• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών


Δευ 22 Σεπ 2003

Νύχτες Πρεμιέρας - Απολογισμός




Σεπτέμβριος! Τι μήνας και αυτός! Σεπτέμβριο έπεσαν οι Πύργοι, Σεπτέμβριο έγινε η Μικρασιατική καταστροφή, Σεπτέμβριο γεννήθηκα! Αλλά άλλο είναι το γεγονός που τα 9 τελευταία χρόνια απασχολεί το μυαλό των απανταχού κινηματογραφόφιλων (μαζί με τη γέννησή μου): Νύχτες Πρεμιέρας! Γιατί να το κρύβουμε άλλωστε ότι η Αθήνα απέκτησε το κινηματογραφικό φεστιβάλ που της έπρεπε.

Με κάθε λαμπρότητα και επισημότητα ξεκίνησε φέτος την προηγούμενη Πέμπτη το διάσημο πλέον φεστιβάλ με μια πρεμιέρα που θα ζήλευαν πολλοί. Ο Μήτσης ήταν αγχωμένος, η Ντόρα (η γνωστή) κήρυξε την έναρξη του φεστιβάλ με χαρακτηριστική ευγλωττία και ο Becker με τη μεταφράστριά του είχαν μεγάλα κέφια. Γιατί να μην είχαν άλλωστε αφού η βραδιά που θα ξεκινούσε με την ταινία του, το Good Bye, Lenin!, προμηνυόταν αρκούντως διασκεδαστική. Παρά τα όποια προβλήματα στην προβολή κανείς δεν έχασε το κέφι του. Σε αυτό υποθέτω φταίει και ο υπερφορτωμένος μπουφές που ήξεραν όλοι ότι περίμενε απ’ έξω. Όχι ότι η ταινία δεν ήταν κεφάτη σαν τον σκηνοθέτη της. Και ας καταντούσε γραφική σε στιγμές πρόσφερε σπάνιες σκηνές ανθολογίας (το άγαλμα του Lenin να φέρνει βόλτες με ελικόπτερο). Και συμβολική για τη βραδιά αποδείχτηκε αφού και δυτική Γερμανία υπήρχε (η χλιδή του Αμερικάνικου κολεγίου) και ανατολική (πολύ κουλτούρα και πολλοί μαλλιάδες) και πτώση του τείχους (όλοι διασκέδασαν)… Εκεί ήμουν και εγώ με τα υπόλοιπα 18 παιδιά να φέρουμε το βάρος της ριζικής καινοτομίας του φεστιβάλ και να νομίζουμε ότι είμαστε έτοιμοι για όσα θα επακολουθούσαν.

Ας καγχάσω… Οι προβολές ξεκίνησαν και η αντοχή μας μπήκε σε αντίστροφη μέτρηση. Από τις ευρωπαϊκές ευαισθησίες στα κινέζικα νέο-νουάρ και από τους ανεξάρτητους αμερικάνικους προβληματισμούς στα μεταμεσονύκτια σπλάτερ η 7η τέχνη μας επανασυστηνόταν με κάθε της μορφή. Από το πλήρες ανεξάρτητο φιλμίδιο μέχρι την μεγαλύτερη κινέζικη υπερπαραγωγή παρέλασαν μπροστά από τα κουρασμένα μάτια 19 πρώην σινεφίλ. Γιατί μετά από αυτόν τον εξαντλητικό κινηματογραφικό μαραθώνιο δεν ξέρω πόσοι παραμένουν σινεφίλ. Η διαδρομή ήταν δύσκολη, λόγω της χλιαρότητας της φετινής σοδιάς, αλλά υπήρξαν ανάσες ιδιαιτέρως αναζωογονητικές.

Ο Edi, ο Wilbur και ο Mr. Vengeance ξεκίνησαν το πανηγύρι, με τον τελευταίο να προκαλεί αντιδράσεις στην επιτροπή και αυτές οι αντιδράσεις ακόμα περισσότερες αντιδράσεις. Ξέχασαν φαίνεται οι περισσότεροι ότι δεν ήμασταν τίποτα περισσότερο από ένα δείγμα του κοινού και αυτό προϋποθέτει να αντιδράμε όπως το κοινό και όχι να παίρνουμε βαθυστόχαστο ύφος και να τρίβουμε το μουσάκι μας…

Παρόλα αυτά οι ταινίες συνεχίστηκαν και το ποσοστό των ματιών που δεν σκεπαζόταν από τα βλέφαρα όλο και μίκραινε. Διότι δεν έφταναν οι συνεχόμενες προβολές, υπήρχαν και τα πάρτι, στα οποία θέλαμε να γιορτάσουμε αυτή την εμπειρία που ζούσαμε. Έτσι εντρυφώντας στο Cutty Shark, το οποίο ήταν το μόνο ποτό που έπαιρνες δωρεάν με τα κουπόνια, «συνεδριάζαμε», βλέποντας τις ταινίες με διαφορετικό μάτι… Σε όλα αυτά μπορείτε να προσθέσετε και τα σεμινάρια, η ευγνωμοσύνη μας για τα οποία είναι το μόνο ξεκάθαρο συναίσθημα που αναδύεται από τη θολούρα της αϋπνίας.

