• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22006
  • Αριθμός συν/τών: 757807
  • Πρόγραμμα 301 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Οι λίστες του cine


Παρ 19 Αυγ 2011

Τα Καλύτερα του Ελληνικού Κινηματογράφου: Γ΄ Μέρος




Έφτασε Αύγουστος και δεν θα μπορούσαμε να σας αφήσουμε χωρίς έκτακτο αφιέρωμα. Πρόπερσι είδαμε ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε, πέρυσι θρίλερ και φέτος πάμε πιο κοντά σε δικά μας πράγματα. Ο Ελληνικός Κινηματογράφος είναι πράγματι δικός μας, αφού εμείς τον καταλαβαίνουμε πιο πολύ από τον υπόλοιπο πλανήτη. Δεν φταίει μονάχα το ότι τον έχουμε φάει με το κουτάλι, ή το ότι έχουμε πιο άμεση πρόσβαση σε αυτόν, αλλά… μιλάει τη γλώσσα μας. Αντιλαμβανόμαστε και την μικρότερη ή την πιο ιδιωματική φράση, χωρίς αυτή να χάνεται στη μεταγλώττιση. Είναι δικός μας κι επειδή είναι γυρισμένος στο διπλανό στενό από το σπίτι μας, με ανθρώπους που αισθανόμαστε συνανθρώπους μας, που ζουν κοντά στις προσωπικές μας αγωνίες, θέλουν δεν θέλουν. Εδώ, όμως, να επισημάνουμε ένα πολύ μεγάλο λάθος που συναντιέται συχνά: ο όρος Ελληνικός Κινηματογράφος δεν πρέπει να αναλογίζεται ως είδος ταινίας, αλλά ως μια από τις εθνικές κινηματογραφίες. Πέρα από την πατρότητα της κάθε ταινίας, τίποτα άλλο δεν διαχωρίζει μια ελληνική ταινία από, πχ, μια βρετανική. Ο κινηματογράφος είναι πρωτίστως τέχνη και η τέχνη είναι ενιαία και παγκόσμια.



Επειδή οι ταινίες είναι όλες γνωστές, προτίμησα να μην επεκταθώ σε κείμενα ανά ταινία, αλλά να περιοριστώ σε μια-δυο φρασούλες που απλά δικαιολογούν την κατάταξη τους στη λίστα. Όσο για τα επιμέρους στοιχεία των ταινιών, αναφέρω χρονιά και σκηνοθέτη και τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δείτε όλα πατώντας τον τίτλο της ταινίας. Χωρίς να έχει σατανικά υπολογιστεί (το αφιέρωμα ετοιμάζεται καιρό πριν, όταν ένας αναγνώστης μάς ζήτησε κάτι ανάλογο), ο θάνατος Θανάση Βέγγου και του Μιχάλη Κακογιάννη σηματοδότησαν ένα τέλος εποχής για το παλιότερο σινεμά μας, ενώ οι βραβεύσεις Κυνόδοντα και του Attenberg πήραν αυτήν την εποχή και την οριοθέτησαν ελπιδοφόρα προς το μέλλον. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για ένα τέτοιο αφιέρωμα και… πολλά δε λέω; Πάμε…


[Πρόλογος]
[Α΄ Μέρος]
[Β΄ Μέρος]


20. Βοήθεια! Ο Βέγγος Φανερός Πράκτωρ 000
1967, του Θανάση Βέγγου.
Η αρχή του «κακού». Η κωμωδία μας αλλάζει πρόσωπο κι ο Σον Κόνερι δεν θέλει να πατήσει ποτέ του πόδι στην πατρίδα μας.


19. Μέχρι το Πλοίο
1966, του Αλέξη Δαμιανού.
Από τις σπάνιες ταινίες των 1960, που έμοιαζαν σαν να ήρθαν από κάποιον άλλον πλανήτη. Πανέμορφο, λιτό και τρομερά γοητευτικό.


18. Συνοικία το Όνειρο
1961, του Αλέκου Αλεξανδράκη.
Η Ελλάδα συναντά τον νεορεαλισμό κι εμείς βλέπουμε ατόφιο λαϊκό σινεμά όπως θα θέλαμε να είναι. Το δάκρυ είναι, επιτέλους, αληθινό κι όχι με τους κουβάδες.


17. Το Δέντρο που Πληγώναμε
1986, του Δήμου Αβδελιώδη.
Τα μαστιχόδεντρα δακρύζουν κι εμείς βλέπουμε ένα άλλο πιο ιταλικό σινεμά να δένει με τη φύση μας. Τρυφερό και γνήσια σινεφιλικό.


16. Ποτέ την Κυριακή
1960, του Jules Dassin.
Η αρχαία τραγωδία γίνεται ανάλαφρη κι εμείς βρήκαμε μια ταινία να δείχνουμε στους ξένους για διαφήμιση της χώρας μας. Η Μελίνα δεν παίζει, ζει.


15. Οι Απέναντι
1981, του Γιώργου Πανουσόπουλου.
Ο αστός συναντά το αντισυμβατικό κι αντί να παράγουν πόλεμο, κάνουν έρωτα. Πολλά μικροθέματα μέσα στο ίδιο στόρι στο γνησιότερο ρομάντζο των 1980.


14. Δεκαπενταύγουστος
2001, του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.
Ο κινηματογράφος μας παίρνει μοντέρνα χροιά κι όμως το θέμα είναι βαθειά παραδοσιακό. Το θαύμα που είχε ανάγκη ο χώρος έγινε.


