• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Αφιερωμα


Παρ 25 Μαρ 2005

HORROR MADE IN ASIA – PART III




Αφού ξεμπερδέψαμε με τα βαριά χαρτιά που σέρνουν το χορό της αγοράς του Ασιατικού horror cinema, φουσκώνουμε ρυθμικά τα μπρατσάκια μας για τη βουτιά στα βαθιά. Η πιο ενδιαφέρουσα –και αγαπημένη- στιγμή του αφιερώματος βρίσκεται στις παρακάτω γραμμές, όπου ξετρυπώνουμε για σας τα πιο αξιόλογα δείγματα μιας σχετικά άγνωστης φιλμογραφίας, την οποία και βαφτίσαμε με τον καθομολογουμένως εμπνευσμένο τίτλο…



Τρώγοντας έρχεται η όρεξη λένε ακόμα στα χωριά, μιας και ως γνωστόν στην πόλη χοληστερίνη, ζάχαρο και παχυσαρκία έχουν σβήσει από την καθημερινή φρασεολογία την παραπάνω σοφή διαπίστωση. Έτσι, αν μετά την αλφαβήτα του δεύτερου μέρους του αφιερώματος θεωρείτε τους εαυτούς σας έτοιμους να σχηματίσουν τις πρώτες τους προτάσεις, βασιστείτε για αρχή στις ακόλουθες αγαπημένες μας προτιμήσεις:

  • Uzumaki (2000) του Higuchinsky. Βασισμένο σε manga κόμικ, ένα συναισθηματικά έντονο θρίλερ μυστηρίου που περιβάλλει το ακατανόητο σενάριό του με στιγμές οπτικής ιδιοφυίας. Πολλά αναπάντητα ερωτήματα σε μια συχνά ακαταλαβίστικη θέαση όπου τον πρωταγωνιστικό ρόλο κρατούν πάσης φύσεως σπιράλ σχήματα, δείγμα ενός σινεμά που δεν προσφέρεται για ερμηνείες αλλά μόνο προς οπτική απόλαυση. Ανεπανάληπτα υποβλητικό, σημείο αναφοράς για πολλές μεταγενέστερες δημιουργίες μυστηριακής φιλοσοφίας.

  • Kwaidan (1964) του Masaki Kobayashi. Τέσσερις μικρού μήκους ιστορίες φαντασμάτων της παλιάς Ιαπωνικής σχολής, ανατριχιαστικές, βαθυστόχαστες, σχεδόν ονειρικές, σε μια έντονα συναισθηματική σύνθεση. Διακρίνονται δεσμοί συνάφειας με τα Όνειρα του Akira Kurosawa, καθώς παράλληλα με το παραφυσικό στοχάζεται γύρω από τις διαφυλετικές σχέσεις, την απόδοση δικαιοσύνης, το ρου του χρόνου. Δεσπόζει, η ιστορία ενός τυφλού μουσικού που βυθισμένος στην αναπόληση μιας ναυμαχίας καταδιώκεται από τα πνεύματα των νεκρών της. Προτάθηκε για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (1966), ενώ απέσπασε το ειδικό βραβείο της επιτροπής στις Κάννες ένα χρόνο νωρίτερα.

