είναι το 1983, στο The Doctors. Η αμερικάνικη τηλεόραση είναι ένας λαβύρινθος, που πληρώνει καλά αλλά δεν σου εγγυάται τίποτα παραπάνω από την πιθανότητα ενός credit σε κάποια σειρά με γέλωτες-κονσέρβα. Έπρεπε να έρθει το 1987 για να δει τον εαυτό σου σε μια κανονική κινηματογραφική παραγωγή, ακόμα και αν αυτή ήταν το Forever Lulu, δίπλα στην πλέον ξεχασμένη Hanna Schygulla. Πολύ καλύτερη επιλογή το Married to the Mob, του Jonathan Demme ένα χρόνο αργότερα, με τον Baldwin να υποδύεται έναν γκάνγκστερ με το ψευδώνυμο «Αγγούρι». Καμία ομοιότητα με τις υποκριτικές ικανότητες του Baldwin που αν και ακόμα δεν είναι leading man, έχει ταλέντο και το δείχνει. Το 1988 αποδεικνύεται καλή χρονιά για τον Alec, που βρίσκει ρόλο και στο Working Girl, ακόμα και αν πρέπει να επισκιαστεί από τον σούπερσταρ (τότε) Harrison Ford.
 Μπορεί το 1989 να μην επιλέχθηκε για τον ρόλο του Batman από τον Tim Burton (θα θέλαμε να το είχαμε δει αυτό!) αλλά η στροφή για την καριέρα του έρχεται το 1990.Για έναν ηθοποιό που ποτέ δεν παράτησε το θέατρο, ο πρωταγωνιστικός ρόλος σε ένα action movie ίσως να ηχεί σαν ξεπούλημα, αλλά ο Baldwin, στο ρόλο του ιδιοφυή-αγχωμένου-ιδρωμένου Jack Ryan του Hunt for the Red October κλέβει την παράσταση μαζί με τον Sean Connery. Ίσως το καλύτερο submarine movie μετά το Das Boot και μια περιπέτεια αντάξια των δυνατοτήτων του McTiernan, το Red October είναι η πρώτη ταινία όπου ο η αρχοντική φυσιογνωμία του Baldwin δένει απόλυτα με τις δυνατότητές του στο σετ. Πιστεύουμε ότι δεν είμαστε οι μοναδικοί που διακρίναμε την μετενσάρκωση του Tyrone Powell στο άλλης εποχής παρουσιαστικό του Baldwin. O Alec έμαθε μέχρι και να οδηγεί υποβρύχιο για τις ανάγκες του ρόλου. That`s Method. Συγκρίνετέ τον με τον Jack Ryan που μας προσέφερε ο Ben Affleck στο εκφραστικό σαν άγαλμα των νησιών του Πάσχα και πιάνετε το νόημα.
 Mετά την επιτυχία του φιλμ οι προτάσεις πέφτουν βροχή. Ο Baldwin παρόλα αυτά δεν παρατάει το θέατρο (για το οποίο θα δηλώσει ότι τον διασκεδάζει περισσότερο από το σινεμά) και το 1992 προτείνεται για Tony Award για τον ρόλο του ως Stanley Kowalski στο A Streetcar Named Desire- κάτι αντίστοιχο με τον ρόλο του Hamlet για έναν οποιονδήποτε Βρετανό ηθοποιό. Το 1992 είναι η χρονιά του σε όλα τα μέτωπα: Ο ρόλος του στο Glengarry Glen Ross, μικρός αλλά γραμμένος από το θεικό χέρι του David Mamet τον κάνει να ξεχωρίσει από ένα καστ που περιλαμβάνει τους Al Pacino, Ed Harris, Jack Lemmon, Alan Arkin, Kevin Spacey και Jonathan Pryce! Ο Βlake, o αλαζονικός ανελέητος εκπαιδευτής πολιτών, με την αυθάδεια του ανθρώπου που έχει ζήσει το American Dream και βλέπει τα ανθρώπινα όντα σαν σκουλήκια φιγουράρει στις λίστες όχι μόνο με τους καλύτερους μονολόγους αλλά και με τα χειρότερα αφεντικά ή τους καλύτερους motivational speakers. Αν η Judi Dench πήρε το Όσκαρ για το ένα λεπτό που εμφανίστηκε στο Shakespeare in Love, o Baldwin θα έπρεπε να έχει τιμηθεί για την ερμηνεία-δυναμίτη με 3 Όσκαρ, τον Λευκό Οίκο και το Τέξας.