13. Τρωάδες
1971, του Μιχάλη Κακογιάννη.
Κατά συνθήκη την ονομάζουμε ελληνική, αλλά καλύτερη τραγωδία στον κινηματογράφο δεν έχουμε ξαναδεί. Βοηθάνε και οι μεγάλες κυρίες.


12. Λούφα και Παραλλαγή
1984, του Νίκου Περάκη.
Μια σάτιρα που ήρθε από το πουθενά και σημάδεψε θητείες κι επταετίες. Μπορεί πλέον, με τα απανωτά σίκουελ, να αποτελεί κακή μόδα, αλλά τότε ο Περάκης είχε καθαρή ματιά κι αληθινό χιούμορ.


11. Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων
1999, του Δήμου Αβδελιώδη.
Ποίημα ήθελε να φτιάξει ο Αβδελιώδης, ποίημα κι έφτιαξε. Λυρισμός στο μεγαλείο του υπό τη συνοδεία των ήχων του Βιβάλντι.


10. Αναπαράσταση
1970, του Θόδωρου Αγγελόπουλου
Ο άμεσος απόγονος της χρυσής γενιάς των Ελλήνων συγγραφέων και μια ταινία που σε στοιχειώνει. Αυτός ο Αγγελόπουλος είναι διαφορετικός και καλύτερος από τον μετέπειτα, έστω κι αν ο Θίασος είναι ο θρίαμβος του.


9. Θου Βου Φαλακρός Πράκτωρ: Επιχείρηση Γης Μαδιάμ
1969, του Θανάση Βέγγου
Μοναδικό (μαζί με το πρώτο μέρος) στο είδος του, ο πρόγονος των Αμερικανών ZAZ. Αυτό το χύμα είναι πολύ πιο μελετημένο από ότι δείχνει.


8. Κυριακάτικο Ξύπνημα
1954, του Μιχάλη Κακογιάννη.
Τι απλό και μαζί, τι όμορφο! Μια γλυκιά κομεντί που συνέστησε σχολή, αλλά οι σκηνοθέτες μας προτίμησαν τα ινδικού τύπου...


7. Γλυκιά Συμμορία
1983, του Νίκου Νικολαΐδη.
Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα, τόσο υπόγεια υπερβατική όσο την παρουσίαζε ο Νικολαΐδης στις ταινίες του. Η Συμμορία είναι ότι πιο αναρχικά γλυκό έχει βγει κι ότι πιο ρεαλιστικά σουρεαλιστικό.


6. Ρεμπέτικο
1983, του Κώστα Φέρρη.
Το ρεμπέτικο όπως δεν το γνωρίζουμε σήμερα, αλλά έτσι όπως ήταν αληθινά. Επειδή ξεχνάμε πως δεν ήταν απλά μουσική, αλλά νοοτροπία ενός λούμπεν τουνιά. Απίστευτη ροή από τον σκαπανέα Φέρρη.


5. Η Κάλπικη Λίρα
1955, του Γιώργου Τζαβέλλα.
Μια ταινία που πετυχαίνει με απλό και συχνά χιουμοριστικό τρόπο να περάσει από το κόσκινο όλα τα κουσούρια του λαού μας. Ο Τζαβέλλας κρίνει τον Έλληνα ως προς το φιλότιμο, την φιλαλήθεια του, τους όρκους αγάπης του, την αγάπη για το χρήμα, ακόμα και τον τρόπο που διαχειρίζεται τη φτώχια του.


4. Ο Θίασος
1975, του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Κλείνουμε τα βιβλία ιστορίας που μας πριμοδοτούν στα σχολεία και διαβάζουμε τον Θίασο σελίδα-σελίδα, σκηνή-σκηνή. Δυστυχώς, η σύγχρονη ιστορία μας είναι σημαδεμένη από την πολιτική αντίφαση κι έτσι συγχωρούμε την ιδεολογική φόρτιση που επιβάλει ο σημαντικότερος Έλληνας σκηνοθέτης, είναι-δεν είναι ο καλύτερος...


3. Στέλλα
1955, του Μιχάλη Κακογιάννη.
Η μαγκιά πριν πάει κάτω από το τρένο, σε ένα έργο ορόσημο αφήγησης και συνολικής λειτουργικότητας. Η Μελίνα κι ο Γιώργος γίνονται το πιο σημαντικό ζευγάρι επί ελληνικής οθόνης κάτι που διατηρείται ακόμα.


2. Ο Δράκος
1956, του Νίκου Κούνδουρου.
Ο Νίκος Κούνδουρος πετυχαίνει τη μόνη ταινία που θα ήταν κλασική σε όποια χώρα κι αν γυρίζονταν. Ο Ντίνος Ηλιόπουλος σε ρόλο για Όσκαρ και το νουάρ δεν κόλλησε ποτέ έτσι με τη σάτιρα.


1. Ευδοκία
1971, του Αλέξη Δαμιανού.
Αν ο εθνικός μας χορός είναι το ζεϊμπέκικο, η ταινία αυτή είναι η προσωποποίηση του. Κινείται ανάμεσα στο παλιό και το σύγχρονο σινεμά μας και είναι μαζί μια βαριά ταινία ποιότητας με έναν λαϊκό μύθο. Η προσπάθεια να ξεπεραστεί συνεχίζεται...




 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.