  • Suicide Club ή Suicide Circle (Jisatsu Sakuru, 2002) του Shion Sono. Σοκ από τα αποδυτήρια: 54 νεαρές μαθήτριες πηδούν στις ράγες ενός σιδηροδρομικού σταθμού και το επερχόμενο τρένο λούζει τους έντρομους παρευρισκομένους στο αίμα, διασκορπώντας παιδικά μέλη προς όλες τις κατευθύνσεις. Την ίδια στιγμή ένας άγνωστος άντρας αφήνει μια λευκή τσάντα στην αποβάθρα, ενώ –προσδίδοντας σχεδόν ειρωνικές διαστάσεις στο γεγονός- οι τηλεοράσεις της πόλης μεταδίδουν ακατάπαυστα το τελευταίο video του υπέρ-επιτυχημένου girl-band Dessret. Σκληρή κριτική της κενής ιδανικών και προτύπων σύγχρονης κοινωνίας, της τεχνολογικής ακμής και της μαζικής επιρροής των media προς όφελος της στυγνής εμπορευματοποίησης, σε μια άκρως ενοχλητική και πεσιμιστική ταινία, που διανθισμένη από την ωμή απεικόνιση μιας σειράς αυτοκτονιών παντρεύει επιτυχώς το αστυνομικό θρίλερ με το σινεμά του τρόμου. Χωρίς την καθησυχαστική ασφάλεια του παραφυσικού στοιχείου και με άκρως υποβλητικά επίπεδα αισθητικής και εξιστόρησης, το Suicide Circle κατορθώνει να προκαλέσει ρίγη ακόμη και στις απλούστερες γραμμές αφήγησής του, αφήνοντας Ringu και Ju-On να παρακολουθούν από απόσταση.

  • Full Metal Yakuza (Full Metal Gokudô, 1997) του Takashi Miike. Γκροτέσκα, βίαιη, μαύρη κωμωδία γύρω από έναν αποτυχημένο γκάνγκστερ που επιστρέφει ως… cyborg για να εκδικηθεί τους εχθρούς του, σε μια από τις καλύτερες στιγμές του ιδιοφυώς παρανοϊκού Ιάπωνα σκηνοθέτη. Οι εξοικειωμένοι με το έργο του Miike θα διακρίνουν εδώ μια πιο πιστή στη λογική εξιστόρηση παρά τις εμφανείς σεναριακές αυθαιρεσίες, από την οποία δεν απουσιάζουν φυσικά οι gore σκηνές ακραίας βίας, οι φρενήρεις ρυθμοί και το ακατάπαυστο πιστολίδι. Ο νεωτερισμός έγκειται στις άφθονες κωμικές πινελιές με τις οποίες ο Miike σπιλώνει το χαρακτήρα του αντιήρωά του αλαφραίνοντας τους τόνους μεταξύ των σκληρών σκηνών, σε μια αλλόκοτη μίξη Robocop, Big Lebowski και Frankenstein. Ένα αριστούργημα, σίγουρα απρόσιτο σε όλα τα γούστα.

  • Oldboy (2003), του Chan-Wook Park. Σε ένα εφιαλτικό μέλλον όπου η δικαστική εξουσία έχει υποταχθεί στο χρήμα, ένας επιχειρηματίας δραπετεύει μετά από 15 χρόνια άδικου εγκλεισμού για τη δολοφονία της γυναίκας του. Η πορεία αναζήτησης του υπαίτιου της φυλάκισής του καθώς και της εξαφανισμένης κόρης του μέχρι το αιφνιδιαστικά αποκαλυπτικό φινάλε, θα σημαδευτεί από μια σειρά υπερβίαιων επεισοδίων ικανά να γεμίσουν έναν μεγάλου μεγέθους κουβά με αίμα – με αποκορύφωμα μια ακραία εκδοχή του οδοντιατρικού βασανισμού άνευ αναισθησίας του Marathon Man. “Is it safe?” Σίγουρα ναι, αν προϋπάρχει ιστορικό εξοικείωσης με το φιλμικό είδος. Με ενδιαφέρουσες προσθήκες την Καφκική ατμόσφαιρα και το άφθονο μαύρο χιούμορ, το OldBoy μοιάζει με οδηγό για αρχάριους στο ακραίο Ασιατικό σινεμά, με αμέτρητους αστερίσκους αναφοράς στο Ichi the Killer και τον Kitano. Τίποτα από αυτά όμως δεν μειώνει την αξία του: Άψογα στιλιζαρισμένο, δουλεμένο στην εντέλεια σκηνοθετικά και αφηγηματικά, πλάθει ένα σκοτεινό, βίαιο και έξυπνο –τύπου road movie- φιλμ που κερδίζει καρέ καρέ το σεβασμό.

