• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineντευξη


Παρ 17 Μαρ 2006

Γιώργος και Πέτρος Νούσιας: Το Κακό




Τα αδέρφια Νούσια, ένα ωραίο απόγευμα, κάθισαν να γράψουν για τα ζόμπι. Δυο βδομάδες αργότερα, ήταν στους δρόμους της Αθήνας με μια ψηφιακή, και έψαχναν άδειους δρόμους για να ξαμολύσουν τα πρώτα ελληνικά ζόμπι, και μερικούς μήνες μετά γέμισαν την αίθουσα του Απόλλωνα με αυτό που αποδείχθηκε να είναι η προβολή-event των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Το Κακό, η πρώτη ελληνική ταινία που ζωντανεύει τους νεκρούς και τους φέρνει στην οθόνη, έφτασε μέχρι το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το team του Cine.gr τους εντόπισε μαζί με τη στρατιά των ζόμπι τους, και τους ξεμονάχιασε στην Αποθήκη Γ’.

Συνέντευξη στους Γιάννη Δηράκη, Ιωσήφ Πρωιμάκη και Στάμο Δημητρόπουλο.

Cine.gr: Εμπρός λοιπόν, ρωτήστε μας ό,τι θέλετε.
Γιώργος Νούσιας: Ok, πώς σας φάνηκε η ταινία μας;

Cine: Ηταν μια από τις κορυφαίες στιγμές των Νυχτών Πρεμιέρας. Πώς το καταφέρατε; Γιατί δεν έχει γίνει ακόμη κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;
Γ.Ν.: Ξέρω γω; Γιατί κανείς δεν το σκέφτηκε; Το κακό είναι ότι τώρα θα βγει κάποιος άλλος και θα το κάνει καλύτερα απο ’μας. Εμείς θα μείνουμε στην ιστορία ως πρωτοπόροι, αλλά ίσως όχι σαν τόσο καλοί, αν βγουν άλλοι καλύτεροι.
Π.Ν.: Απο την άλλη, είναι κι αυτό που ποντάρουμε, να μπορέσει να δημιουργηθεί χώρος για μια καινούρια κινηματογραφία, χώρος για τέτοιες ταινίες στην Ελλάδα. Μια το χρόνο, δύο το χρόνο, δεν έχει σημασία, αλλά το να γυρίζονται.

Cine: Τι κάνει μια τέτοια ταινία στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και όχι στο Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου (σ.σ. το φεστιβάλ cult γίνεται κάθε χρόνο στο Gagarin 205 στην Αθήνα, γύρω στο Φλεβάρη);
Γ.Ν.: Δεν το έχουμε αποκλείσει, ενδεχομένως να πάμε και εκεί, δεν ξέρω τι θα γίνει. Αυτό που μας ενδιαφέρει τώρα είναι να βγει η ταινία στις αίθουσες, οπότε την παίζουμε σε όσες περισσότερες μπορούμε. Και θέλω να ελπίζω ότι η ταινία είναι και λίγο πιο mainstream απο αυτές που ανήκουν αποκλειστικά σε ένα φεστιβάλ cult ταινιών.
Π.Ν.: Κι αν είναι να μιλήσουμε για διανομή, είναι πιο εύκολο να βρουμε διόδους μέσω του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, παρά μέσω του Φεστιβάλ Cult.

Cine: Πριν φτάσουμε στη διανομή, να μιλήσουμε λίγο στην παραγωγή. Είχατε καμιά υποστήριξη κρατική στο project;
Γ.Ν.: Όχι, καμία. Τα περισσότερα λεφτά είναι δικά μας, απ’την τσέπη μας. Μέχρι πέρυσι δηλαδή, τη χρηματοδοτούσαμε αποκλειστικά εμείς. Μετά βρήκαμε τον Λάμπρο τον Τριφύλλη και μας έβαλε τα άλλα μισά λεφτά.

