• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22120
  • Αριθμός συν/τών: 758598
  • Πρόγραμμα 278 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Οι λίστες του cine


Παρ 12 Αυγ 2011

Τα Καλύτερα του Ελληνικού Κινηματογράφου: Β΄ Μέρος




Έφτασε Αύγουστος και δεν θα μπορούσαμε να σας αφήσουμε χωρίς έκτακτο αφιέρωμα. Πρόπερσι είδαμε ταινίες που δεν πρέπει να χάσετε, πέρυσι θρίλερ και φέτος πάμε πιο κοντά σε δικά μας πράγματα. Ο Ελληνικός Κινηματογράφος είναι πράγματι δικός μας, αφού εμείς τον καταλαβαίνουμε πιο πολύ από τον υπόλοιπο πλανήτη. Δεν φταίει μονάχα το ότι τον έχουμε φάει με το κουτάλι, ή το ότι έχουμε πιο άμεση πρόσβαση σε αυτόν, αλλά… μιλάει τη γλώσσα μας. Αντιλαμβανόμαστε και την μικρότερη ή την πιο ιδιωματική φράση, χωρίς αυτή να χάνεται στη μεταγλώττιση. Είναι δικός μας κι επειδή είναι γυρισμένος στο διπλανό στενό από το σπίτι μας, με ανθρώπους που αισθανόμαστε συνανθρώπους μας, που ζουν κοντά στις προσωπικές μας αγωνίες, θέλουν δεν θέλουν. Εδώ, όμως, να επισημάνουμε ένα πολύ μεγάλο λάθος που συναντιέται συχνά: ο όρος Ελληνικός Κινηματογράφος δεν πρέπει να αναλογίζεται ως είδος ταινίας, αλλά ως μια από τις εθνικές κινηματογραφίες. Πέρα από την πατρότητα της κάθε ταινίας, τίποτα άλλο δεν διαχωρίζει μια ελληνική ταινία από, πχ, μια βρετανική. Ο κινηματογράφος είναι πρωτίστως τέχνη και η τέχνη είναι ενιαία και παγκόσμια.



Επειδή οι ταινίες είναι όλες γνωστές, προτίμησα να μην επεκταθώ σε κείμενα ανά ταινία, αλλά να περιοριστώ σε μια-δυο φρασούλες που απλά δικαιολογούν την κατάταξη τους στη λίστα. Όσο για τα επιμέρους στοιχεία των ταινιών, αναφέρω χρονιά και σκηνοθέτη και τα υπόλοιπα μπορείτε να τα δείτε όλα πατώντας τον τίτλο της ταινίας. Χωρίς να έχει σατανικά υπολογιστεί (το αφιέρωμα ετοιμάζεται καιρό πριν, όταν ένας αναγνώστης μάς ζήτησε κάτι ανάλογο), ο θάνατος Θανάση Βέγγου και του Μιχάλη Κακογιάννη σηματοδότησαν ένα τέλος εποχής για το παλιότερο σινεμά μας, ενώ οι βραβεύσεις Κυνόδοντα και του Attenberg πήραν αυτήν την εποχή και την οριοθέτησαν ελπιδοφόρα προς το μέλλον. Πιστεύουμε, λοιπόν, πως αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για ένα τέτοιο αφιέρωμα και… πολλά δε λέω; Πάμε…


[Πρόλογος]
[Β΄ Μέρος]


40. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα...
1979, του Νίκου Νικολαΐδη.
Μια πικρή σάτιρα, μια γενιά που φεύγει και δεν βλέπει τίποτα να την αντικαθιστά… στην γλυκιά αποτυχία. Από τις πιο εύστοχες αναρχικές ταινίες που έχουμε βγάλει.


39. Μαγική Πόλις
1955, του Νίκου Κούνδουρου.
Ο Κούνδουρος επηρεάζει όλο το μετέπειτα μάγκικο σινεμά κι ο Γιώργος Φούντας ανακηρύσσεται ως ο επίσημος μάγκας της πατρίδας μας. Ο Κούρκουλος έπεται.


38. Ουρανός
1962, του Τάκη Κανελλόπουλου.
Ο εγχώριος Κασσαβέτης, μια περίεργη περίπτωση δημιουργού και η καλύτερη ταινία του. Μαζί, ένα σενάριο που θα μπορούσε να βγάλει ένα βαρετό μελόδραμα, γίνεται η πιο αντιπολεμική ταινία στην Ελλάδα.


37. Όλα Είναι Δρόμος
1998, του Παντελή Βούλγαρη.
Ένα ανάθεμα στην κακομοιριά, ένας τίτλος που τα επεξηγεί όλα. Ο καλύτερος Βούλγαρης ήρθε στην πιο απρόοπτη στιγμή.


36. Κρυστάλλινες Νύχτες
1991, της Τώνιας Μαρκετάκη.
Η σπουδαιότερη ελληνική ταινία από γυναίκα σκηνοθέτη και μαζί, η καλύτερη μας ταινία φαντασίας. Ένα μυστικιστικό ταξίδι στα έξω και στα μέσα, που γοητεύει.