Ευτυχώς το cine βρισκόταν εκεί: ο Βαγγέλης να προσπαθεί να δημιουργήσει χαρέμι, ο Πρωιμάκης να επιλέγει τις ταινίες που θα δει με μοναδικό κριτήριο τα λίτρα του αίματος που τρέχουν, ο Δηράκης να προσηλυτίζει αναγνώστες του Σινεμά στο θεοφώτιστο δικτυακό τόπο μας, ο Πάττας να αγχώνεται όταν γινόταν κάποια δύσκολη ερώτηση στον εκάστοτε παρόντα σκηνοθέτη και εγώ, αν και ερωτευμένος, να προσπαθώ να αντεπεξέλθω στο δισυπόστατο του ρόλου μου.

Κάπως έτσι πέρασαν οι μέρες και έφτασε η ώρα για την αιματηρή συνεδρίαση που θα έκρινε την καλύτερη ταινία. Οπλισμένοι με επιχειρήματα (τι μαλακία ταινία σου αρέσει) και μπόλικες ασπιρίνες συγκεντρωθήκαμε για να φέρουμε εις πέρας το υπεύθυνο έργο μας. Η καταραμένη δημοκρατία κράτησε τον Melvin, που άρεσε μόνο σε έμενα και στη Λιόλια , έξω από την πεντάδα, η οποία διαμορφώθηκε ως εξής: ο καλόκαρδος Edi μας συγκίνησε, το ονειρικό Northfork μας μάγεψε, το διακριτικό Lost in Translation - Χαμενοι στη Μεταφραση μας ενθουσίασε, το ανθρώπινο Historias Minimas μας εξευγένισε και το ανατριχιαστικό Kiss of Life μας ταρακούνησε. Δύο βραβεία περίμεναν στα κουτιά τους την ομόφωνη απόφασή μας, η οποία μετά από δύο ώρες συζήτησης κάθε άλλο παρά ομόφωνη ήταν. Το βραβείο σκηνοθεσίας τουλάχιστον κυριολεκτικά μοιράστηκε, ενώ η Χρυσή Αθηνά είχε φανεί που θα πάει από εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό που στριμωχνόμασταν στην αίθουσα προβολής της ODEON.

Και η μεγάλη βραδιά έφτασε! Η κήρυξη της λήξης θα γινόταν από τον Sean με την υπερπαραγωγή The League of Extraordinary Gentlemen - Η Συμμαχια. Το άγχος που φέρνουν οι επιλογές μας, η μελαγχολία που φέρνει το τέλος και ο ενθουσιασμός (;) που φέρνει ένα blockbuster μετά από 30 φεστιβαλικές ταινίες συγχέονταν όλα σε μια τελετή που είχε οσμή από Hollywood. Το πρώτο βραβείο ήταν αυτό του κοινού που δόθηκε στο Bomb the System, αφού βομβάρδισε τους θεατές με αντικομφορμισμό, τόσο ιδεολογικό όσο και κινηματογραφικό. Ο ενθουσιασμένος σκηνοθέτης παρέλαβε το βραβείο και αγάπησε την Αθήνα, όπως δήλωσε με σπαστά ελληνικά. Μετά ήρθε η σειρά μας: ανεβήκαμε στη σκηνή και παρά την ελαφρά αποδοκιμασία και το μουρμουρητό που διακρίνονταν πίσω από τα λίγα χειροκροτήματα ο πρόεδρος πήρε το μικρόφωνο και ανακοίνωσε όσο πιο ψύχραιμα μπορούσε: το βραβείο σκηνοθεσίας της πόλης των Αθηνών δίνεται στο Northfork! Ευτυχώς η απόφαση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και ακόμα ευτυχέστερα η ταινία βρήκε διανομή για να με ταξιδέψει ακόμα μια φορά εκεί όπου λίγες ταινίες έχουν καταφέρει να με πάνε. Η Χρυσή Αθηνά όμως ακόμα δεν είχε ιδιοκτήτη και οι Hollywood-thirsty θεατές είχαν ήδη αρχίσει να εκνευρίζονται με όλα αυτά τα κουλτουριάρικα. Το μικρόφωνο πέρασε και πάλι στον πρόεδρο και ο χρόνος πάγωσε για μια στιγμή! Όλες οι στιγμές του φεστιβάλ πέρασαν μπροστά από τα μάτια μας! Όλες οι ταινίες που είχαμε δει αναδύθηκαν για να ξεχωρίσει αυτή που είχαμε δει εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό: Lost in Translation - Χαμενοι στη Μεταφραση της ταλαντούχας κόρης του Francis Ford. Τόσο γλυκιά και ανθρωποκεντρική που μας κέρδισε με την διακριτικότητα και την ευγένεια χαρακτήρων, σχέσεων και συναισθημάτων. Και αυτή η απόφαση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό, μάλλον όμως επειδή σήμαινε ότι θα καθόμασταν κάτω και θα άρχιζε η ταινία. Όσο και αν μου έλειπε το Hollywood αυτό που είδα λίγο μοιάζει με ταινία. Μεταξύ ανουσιότητας και χαζομάρας έκλεισε άδικα ένα φεστιβάλ που είχε πολλά να πει. Άντε και του χρόνου…


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.