Cine: Είχατε ζητήσει και σας την αρνήθηκαν;
Γ.Ν.: Όχι, όχι, καμία επαφή... δε θα’χε και νόημα να ασχοληθούμε δηλαδή. Άργησαν να μας πάρουν στα σοβαρά, γενικά ο κόσμος τριγύρω μας.
Π.Ν.: Και συνεχίζουν να μη μας παίρνουν στα σοβαρά. Πριν απο κάθε προβολή, κατ’ αρχήν ο κόσμος περιμένει να δει κάτι πολύ χειρότερο και οι παραγωγοί που βρίσκονται εδώ στο φεστιβάλ, και γενικά οι άνθρωποι του χώρου, μας επιφυλάσσουν αυτήν την αντιμετώπιση, ότι «ναι, είμαστε περίεργοι να δούμε τι έχετε κάνει», χωρίς να περιμένουν ότι έχουμε ασχοληθεί στα σοβαρά μ’ αυτό το θέμα.
Γ.Ν.: Και τελικά τον κόσμο τον συνεπαίρνει η ταινία, απ’ ό,τι καταλάβαμε. Έχω νιώσει ότι οι θεατές τη βλέπουνε στην αρχή με διάθεση πιο σκοπτική και χαβαλετζίδικη, και σιγά-σιγά κάπως συναρπάζονται, γελάνε αυθόρμητα και τη βλέπουν σα σοβαρή ταινία.

Τα μπλουζάκια με τη στάμπα της ταινίας, θα μπορείτε να τα προμηθευτείτε σύντομα από το "The Lab", Στρ. Γονατά 3 (κάθετος στη Ναυαρίνου).
Cine: Και πόσο σας κόστισε τελικά;
Γ.Ν.: Κάμποσο... Κοίτα, μέχρι στιγμής, με το post production μαζί, αλλά χωρίς αμοιβές και τέτοια πράγματα, είναι γύρω στα 50 χιλιάρικα. Αυτά, δηλαδή, είναι μόνο τα λεφτά που έπρεπε να δωθούν εκείνη τη στιγμή.

Cine: Είναι γυρισμένο σε ψηφιακή, έτσι;
Γ.Ν.: Ε ναι, ψηφιακό. Αλλά έχουμε κάνει transfer σε film βέβαια, που αυτό από μόνο του είναι 25 χιλιάρικα.

Cine: Η ταινία έχει και μερικά απ’ τα καλύτερα ψηφιακά εφέ που έχουμε δει...
Γ.Ν.: Στον κόσμο; (γέλια) Ναι, όταν ετοίμαζαν το Golum (σ.σ. το μεταλλαγμένο χόμπιτ του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών), μας είχε πάρει τηλέφωνο ο Jackson να μας συμβουλευτεί.

Cine: Στον κόσμο δεν ξέρω, αλλά απο ελληνικές ταινίες σίγουρα. Πόσα πλάνα έχουν εφέ;
Π.Ν.: Κοίτα, τα περισσότερα, είναι κρυφά βέβαια, δηλαδή είναι πλάνα όπου σβήσαμε καλώδια που είχαμε δέσει τους ηθοποιούς για άλματα, ή σβήναμε ανθρώπους απο χώρους που δεν τους θέλαμε... Αλλά συνολικά είναι γύρω στα 100. Εκτός απο τους περαστικούς που σβήναμε απο διάφορους χώρους, η σημαντικότερη ψηφιακή σκηνή, είναι η τελευταία, όπου οι ήρωες καταφεύγουν στο γήπεδο (σ.σ. της Λεωφόρου Αλεξάνδρας) για να γλιτώσουν και η κάμερα ανεβαίνει προς τον ουρανό, δείχνει το γήπεδο απο ψηλά και γύρω-γύρω να προσπαθούν να εισβάλλουν μιλιούνια από ζόμπι. Εκεί είναι πολλές λήψεις, το πλάνο ξεκινά απο κοντινό των παιδιών, μετά χρησιμοποιήσαμε ελικόπτερο για να ανεβάσουμε την κάμερα και να δείξουμε το γήπεδο απο ψηλά, αλλά τα πάντα εκτός απο τα παιδιά και το γήπεδο, είναι ψηφιακά.
Γ.Ν.: Και το ελικόπτερο είναι αληθινό βέβαια, απλώς επειδή δεν είχαμε αρκετά λεφτά για να το νοικιάσουμε, αναγκαστήκαμε να φτιάξουμε ένα δικό μας( γέλια). Να πούμε ότι τα ψηφιακά εφέ τα έχει κάνει η ThreeSome -που είναι ο Πέτρος Νούσιας και η Ζίνα Παπαδοπούλου οι υπεύθυνοι- και οι αδερφοί Αλαχούζοι έχουν κάνει μόνο τα ειδικά εφέ μακιγιάζ, να το ξεκαθαρίσουμε, γιατί έχει προκύψει μια σύγχυση.