  • Tales Of The Unusual (Yo nimo kimyo na monogatari, 2000). Αριστουργηματική ανθολογία τεσσάρων πανέξυπνων μικρού μήκους ταινιών με στοιχεία από το θρίλερ ως τον ερωτισμό, που επιβάλλεται να ανακαλύψετε: Σκάκι, του Mamoru Hosi: Απίστευτη ιστορία παρτίδας σκακιού με αληθινούς ανθρώπους για πιόνια. Αυτό θα πει, έδωσαν τον εαυτό τους για τη νίκη… Μια Χιονισμένη Νύχτα, του Masayuki Ochiai: Διασωθέντες αεροπορικού δυστυχήματος σκοτώνουν εξ αμελείας ένα τραυματισμένο κοριτσάκι, το πνεύμα του οποίου τους εξοντώνει έναν προς έναν. Τυπικό γιαπωνέζικο ghost story με ολίγον από Blair Witch Project. Διαολεμένα ατμοσφαιρικό. Το Κινητό του Σαμουράι, του Masayuki Suzuki: Σαμουράι του 17ου αιώνα επικοινωνεί μέσω κινητού τηλεφώνου με έναν ιστορικό του μέλλοντος, ο οποίος ζητά πληροφορίες για μια επικείμενη επιδρομή. Πού το βρίσκετε το παράλογο; Προσομοίωση Γάμου του Hisao Ogura. Εταιρία προσφέρει virtual αναπαράσταση των γαμήλιων συνθηκών ενός νέου ζευγαριού με βάση στοιχεία από το DNA του. Σουρεάλ, hi-tech ρομαντζάδα.

  • Korei ή Kourei (Séance, 1999) του Kiyoshi Kurosawa. Ασθενώς βασισμένο στο βρετανικό μυθιστόρημα Séance on a Wet Afternoon, το αρχικά προορισμένο για την τηλεόραση φιλμ του Ιάπωνα σκηνοθέτη ακολουθεί την παράδοση του μελαγχολικού Cure και του μακάβριου Kairo σε ένα δείγμα μαεστρικής σκηνοθεσίας. Ένα μικρό κορίτσι κατορθώνει να ξεγλιστρήσει από τα χέρια του απαγωγέα του, για να βρεθεί κατά λάθος φυλακισμένο στο εσωτερικό ενός μπαούλου στην αποθήκη ενός επιτυχημένου ηχολήπτη και μιας μέντιουμ. Κακοί χειρισμοί οδηγούν τελικά στο θάνατό του και όπως είναι απόλυτα φυσικό για Ιαπωνική ταινία τρόμου, θα επιστρέψει από τον κόσμο των νεκρών για να τους καταδιώξει. Δανειζόμενο αρκετά στοιχεία από το Ringu –πολλές λήψεις του κοριτσιού θυμίζουν έντονα τη Sadako-, το λειψό σε gore αλλά πλούσιο σε γνήσιο τρόμο Kourei αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα σινεμά αγωνίας των τελευταίων ετών. Άκρως ατμοσφαιρική εικονογράφηση, εξονυχιστική ανάπτυξη χαρακτήρων και μια ανατριχιαστική διείσδυση στην παράνοια οδήγησαν στη βράβευσή του στις Κάννες με το βραβείο FIPRESCI το 2001.

  • Gemini (Sôseiji, 1999) του Shinya Tsukamoto. Επιτυχημένος χειρουργός φτάνει στα όρια της καταστροφής καταδιωκόμενος από έναν ψυχοπαθή σωσία που προσπαθεί να οικειοποιηθεί τη ζωή του. Σειρά ανατροπών και ψυχοβγαλτική ατμόσφαιρα από το δημιουργό του Tetsuo, σε ένα άκρως εντυπωσιακό και άκρως διεστραμμένο θρίλερ που κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο σκοτεινός αδερφός του Face/Off.

