• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Αφιερωμα


Παρ 05 Σεπ 2003

ΜΙΚΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ Α’ (10 μικρού μήκους ταινίες)




Ένα απ’ τα καλύτερα κομμάτια του Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας», είναι κάθε φορά οι μικρού μήκους ταινίες που προβάλλονται σε αυτό και που δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να παρακολουθήσει αλλού. Ειδικά φέτος που το ενδιαφέρον για τις μεγάλου μήκους είναι σχετικά περιορισμένο, οι Μικρές Ιστορίες είναι η καλύτερη εναλλακτική πρόταση. Στο πρώτο μέρος που περιέχει 10 απ’ τις καλύτερες μικρού μήκους που προβλήθηκαν παγκοσμίως πέρσι, είναι πραγματικά δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιες από αυτές.

Συγκεκριμένα:

Το Γερμανικό Einfach So Bleiben – Μείνε Έτσι (15’) του Sven Taddicken δεν εντυπωσίασε, ωστόσο αποτελεί ένα αρκετά ενδιαφέρον road movie με ατμοσφαιρικά ασπρόμαυρα πλάνα και σκοτεινή υπόθεση σχετικά με μια κοπέλα που οδηγεί κλεμμένο αυτοκίνητο που περιέχει ένα νεκρό σώμα.. >>> 6/10

Το Terra – Γη (6’) του έλληνα (πλην γυρισμένο στις ΗΠΑ) Αριστομένη Τσίρμπα, εντυπωσιάζει για τα καλοσχεδιασμένα animated γραφικά του και την ανατρεπτική και πανέξυπνη υπόθεση που ξαφνιάζει ευχάριστα το θεατή με το χιουμοριστικό παράδοξο της τελικής σκηνής. Και το κοινό ξεσπά σε γέλια και χειροκροτήματα… >>> 7/10

Το Ischov Tramwai No 9 – Το Τραμ με το Νούμερο 9 (10’) του Ουκρανού Stepan Koval, γυρισμένο εξολοκλήρου με την τεχνική του stop-motion animation, με πρωταγωνιστές φτιαγμένους από πλαστελίνη, πανάξιος νικητής της Αργυρής Άρκτου στο Φεστιβάλ Βερολίνου, κλέβει την παράσταση και βάζει σοβαρή υποψηφιότητα για αγαπημένη μικρού μήκους ταινία του ελληνικού κοινού (αν κρίνω απ’ τις αντιδράσεις). Πανέξυπνες κωμικές στιγμές μέσα σε ένα τραμ που μεταφέρει υπεράριθμους επιβάτες φτιαγμένους από πλαστελίνη. Είναι τόσο μεγάλος ο συνωστισμός που το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένοι γίνεται μια άμορφη μάζα. Οι επιβάτες ανταλλάσσουν μύτες, μαλλιά, χέρια και πόδια, πλάθονται και αλλάζουν μορφή ανάλογα με τα τεκταινόμενα. Εκπληκτικές κωμικές σκηνές, με ένα υλικό που θυμίζει παλιότερα αντίστοιχα φιλμ, ένας δημιουργός που εκμεταλλεύεται με εντυπωσιακό τρόπο ένα υλικό χειροτεχνίας για να φτιάξει μια πολύ ενδιαφέρουσα μικρού μήκους ταινία. >>> 7,5/10

Οι σχέσεις μεταξύ ηλικιωμένης μάνας και κόρης περνάνε στην οθόνη από την Karolina Jonsson στο Novembersno – Χιόνι το Νοέμβριο (13’) από τη Σουηδία. Πολύ καλές ερμηνείες από τις δυο πρωταγωνίστριες, υπόθεση ανοιχτή σε διάφορες ερμηνείες. Το κοινό μάλλον διχάζεται όσον αφορά το ποιος έχει δίκιο σ’ αυτή την οικογενειακή σύγκρουση, αφού ναι μεν η κόρη έχει να επισκεφθεί τη μάνα πολύ καιρό με την αστεία δικαιολογία ότι πρέπει να προσέχει το σκύλο της (αφού κατά τα άλλα είναι άνεργη), ωστόσο η συμπεριφορά της ηλικιωμένης μητέρας κατά το διάστημα που την επισκέπτεται η κόρη της είναι απαράδεκτη (με αποκορύφωμα την τελική σκηνή της ανοιχτής μεταξύ τους σύγκρουσης). >>> 7/10