Cine: Και ήθελα να ρωτήσω πώς καταφέρατε να αδειάσετε την Αθήνα...
Π.Ν.: Ναι, τους περισσότερους τους σβήσαμε μετά. Αλλά η επιλογή των χώρων των γυρισμάτων ήταν πολύ σημαντική. Έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην επιλογή των χώρων που θα γυρίζαμε, να μην είναι και πολύ πολυσύχναστοι.

Cine: Το Κακό πώς προέκυψε σαν τίτλος;
Γ.Ν.: Βασικά ήταν τίτλος εργασίας, αλλά τελικά έμεινε.
Π.Ν.: Είχαμε σκοπό να τον αλλάξουμε κάποια στιγμή, αλλά ναι, έμεινε.

Cine: Ξεχαστήκατε δηλαδή, και τον είδατε τυπωμένο στην αφίσα τελικά.
Π.Ν.: Ναι, πες το ψέμματα, κάπως έτσι έγινε.
Γ.Ν.: Το καλό είναι ότι είναι καλή η ταινία, και δεν κάνει το συνδυασμό τίτλου και ποιότητας.

Cine: Πώς έγινε το casting;
Γ.Ν.: Casting δεν έγινε, προσλήψεις έγιναν. Τα πράγματα έγιναν πραγματικά πολύ γρήγορα – για να καταλάβεις, 30 Ιουλίου ξεκινήσαμε να γράφουμε το σενάριο, 18 Αυγούστου ξεκινήσαμε να τραβάμε. Οπότε δεν είχαμε περιθώρια να ψάχνουμε ηθοποιούς, όποιον ξέραμε τον προσλαμβάναμε. Τον Αργύρη τον ξέραμε, το Μελέτη τον ξέραμε, τη Σταυρούλα την ξέραμε, τους πήραμε κατευθείαν.. τους υπόλοιπους, εντάξει, τους ψάξαμε λίγο, αλλά όχι ότι κάναμε casting, τους βρίσκαμε, τους βάζαμε, γιατί η ταινία έχει αυτό το πολύ αυθόρμητο, αυτό είναι το βασικό.

Cine: Όταν βγάλατε βρώμα ότι ψάχνετε κομπάρσους, πόσα υποψήφια ζόμπι εμφανίστηκαν;
Γ.Ν.: Στη σκηνή προς το τέλος, στην αποθήκη (σ.σ. η δεύτερη μεγάλη επίθεση των ζόμπι), πρέπει να είναι γύρω στα 50-60 άτομα στην καλύτερη περίπτωση. Εμείς βέβαια τους κάναμε να φαίνονται 200. Προσπαθήσαμε τουλάχιστον, ελπίζω έτσι να φαίνεται. Αλλά συνολικά, ενεπλάκησαν γύρω στα 200 άτομα, μετρώντας δηλαδή και τους ανθρώπους που χρησιμοποιήσαμε όταν, για παράδειγμα θέλαμε για μια σκηνή, ένα ζόμπι. Δεν έχουμε βεβαια και κανέναν κατάλογο μισθοδοσίας ας πούμε, αλλά συνολικά πρέπει τόσοι να είναι, γύρω στους 200.