  • EM-Embalming ή Embalming (Enbamingu, 1999) του Shinji Aoyama. Περίεργος συνδυασμός σάτιρας των παραφυσικών θρίλερ και σκληρού gore, αυτή η πιστή στην παράδοση του J-Horror αλά Ringu ταινία εγείρει παράλληλα με την αιματηρή αφήγησή της το θρησκευτικό ζήτημα - ταμπού του σεβασμού των νεκρών. Η κατάθεσή της κρίνεται μάλλον ιδιαίτερα ιερόσυλη, μιας και επιλέγει να εικονογραφήσει άκρως ενοχλητικές σκηνές βεβήλωσης πτωμάτων, με φόντο τον πρωταγωνιστικό ρόλο μιας ταριχεύτριας και μιας επιτηδευμένα περιπλεγμένης ιστορίας διαλεύκανσης ενός φόνου. Αν και σε αρκετά της σημεία μοιάζει να επιδιώκει ένα είδους φιλοσοφικό διάλογο με το κοινό, δεν παραγκωνίζει την ανάπτυξη του έξυπνου σεναρίου της, την απεικόνιση ακραίων σκηνών gore και την επιβολή μιας γοτθικής αισθητικής που οριοθετούν μια ευφυέστατη μα ταυτόχρονα και ενοχλητική ταινία.


  • Αισθάνεστε ακόμη ανικανοποίητοι; Σας άνοιξε τόσο η όρεξη που αδιαφορείτε αν κινδυνεύετε να κληρονομήσετε μια αηδιαστική J-σαπιοκοιλιά; Σας μετέδωσε ο Miike κάποιο ανάρμοστο φετίχ για σχιστά μάτια, μπανιέρες με αίμα και απόκοσμες κραυγές; Τότε δεν έχετε παρά να επιλέξετε από την αγαπημένη σας κατηγορία, όποια πρόταση σας φαίνεται πιο δελεαστική:

    1.VISITORS
  • Lovesick Dead (Shibito no koiwazurai, 2001) του Kazuyuki Shibuya. Πανέμορφη, ατμοσφαιρική σχολική ταινία φαντασμάτων με υπέροχα σκηνοθετικά ευρήματα και υψηλού επιπέδου εικονογράφηση παρά το περιορισμένο της budget, η βασισμένη σε manga κόμικ Ιαπωνική δημιουργία παρουσιάζει πολλές ομοιότητες με το Uzumaki -αν και διαθέτει αρκετά πιο κατανοητό σενάριο-, ενώ στέκεται επάξια πλάι στα στιλιστικά όμοιά του Ju-On και A Tale Of Two Sisters. Με μοναδικό μελανό σημείο ένα νευρικό και άκομψο φινάλε, η ιστορία της ορφανής από πατέρα Fukada και του απρόσωπου άντρα που επισκέπτεται κάθε βράδυ τους εφιάλτες της, αποτελεί ένα πολύ καλό δείγμα της Ιαπωνικής βιομηχανίας τρόμου.

  • Nang Nak (1999) του Nonzee Nimibutr. Στρατιώτης επιστρέφει τραυματισμένος από το μέτωπο στην αγκαλιά της γυναίκας του, αγνοώντας ότι τόσο εκείνη όσο και το νεογέννητο παιδί του έχουν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας. Με βάσεις σε έναν παλιό Ταϊλανδέζικο μύθο που χαίρει αποδοχής ως αληθινή ιστορία στη χώρα του, η πανέμορφη οπτικά και πλούσια συναισθηματικά ταινία του Nimibutr κατόρθωσε να ξεπεράσει σε εισπράξεις τον Τιτανικό στο εγχώριο box office. Παρά το ότι διαθέτει κάποιες γνήσιες στιγμές τρόμου και πρόκλησης σοκ, λογίζεται περισσότερο ως ρομαντικό δράμα παρά ως ghost story – με την επικρατούσα έννοια του όρου.