Άλλο ένα animation κλέβει την παράσταση, όχι τόσο για την ποιότητα του σχεδίου (αν και οι εκφράσεις του ήρωα και γενικά το animation αποδεικνύουν την εμπειρία του αμερικανού σκηνοθέτη Bill Plympton στο είδος), όσο για το ευφυές σενάριο που προσφέρει άφθονο γέλιο στα 5’ μόλις λεπτά που διαρκεί. Η ταινία λέγεται Parking – Πάρκινγκ και αναφέρεται στην μάχη του ιδιοκτήτη ενός ιδιωτικού πάρκινγκ ενάντια στα αγριόχορτα που τρυπάνε την ολοκαίνουργια άσφαλτό του. Η αιώνια μάχη του ανθρώπου με τις δυνάμεις της φύσης, σε ένα απολαυστικό μικρού μήκους φιλμ στο οποίο αποκλείεται να μείνετε σοβαροί μέχρι το τέλος. >>> 8/10

Στην προβολή του The Chicken That Bites Its Tale – Όποιος Πάει Γυρεύοντας (Ισπανία, 10’), δυο φίλοι που κάνουν πικνίκ κάτω απ’ τη σκιά ενός δέντρου τελείως απομονωμένοι απ’ τον υπόλοιπο κόσμο, συζητούν μεταξύ τους για τα ατυχήματα που θα μπορούσαν να τους συμβούν, προσπαθώντας ο καθένας να βρει τη μεγαλύτερη δυνατή συμφορά για να κατατροπώσει τον άλλο. Τα παραδείγματά τους είναι τόσο τραβηγμένα, που προκαλούν το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον του θεατή (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τους δυο φίλους στην ταινία) και φυσικά όλη η αίθουσα «λύνεται» στο γέλιο με την αχαλίνωτη φαντασία τους. Κανείς όμως δεν μπορεί να φανταστεί (ούτε οι πρωταγωνιστές, ούτε φυσικά οι θεατές) τι τους επιφυλάσσει η μοίρα στην τελευταία σκηνή… Εκπληκτική δουλειά, πηγαίο χιούμορ από τον Alex Calvo-Sotelo. >>> 8,5/10

Το Ανοιχτό Παράθυρο – A Janela Aberta (του Philippe Barcinski από τη Βραζιλία, 10’), με την εκπληκτική γρήγορη σκηνοθεσία και τα πολλαπλά flash back, είναι άλλη μια πανέξυπνη κωμωδία στην οποία ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να θυμηθεί αν έκλεισε το παράθυρό του, φέρνοντας στο νου όλα όσα έκανε την προηγούμενη μέρα. Στην πορεία όμως διαπιστώνει ότι η μνήμη του τον οδηγεί σε πράγματα που έκανε κάποια άλλη στιγμή και γενικά αδυνατεί να προσδιορίσει το πότε έκανε το κάθε τι, καταλήγοντας σε αδιέξοδο. Το ζητούμενο του αν έκλεισε τελικά το παράθυρο, περνά σε δεύτερη μοίρα. Το τέλος είναι κι εδώ ευφυέστατο… >>> 8/10

Η Επιχείρηση Γάμα – Project Gamma (Γαλλία, 12’), μια άλλη άποψη του μύθου του Hulk, μπορεί να έχει αρκετά ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και με δεδομένο τον χαμηλό προϋπολογισμό το αποτέλεσμα να αποτελεί μια μικρή έκπληξη, ωστόσο σε γενικές γραμμές είναι η πιο αδύνατη ίσως ταινία από όσες προβλήθηκαν και σίγουρα αυτή με τις λιγότερες θετικές αντιδράσεις απ’ τη μεριά των θεατών. Ο David Sarrio δεν καταφέρνει να μεγαλουργήσει με τον ούτως ή άλλως αδιάφορο (σε μένα) μύθο του Hulk. >>> 5/10

Και ο Σταμάτης έγινε Γρηγόρης – And The Redman Went Green (Μ.Βρετανία) σε ένα σύντομο αλλά ενδιαφέρον χορευτικό στο οποίο παίρνουν μέρος μια αξιαγάπητη γριούλα κι ένας νεαρός στα φανάρια ενός δρόμου. Σουρεαλισμός σε 2’ απ’ τον Ruth Meehan. >>> 7/10

Και τέλος, το Όσκαρ Καλύτερης Μικρού Μήκους Ταινίας του 2003, This Charming Man – Ένας Γοητευτικός Άνδρας (Δανία, 31’) σε μια ρομαντική κωμωδία όπου ο άνεργος Λαρς Χάνσεν προσπαθεί να λύσει μια παρεξήγηση (τα χαρτιά του έχουν μπερδευτεί με αυτά ενός Πακιστανού μετανάστη), ενώ παράλληλα εκμεταλλεύεται τη «νέα του εθνικότητα» για να ρίξει τη δασκάλα Δανέζικης γλώσσας. Ρατσισμός, ανεργία αλλά και μια ιστορία αγάπης, ρομαντισμός και χιούμορ σε μια μικρού μήκους ταινία του Martin Strange-Hansen που (αν και δεν έχουμε δει τις άλλες συνυποψήφιες) δεν βρίσκουμε κάποιο λόγο να πούμε ότι δεν άξιζε το Όσκαρ. >>> 8/10


 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.