Cine: Η σπηλιά που κρύβεται μέσα ο «ιος», που βρίσκεται;
Γ.Ν.: Είναι η σπηλιά του Νταβέλη, στην Πεντέλη.

Cine: Και η αλληγορία που κρύβεται πίσω απο κάθε ταινία ζόμπι;
Π.Ν.: Δεν κρύβεται σ’ αυτήν (γέλια).
Γ.Ν.: Δεν έχει, δεν το σκεφτήκαμε, δεν θέλαμε να κάνουμε κάτι τέτοιο. Συνειδητά τουλάχιστον. Εντάξει, ο άλλος χτες στην προβολή, είδε τη βία στα γήπεδα, ας πούμε (σ.σ. ένα απο τα σημεία απ’ όπου ξεκινά η «επιδημία» των ζόμπι, είναι ένα κατάμεστο γήπεδο σε ένα ντέρμπι).
Π.Ν.: Μάλιστα ο λόγος που υπάρχει αυτή η σκηνή στο γήπεδο, είναι ότι ψάχναμε να βρούμε ένα μεγάλο χώρο.
Γ.Ν.: Ναι, θέλαμε έναν χώρο που να γίνει μια γρήγορη εξάπλωση, να γίνει όλη η πόλη ζόμπι. Και πού μπορεί να ξεκινήσει αυτο; Σ’ ένα γεμάτο γήπεδο. Ε και στο τέλος που ξαναγυρίσαμε στο γήπεδο, το κάναμε απλά γιατί θέλαμε να κάνουμε αυτό το εντυπωσιακό πλάνο!

Cine: Θα ’χε ενδιαφέρον να το ξεκινούσατε από εδώ, απ’ το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και να τρέχουν οι σινεφίλ.
Π.Ν.: Ναι, το είχαμε σκεφτεί, μάλιστα είχαμε τραβήξει μερικά πλάνα απο το Φεστιβάλ Δράμας.
Γ.Ν.: Και η σκηνή που είναι η Σταυρούλα με την Αργύρη στο ταξί, αυτός γυρνάει και της μιλάει και βλέπουν τα ζόμπι μπροστά τους κι αυτή λέει «ο κόσμος, ο κόσμος», αυτή είναι γυρισμένη στη Δράμα.

Cine: Το ταξί το ανεβάσατε απ’ την Αθήνα;
Γ.Ν.: Ε, το ταξί δεν είναι ταξί, είναι το αμάξι του Αργύρη το οποίο το έβαψε κίτρινο για τα γυρίσματα.
Π.Ν.: Και μάλιστα είχαμε πάει κι είχαμε βρει μια ειδική μπογιά, που να μπορεί να βάψει το αμάξι και μετά να το ξεπλύνει με νερό, απ’ ό,τι μας είπανε δηλαδή, αλλά μετά προέκυψε –μετά απο 4 μήνες που κράτησαν τα γυρίσματα- ότι εκτός απ’ το νερό χρειαζόταν και λίγο το καλέμι για να βγει. Πάνε δυο χρόνια απο τότε, κι ακόμα είναι κίτρινο σε μερικά σημεία.

Cine: Πες μας πέντε ταινίες που αγαπάς και σε ενέπνευσαν να γίνεις σκηνοθέτης
Γ.Ν.: Καλά, θα σου πω πέντε ταινίες που αγαπάω, αλλά όχι ότι με έκαναν να θέλω να γίνω σκηνοθέτης, ήθελα να γίνω σκηνοθέτης γιατί μ’ αρέσει γενικά ο κινηματογράφος. Αλλά πέντε ταινίες που αγαπάω, είναι η Επιστροφή των Τζεντάι, η βασική –και γενικά η τριλογία. Το Back to the Future -που μαζί με τα Star Wars είναι ταινίες που μ’ έχουν μεγαλώσει, τις έχω δηλαδή δει πάνω απο εκατό φορές την κάθε μία. Το Ferris Beuller’s Day Off επίσης, το Blues Brothers... ο Καλός, ο Κακός κι ο Άσχημος, το Μεγάλο Φαγοπότι...