  • Phone (2002) του Ahn Byeong-ki. Μια ρεπόρτερ προσπαθεί να ξετυλίξει το κουβάρι των νεκρών κατόχων ενός καταραμένου τηλεφωνικού αριθμού ενώ μια κλήση σε κινητό αλλοιώνει τη συμπεριφορά ενός πεντάχρονου κοριτσιού, σε ένα αξιοπρεπές μεταφυσικό θρίλερ που ταρακούνησε το Κορεάτικο Box Office. Το Phone είναι η πρώτη Κορεάτικη ταινία εξολοκλήρου χρηματοδοτημένη από Χολιγουντιανό studio (αυτό της Disney) και ενώ δεν έχει τίποτα νέο να προσφέρει στο είδος, χρησιμοποιεί τις ήδη γνωστές τεχνικές εκφοβισμού (τεχνολογικός τρόμος αλά Kairo, μακρυμάλλικο πνεύμα αλά Ringu, στοιχειωμένοι διάδρομοι αλά Ju-On) με σχετική επιτυχία. Αξίζει μια δεύτερη ματιά. Και μόνο.


  • 2.DEAD ALIVE
  • Junk (Shiryour Gari, 1999) του Atsushi Muroga. Ορδές από ζόμπι, σκηνές καταδίωξης και αμέτρητες σφαίρες σε αυτή τη διασκεδαστικά καταιγιστική Ιαπωνική απάντηση στον Romero, που δε διαθέτει αίσθηση οικονομίας στο gore. Όλα τα κλισέ ενός τυπικού zombie flick, με τη σοφή ρήση “επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως” να βρίσκει εδώ την απόλυτη εφαρμογή της. Αστείοι διάλογοι και επιτηδευμένα κακές ερμηνείες, μια σκηνή διακωμώδησης του Thriller του Michael Jackson, οπλομαχίες και ζόμπι που μασουλούν ανθρώπινα μέλη, σενάριο για κλάματα γύρω από ένα πειραματικό υγρό που υπόσχεται ανάσταση των νεκρών - όλα όσα θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από ένα χορταστικό φιλμ του είδους που δεν τολμά να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά και γνωρίζει καλά το αγοραστικό του κοινό.

  • Wild Zero (2000) του Takeuchi Tetsuro. Εξωγήινοι μετατρέπουν ανθρώπους σε ζόμπι και το πάρτι ξεκινά. Με μπόλικο rock ‘n’ roll παρακαλώ, μιας και κεντρικές φιγούρες του Γιαπωνέζικου αυτού B-movie είναι τα μέλη του garage rock συγκροτήματος Guitar Wolf. Άμεση συνεπαγωγή: μπίρες, ναρκωτικά, όπλα, μηχανές και ηλεκτρικές κιθάρες με φόντο πισίνες αίματος, άθλια οπτικά εφέ, ακόμη πιο άθλια make up και πολύ, πάρα πολύ καρτουνίστικο gore. Μα πάνω απ’ όλα γερές δόσεις χαβαλέ. Αν σας άρεσε το From Dusk Till Dawn, κάντε και εδώ μια στάση…


  • 3.THE GORE GALLERY
  • The Seventh Curse ( Yuan Zhen-Xia yu Wei Si-Li, 1986) του Ngai Kai Lam. Μια από τις πιο διασκεδαστικές gorefest ταινίες που έχει προσφέρει το Ανατολίτικο σινεμά, αυτή η μίξη τρόμου, περιπέτειας, πολεμικών τεχνών και splatter από το Χονγκ Κονγκ διαθέτει τα πάντα σε ένα μόλις πακέτο: Τέρατα, ζόμπι, εξωγήινους, μεταλλαγμένους, γυμνό, αποκεφαλισμούς και δράση αλά Indiana Jones συν ένα ρολάκι από τον Yun-Fat Chow … εν συντομία ό,τι πιο campy μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους. Δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, διαθέτει ένα σενάριο προς τήρηση των προσχημάτων και προσφέρεται για καταγραφή σκηνών ανθολογίας. Τους έχει πέσει ο ουρανός στο κεφάλι τελικά…