 Ίσως αναρωτιέστε αν ο Baldwin ήταν τόσο τυχερός ώστε να μη ζήσει καμία καμπή στην καριέρα του. Μην ανησυχείτε, φτάσαμε. Είναι δύσκολο να επισημάνουμε το γιατί, αλλά ίσως ένα ίχνος μεγαλομανίας και κακών επιλογών (απέρριψε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο The Fugitive) ευθύνεται για μια σειρά από Projects (The Getaway, The Juror, The Edge, Mercury Rising) που άφησαν το κοινό αδιάφορο. Ναι, το φευγάτο The Shadow είχε την πλάκα του αλλά ο Baldwin ήταν περισσότερο σταρ λόγω του γάμου του με την Kim Basinger το 1993 παρά για την επιτυχία του στο Box office. Θα είμαστε σκληροί, αλλά μέχρι το 2003 η μοναδική ταινία του την οποία αξίζει να δει κανείς ήταν το State and Main, μια ταινία και πάλι του David Mamet που είδαν ελάχιστοι. Στο ενδιάμεσο, το διαζύγιο του με την Basinger έδωσε δουλειά στα tabloid ενώ η δικαστική μάχη και οι μικρότητες στις οποίες το πρώην ζεύγος κατέφυγε προκειμένου να κερδίσει την κηδεμονία της μικρής Ιreland έκλεψαν λίγη από τη λάμψη των δύο πρώην σταρ.
 Με το The Cooler, ο Baldwin επέστρεψε σε αυτό που ξέρει καλύτερα: Mια ταινία χαρακτήρων, στην οποία δεν κουβαλάει την ευθύνη του πρωταγωνιστή αλλά έχει τον ρόλο με τα περισσότερα περιθώρια αυτοσχεδιασμού. Οι ομοιότητες με τον Blake αρκετές και η αλήθεια είναι πως ο Baldwin παίζει τον Shelly σχεδόν με τον ίδιο τρόπο αλλά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η υποψηφιότητα για το Όscar είναι μόνο το φυσικό επακόλουθο.. Συμπτωματικά, ο ρόλος του ως διευθυντής casino που φαίνεται να έχει βγει από ταινία του Scorsese είναι αυτός που θα τον κάνει να κερδίσει ρόλο σε ταινία του μεγάλου σκηνοθέτη. Το Aviator, όχι η πιο επιτυχημένη ταινία του Marty, είναι αυτή που θα σημάνει την οριστική επιστροφή του Baldwin σε top επίπεδα. Όσοι καταφέρατε να είστε παρόντες στην χθεσινή πρεμιέρα του cine ξέρετε ήδη ότι στο The Departed, άλλη μια ταινία που βρίθει από ταλέντο, ο αυθάδης και οξύθυμος Ellerby (και οι διάλογοί του με τον Dignam – Mark Wahlberg) είναι απολαυστικός. Περιμένουμε ακόμα καλύτερες μέρες για τον Baldwin, οι οποίες δεν αποκλείεται να έχουν τη μορφή των Brooklyn Rules και The Good Shepherd. Ποιος ξέρει, ίσως ο έντονα πολιτικοποιημένος Alec μέχρι τότε να έχει γίνει και πρόεδρος των ΗΠΑ. Τα ρεπερτόριο του από το Glengarry θα ήταν πολύ χρήσιμο στο Λευκό οίκο: «Fuck you, that`s my name. You know why, mister? `Cause you drove a Hyundai to get here tonight, I drove an eighty thousand dollar BMW. That`s my name».
|