35. Ταξίδι στα Κύθηρα
1984, του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Είναι αλήθεια πως πέφτει πολύ περπάτημα, αλλά με τέτοια μουσική υπόκρουση και τέτοια υποκριτική από τον μεγαλύτερο μας ηθοποιό, τον Μάνο Κατράκη, αντέχω και περισσότερο.


34. Από την Άκρη της Πόλης
1998, του Κωνσταντίνου Γιάνναρη.
Ο Γιάνναρης έχει μαζέψει εμπειρίες από τη Βρετανία κι εξαπολύει στην χώρα του κάτι που δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα. Αληθινά μοντέρνο σινεμά και μια τραγωδία χωρίς ίχνος επιτήδευσης.


33. Μια Ζωή την Εχουμε
1958, του Γιώργου Τζαβέλλα.
Ο Χορν πετυχαίνει σε απλές σκηνές να βγάλει κάτι το κλασικό. Ποιος άλλος θα έπαιζε έτσι το μέτρημα και το ξαναμέτρημα του ταμείου;


32. Το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού
1991, του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Μια μάχη εναντίων των πάσης φύσης συνόρων κι εμείς ως μετέωροι στις γραμμές που κάποιοι χάραξαν χωρίς να μας ρωτήσουν. Η τελευταία ως τώρα πολύ σπουδαία ταινία του Αγγελόπουλου κι ας πήρε μετά τον φοίνικα.


31. Της Κακομοίρας
1963, του Ντίνου Κατσουρίδη.
Μωρέ, στόμα δε βάζει μέσα του! Απολαυστικό ρεσιτάλ του αγαπημένου μας βλάχου και η πιο cult ταινία του ελληνικού σινεμά.


30. Η Δε Γυνή να Φοβείται τον Άντρα
1965, του Γιώργου Τζαβέλλα.
Όσο πιο πολύ σκούζει ο Αντωνάκης, τόσο πιο πολύ τον λατρεύουμε εμείς. Μια κομεντί απλούστατη χωρίς σοβαρά νοήματα, για την ακρίβεια κάπως σοβινιστικά, που όμως ξεχωρίζει σαν την μύγα μες την ελληνική κωμωδία των 1960.


29. Κυνόδοντας
2009, του Γιώργου Λάνθιμου.
Μια ταινία που είτε την «πιάνεις» και παθαίνεις πλάκα, είτε σε «πιάνει» και δεν αντέχεται. Οι Αμερικανοί, πάντως, μας έβαλαν τα γυαλιά προς την πρώτη πιθανότητα κι εμείς μετά τους κατηγορούμε...


28. Ο Ηλίας του 16ου
1959, του Αλέκου Σακελλάριου.
Τι απλή και τι καλογραμμένη ταινία, γνήσια διασκέδαση. Σαν να ξεπήδησε από σκηνή θεάτρου και σαν να είναι απλά μια παρατεταμένη σεκάνς κι όμως έχει αυτό που έλειπε από την τότε κωμωδία.


27. Αυτή η Νύχτα Μένει
2000, του Νίκου Παναγιωτόπουλου.
Ένα τραγούδι του Κραουνάκη έμελε να στοιχειώσει το σύγχρονο σινεμά μας. Ιδανικό κείμενο κι αφήγηση σε μια ταινία που διεισδύει και δεν πελαγοδρομεί ποτέ.


26. Οι Τεμπέληδες της Εύφορης Κοιλάδας
1978, του Νίκου Παναγιωτόπουλου.
Τα όνειρα έλαβαν εκδίκηση κι ένας λαός αισθάνεται υπερβολικά κουρασμένος για να κουνήσει το χέρι του. Μπουνιουελική σάτιρα πέρα από τα συνηθισμένα.


25. Οι Κυνηγοί
1977, του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Το ιδεατό ξεπλήρωμα επί ενός ελληνικού κράτους που είχε ξεχάσει πως είχε πολεμήσει αυτούς που το υπερασπίστηκαν. Παράλληλα, ένα αληθινό θρίλερ χαρακτήρων.


24. Η Φωτογραφία
1986, του Νίκου Παπατάκη.
Μια εξαφανισμένη ταινία για την οποία έχουν να διηγούνται όλοι όσοι την έχουν δει. Από τα καλύτερα ελληνικά σενάρια, σε μια ταινία παιχνίδι.


23. Αλλοίμονο στους Νέους
1961, του Αλέκου Σακελλάριου.
Ο Φάουστ μετατρέπεται σε μια πολύ γλυκιά κομεντί. Ο Χορν κεντάει, ανεξαρτήτου ηλικίας.


22. Απόντες
1996, του Νίκου Γραμματικού.
Ο νέος ελληνικός κινηματογράφος που ζητούσαμε και δεν μας έδιναν. Αληθινό, ειλικρινές και με καταπληκτική ροή εικόνας και σεναρίου.


21. Οι Γερμανοί Ξανάρχονται
1948, του Αλέκου Σακελλάριου.
Το ότι είναι η καλύτερη συνεργασία του Σακελλάριου με τον Λογοθετίδη, λέει πάρα πολλά. Όλο το ζουμί στον μονόλογο του Τσαγανέα.


Το 3ο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος την επόμενη Παρασκευή...



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.