  • Ebola Syndrome (Yibola bing du, 1996) του Herman Yau. Serial killer βιάζει μια Ζουλού φορέα του ιού Ebola και εξαπλώνει επιδημία στο Χονγκ Κονγκ. Μολυσμένο αίμα και άλλα σωματικά υγρά ραντίζουν το σύμπαν σε αυτή τη splatter χορωδία (ή καλύτερα gore-ωδία), στης οποίας τα συν συγκαταλέγονται και τα hamburger με μολυσμένο ανθρώπινο κρέας που σερβίρονται σε ανυποψίαστους πελάτες. Ο παράδεισος των vegetarian! Αν το Braindead σας άνοιξε την όρεξη, αυτό εδώ θα σας την καταστρέψει…

  • Living Hell (2000) του Shugo Fujii. Ανάπηρος νεαρός περνά τα πάνδεινα στα χέρια μιας γριάς και της εγγονής της, που –όπως είναι άλλωστε φυσικό σε κάθε καλό σπίτι- τρελαίνονται για σαδιστικά παιχνίδια. Αίμα, δάκρυα και εντόσθια εις το όνομα των κακών οπτικών εφέ και με background τη διάθεση για αστεϊσμούς. Έχουν κάνει χημική ανάλυση στο νερό του Τόκιο τελευταία; Είμαι βέβαιος ότι κάτι τους καταστρέφει τις εγκεφαλικές νευρικές συνάψεις…


  • 4.LOONEY J-TUNES
  • Gozu (Gokudô kyôfu dai-gekijô: Gozu, 2003) του Takashi Miike. Μέλος συμμορίας yakuza καλείται να δολοφονήσει αδελφικό του ομόλογο που έχει χάσει τα λογικά του, το πτώμα του οποίου εξαφανίζεται μυστηριωδώς σε μια επαρχιακή πόλη γεμάτη νοητικά πυροβολημένους κατοίκους. Το όνομα του Miike στους εναρκτήριους τίτλους δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παρερμηνείες. Ακραία σουρεάλ περιστατικά στο κέντρο ενός υπερτονισμένου Lynchικού σύμπαντος, με δείγματα έναν γιγάντιο αγελαδάνθρωπο, έναν ημισυνθετικό αυτιστικό, ένα νεκρό τσιουάουα στη τζαμαρία, μια γερή δόση από φετίχ με κουτάλες, μια απίστευτη σκηνή σεξ και ταυτόχρονης γέννας. Σε παράφραση, μια μην-ρωτάς-απλά-βλέπε κατάσταση που ή θα λατρέψετε ή θα μισήσετε. Σίγουρα πάντως δεν θα σας αφήσει απαθείς.

  • Naked Blood (Megyaku: Akuma no yorokobi, 1995) του Hisayasu Sato. Ισχυρό πειραματικό παυσίπονο έχει ποικίλου είδους επιδράσεις σε τρεις νεαρές γυναίκες: Ενώ η μία μοιάζει ανεπηρέαστη, η δεύτερη αρχίζει να τρυπιέται με βελόνες ενώ η τρίτη καταλήγει να καταβροχθίζει τις ίδιες της τις σάρκες - συμπεριλαμβανομένων και των οφθαλμικών βολβών! Προφανώς η αποτελεσματικότητα του φαρμάκου -που δρα ως αναστολέας συναισθημάτων αλλά και ως ενισχυτής σκοτεινών ενδόμυχων αναγκών-, σχετίζεται άμεσα με την ευαισθησία του εσωτερικού κόσμου του κάθε “ασθενή”, άρρηκτα συνυφασμένη με βιώματα του παρελθόντος. Η ιστορία από μόνη της είναι αρκετά αλλόκοτη και εσωστρεφής ώστε να προκαλέσει την προσοχή, τα στίγματα γνήσιου τρόμου από την άλλη χρησιμοποιούνται ως πιστοποιητικό της φήμης του Sato ως ένας από τους πιο ακραίους σύγχρονους Ιάπωνες κινηματογραφιστές.