Cine: Δε βλέπω αίμα πουθενά όμως.
Γ.Ν.: Ναι, δεν είμαι σπλατεράς εκ πεποιθήσεως, δεν τρελαίνομαι για τέτοιες ταινίες. Απο Romero ας πούμε, είδα τώρα την τελευταία του -δεν μου πολυάρεσε- κι έχω δει και την πρώτη του, πολύ παλιά όταν ήμουν μικρός, και δεν την καλοθυμάμαι κιόλας.

Cine: Το Κακό θα το δούμε σε αίθουσες; Έχει βρει διανομή;
Γ.Ν.: Ναι, ναι. Αλλά δε θα σας πω λεπτομέρειες, θα μάθετε σύντομα, είμαστε σε συζητήσεις. Αλλά νομίζουμε ότι, εφ’ όσον αρέσει στο κοινό –οι κριτικοί βέβαια, εντάξει -, νομίζουμε ότι θα τη βγάλουν τελικά, και γιατί να μην τη βγάλουν;

Cine: Πώς τα πήγατε δηλαδή με τους κριτικούς, ήταν πιο αυστηροί;
Γ.Ν.: Δεν τις έχουμε διαβάσει ακόμη, τώρα θα πάμε να τις πάρουμε, αλλά φαντάζομαι ότι εντάξει, ξέρεις πώς είναι... Ψάχνουν πάντα να βρουν πού να σε χτυπήσουν.

Cine: Κι αν είναι κακές... θα πέσουν κεφάλια;
Γ.Ν.: Θα... κλείσε το μαγνητόφωνο να σου πω.

Cine: Με το κοινό πως τα πάτε μέχρι τώρα;
Γ.Ν.: Κοίταξε, έχουμε κάνει δυο προβολές μέχρι τώρα, αρέσει στον κόσμο, αλλά το κοινό είναι φεστιβαλικό, διαφορετικό δηλαδή από 50 πιτσιρικάδες στα Village, οι οποίοι δεν μπορείς να ξέρεις πως θα το δεχτούν. Αλλά θα πάνε πιστεύω να το δούν κι αυτοί, για να κάνουν και χαβαλέ. Τώρα αν θα έχει επιτυχία όταν θα βγει; Μακάρι. Δεν έχω απάντηση να σου δώσω. Η ελληνική ταινία... είναι σαν τη γυναίκα: μυστήριο πράγμα.

Cine: Και τώρα που θα βγει η ταινία, θα τη λατρέψει το κοινό και θα πάει πολύ καλά, να περιμένουμε τριλογία; Το Κακό, το Χειρότερο και το Μη Χειρότερα;
Γ.Ν.: Όχι. Όχι, τώρα ετοιμάζουμε κάτι καινούριο, πάλι τρόμου, αλλά διαφορετικό. Υπομονή και θα δείτε.

Cine: Αίμα θα έχει;
Γ.Ν.: Θα έχει αίμα, αλλά δε θα είναι splatter κωμωδία. Θα έχει σχέση με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα είναι τρόμου, αλλά θα είναι διαφορετικό. Τη γράφουμε ακόμη, είναι σε πολύ πρώιμο στάδιο, δε σας λέμε περισσότερα, να έχετε και λίγη αγωνία. Απλώς ελπίζουμε να την έχουμε έτοιμη μέσα στο 2007, και ελπίζουμε αυτή τη φορά να κάνουμε κάτι πιο σύνθετο, να έχουμε λίγο πιο εξελιγμένα μέσα.

Cine: Τι Κρατικά Βραβεία θα πάρετε;
Γ.Ν.: Όλα. Και θα αρχίσουμε απ’ τα ηθοποιΐας (γέλια). Τι να σου πω, δεν ξέρω, δεν πιστεύω ότι θα πάρουμε. Θα περιμένουμε ως το 2007 όταν ανοίξουν και κατηγορία ειδικών εφέ, να τα πάρουμε τότε όλα.


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.