  • Electric Dragon 80.000V (2001) του Sogo Ishii. Ατύχημα σε πυλώνα υψηλής τάσεως προικίζει ένα νεαρό αγόρι με ηλεκτροφόρες ιδιότητες και μια ιδιαίτερα επιθετική συμπεριφορά, την οποία εκτονώνει ξεσπώντας επάνω στην ηλεκτρική του κιθάρα. Σε μια άλλη γωνιά της πόλης, ένας serial killer εξοντώνει τα θύματά του δια ηλεκτροπληξίας. Οι δυο τους θα συναντηθούν σε μια τελική αναμέτρηση πολλών βολτ… Ασπρόμαυρο μεταμοντέρνο ξαδερφάκι του Metropolis του Fritz Lang διάρκειας μόλις 55 λεπτών, αυτή η χαοτική, ψυχεδελική τουρνέ στις οροφές και τα στενά ενός γκρίζου Τόκιο έχει τυπωμένη την ένδειξη “cult” σε κάθε πλάνο της. Μια ανίερη εξύμνηση της διαφορετικότητας και της μοναξιάς, εντάσεως πολλών Αμπέρ και punk/industrial ηχητικής κάλυψης που παραλύει, σπορά μιας οπτικοακουστικής δίνης εκρηκτικής, βίαιης, τρομακτικής. Αν το “συμβατικό” είναι ο αγαπημένος σας φιλμικός όρος, κρατηθείτε σε απόσταση ασφαλείας.

  • Visitor Q (Bizita Q, 2001) του Takashi Miike. Ο πατέρας βιντεοσκοπεί τον εαυτό του να κάνει σεξ με την πόρνη κόρη του, ο γιος δέρνει αλύπητα την ηρωινομανή μάνα του για μια οδοντόβουρτσα, σίγουρα όχι αυτό που θα αποκαλούσε κανείς οικογενειακό παράδεισο. Φόνοι, νεκροφιλία, μπόλικο… μητρικό γάλα και η παρουσία ενός παράφρονα αγνώστου υπόσχονται την σπιτική ευτυχία σε αυτή τη μαύρη κωμωδία του Miike, που καταθέτει ένα πέρα-από-τα-συνηθισμένα δείγμα Ασιατικής τρέλας.


  • 5.EX-TREME!
  • Kichiku dai enkai (Banquet of the Beasts, 1997) του Kazuyoshi Kumakiri. Μόνο για σκληροπυρηνικούς οπαδούς του gore, για όσους έχουν γερό στομάχι και για εκείνους που θέλουν να δοκιμάσουν τα όριά τους. Αν θεωρείτε ότι τα έχετε δει όλα στο σινεμά του ωμού τρόμου, αυτή η low budget Ιαπωνική δημιουργία μπορεί να σας κάνει να αναθεωρήσετε, μιας και πρόκειται για μια από τις πιο βίαιες, αρρωστημένες, σαδιστικές και ακραίες ταινίες όλων των εποχών. Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο μιας αυτοχρηματοδοτημένης φοιτητικής ταινίας που επανδρώθηκε από ερασιτεχνικό καστ, με ένα απλοϊκό σενάριο γύρω από τα τεκταινόμενα στα άδυτα μιας εξτρεμιστικής επαναστατικής οργάνωσης. Υπερβολικές δόσεις αίματος και εντοσθίων χύνονται άλλοτε μπροστά και άλλοτε επάνω στην κάμερα, η ακατέργαστη εικόνα αυξάνει στο έπακρο τα επίπεδα αληθοφάνειας, μπόλικες σκηνές σεξ σε επίπεδα άθλιας πορνοταινίας, με λίγα λόγια μια άκρως ενοχλητική gore ταινία με χαλαρές –και ακαθόριστες- πολιτικές προεκτάσεις.

  • Organ (1996) του Kei Fujiwara. Σινεμά-σοκ με φόντο το λαθρεμπόριο οργάνων που εξασφαλίζονται από ζώντα θύματα δια της βίας. Ειδεχθείς απεικονίσεις βασανισμών, αληθοφανής αιματοχυσία και ακαταλόγιστη gore υπερβολή στο ντεμπούτο του Ιάπωνα σκηνοθέτη που αντενδείκνυται για καρδιοπαθείς. Αρρώστια…
  • Σειρά ταινιών Guinea Pigs (Za Ginipiggu), παραγωγής και συγγραφής Satoru Ogura. Επτά από τις πιο διεστραμμένες και ακραίες Ιαπωνικές ταινίες που χρονολογούνται μεταξύ 1985 και 1991 και γνώρισαν την κατακραυγή όπου και αν προβλήθηκαν. Οι δύο πρώτες (Devil’s Experiment και Flower of Flesh and Blood) γυρίστηκαν σε μορφή snuff movie (χωρίς πλοκή και credits παρά μόνο ωμή απεικόνιση αληθοφανούς βίας σαν να επρόκειτο για αληθινά τεκταινόμενα) προκαλώντας τόσο σάλο που ανάγκασαν τους δημιουργούς της “σειράς” να αναθεωρήσουν αυτή τη φιλοσοφία προσέγγισης του κοινού. Το 1991 μάλιστα, ο Charlie Sheen κατήγγειλε το Devil’s Experiment στην Αμερικάνικη Ένωση Κινηματογράφου ως προϊόν αληθινών βασανισμών και δολοφονιών. Χάρη σε αυτή την κίνηση η σειρά απέκτησε φήμη μα ταυτόχρονα έστρεψε και τα φώτα της δημοσιότητας επάνω της, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα την απαγόρευσή της σε πολλές χώρες. Θα ήταν άστοχο να δώσουμε στοιχεία για κάθε φιλμ ξεχωριστά. Το μόνο που αρκεί να ειπωθεί είναι ότι πρόκειται για μια συλλογή ακροτήτων, σκληρού gore, βασανισμών, βιασμών, άλλοτε χωρίς περιττές εξιστορήσεις και άλλοτε γύρω από υποτυπώδεις πλοκές με ιούς, ανδροειδή ή σειρήνες, που δοκιμάζουν τα όρια αντοχής κάθε θεατή που αποπειράται να τις παρακολουθήσει.

  • Go go second time virgin (Yuke yuke nidome no shojo, 1969) του Koji Wakamatsu. Νεαρή κοπέλα βιάζεται από μια συμμορία στην ταράτσα πολυκατοικίας με το αγόρι της να παρακολουθεί ανήμπορο να αντιδράσει. Ακολουθεί κάτι περισσότερο από μια ώρα γεμάτη σεξουαλική βία και διαστροφή μέχρι το πολυαναμενόμενο εκδικητικό λουτρό αίματος. Γυρισμένη σε ασπρόμαυρο φιλμ με δύο μόλις εξαιρέσεις ενοχλητικών έγχρωμων flash back, η ιστορία αυτών των δύο χαμένων ψυχών που ακολουθεί τις επιταγές του κλασικού Γιαπωνέζικου pink cinema απευθύνεται σίγουρα σε πολύ λίγους και δη ανθεκτικούς θεατές.


  • Αντί επιλόγου: Με περίπου 6.700 λέξεις σε τρία extra large μέρη ενός αφιερώματος, προσπαθήσαμε να σας αποδείξουμε ότι το σκοτεινό σινεμά της Ανατολής εκτείνεται πέρα των 2-3 πολυφορεμένων τίτλων που διαλαλεί η αγορά, ότι με την ποικιλία και την ποιότητα που το διακρίνει δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα τη Δυτική παραγωγή, μα κυρίως, ότι αξίζει την προσοχή σας. Και αν κατά την επόμενη επίσκεψη στο βίντεο κλαμπ κάτι σας τραβήξει προς τα ράφια που μέχρι σήμερα προσπερνούσατε, μη βαλθείτε να καταπνίξετε την επιθυμία. Μόνο φροντίστε να φάτε ελαφρά το βράδυ…

    Επιστροφή στην αρχή της σελίδας



     
     
    Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

    Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.