• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Cineντευξη


Τετ 23 Ιουν 2010

Από 22 μέχρι 27 Ιουνίου στη Ρόδο, Ecofilms 2010 : Δύο Έλληνες δημιουργοί μιλούν στο cine.gr για τις ταινίες τους.




Σεμνά, με δραστικές περικοπές, αλλά καθόλου ταπεινά, με 113 ταινίες από 36 χώρες, γιορτάζει φέτος τα 10 του χρόνια στη Ρόδο το διεθνές μας Ecofilms (International Film and visual arts festival). Με αφορμή την σημερινή πρεμιέρα του ωραίου και επιτακτικής ανάγκης - για την ενίσχυση της οικολογικής συνείδησης - Φεστιβάλ, το cine.gr μίλησε με τους σκηνοθέτες δύο πολύ σημαντικών ελληνικών ντοκιμαντέρ: Πρόκειται για «Το οροπέδιο της Εγκλουβής-κωδικος ILL293» της Ελεονόρας Φιώρου και «Το κάλεσμα του βουνού» του Στέλιου Αποστολόπουλου, που θεματικά ανταποκρίνονται με τρόπο θαυμάσιο στο πνεύμα του Ecofilms. Επόμενο ήταν λοιπόν να μας κινήσουν το ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα την επικοινωνία μας με τους δημιουργούς τους.

Γυναίκα της Εγκλουβής κρατώντας δεμάτι της φακής
ΕΛΕΟΝΟΡΑ ΦΙΩΡΟΥ: «ΤΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΓΚΛΟΥΒΗΣ-ΚΩΔΙΚΟΣ ILL293»

-Είστε διακεκριμένη φωτογράφος και το ντοκιμαντέρ αυτό αποτελεί την πρώτη σας ταινία. Τι ακριβώς σας κίνησε το ενδιαφέρον στην Εγκλουβή;


- Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει μέχρι τα δεκατέσσερα μου χρόνια στη πόλη της Λευκάδας. Είναι γεγονός ότι βρέθηκα για πρώτη φορά στο οροπέδιο Βουνί το 1999, σταλμένη από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λευκάδας για να φωτογραφίσω το ξωκλήσι του Άι Δονάτου και τα πέτρινα κτίσματα και τα αλώνια των Βόλτων. Η ομορφιά του τοπίου και το σπάνιο φως είναι απίστευτα. Η παρθενικότητα και η ενέργεια του τόπου προκαλούν έντονα συναισθήματα. Το 2001 ξαναπήγα εκεί για την Ελευθεροτυπία. Τότε άρχισα τη γνωριμία μου με τις γυναίκες που με ξάφνιαζαν καθώς εμφανίζονταν μπροστά μου, ξαφνικά, ντυμένες με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, μές από τα αλώνια και τα πέτρινα θολωτά κτίσματα των Βόλτων. Μόνες τους αυτές, μόνη μου και εγώ... Με κάλεσαν στα φιλόξενα σπίτια τους. Με κάλεσαν και στη Γιορτή της Φακής στις 6 Αυγούστου το 2002. Το επόμενο καλοκαίρι με το πανηγύρι αυτό άρχισα τα γυρίσματα.

- Αναλογίζομαι την συγκίνησή σας, αλλά και πόσο τυχερή θα νιώσατε καταγράφοντας την εθνολογική αυτή μας κληρονομιά!

- Έπρεπε να καταγράψω αυτό που συνέβαινε. Λίγο πριν τελειώσει. Πριν φύγουν αυτές οι γυναίκες της Εγκλουβής με τα όμορφες δωρικές φυσιογνωμίες. Γιατί μετά από αυτές πολλά θα αλλάξουν. Ποιός θα κάνει το Βότανο, το ξεβοτάνισμα της φακής με τόση επιμέλεια και γνώση; Ποιός θα φυλάει το σπόρο για την επόμενη χρονιά;

Ο Οικισμός των Βόλτων
(Βορ. άποψη)
- Στέλνετε νομίζω συγχρόνως κι ένα SOS για την προστασία (αρχιτεκτονική, φυσική) του οροπεδίου που παράγει την φημισμένη φακή…

- Προσπαθώντας να χωρέσω αυστηρά σε 100 λέξεις όλο το ντοκιμαντέρ για ένα φεστιβάλ, η μεταφράστρια αποκάλεσε εύστοχα τους Βόλτους και τα αλώνια home-σπίτι της φακής. Πραγματικά είναι αλληλένδετα. Αυτό το μοναδικό, πανάρχαιο μνημείο, δημιούργημα της φύσης και του ανθρώπου, σε οποιοδήποτε μέρος του Κόσμου, θα ήταν ήδη σε καθεστώς απόλυτης προστασίας. Κάθε επέμβαση που θα είναι καταστροφική για το μνημείο θα απειλούσε και την παρθενικότητα της περιοχής. Πρέπει να γίνουν ενέργειες για την ταχύτατη υπαγωγή της περιοχής στο πρόγραμμα ΦΥΣΗ 2.000.

- Πως μάθατε ότι η πιο φημισμένη φακή του κόσμου (14 ευρώ το κιλό) παράγεται στη γενέθλια γη σας;

Φακή Εγκλουβής
- Από μικρή έπρεπε να τρώω φακή. Η φακή Εγκλουβής έχει περισσότερο κάλλιο και σίδηρο. Έτσι η μητέρα μου γνώριζε κάποιες οικογένειες από το χωριό, που μας προμήθευαν βραστερή, «κάλοψη» φακή. Έχω την τύχη να απολαμβάνω από μικρή αυτό το καταπληκτικό έδεσμα. Όσο για την τιμή που αναφέρετε, πιστεύω ότι το 14 είναι υπερβολικό. Μπορείς να βρεις φακή στο χωριό με 8-10€.

- Υποθέτω πως οι γυναίκες της Εγκλουβής την καλλιεργούν όπως και στην αρχαιότητα.

- Οι Εγκλουβισάνες σπέρνουν τη φακή με το χέρι και τη βοτανίζουν με τη σοφία των προγιαγιάδων τους. Κάθε ένα από τα ζιζάνια έχει την ιδαίτερότητά του και χρήζει αναλόγου ξεριζώματος. Όσον αφορά το αλώνισμα σήμερα χρησιμοποιούνται πάνω στο αλώνι, αντί των ζώων, μικρά τρακτέρ και αλωνιστικές μηχανές. Το 2005 κινηματογράφισα στους Βόλτους το τελευταίο αλώνισμα με άλογα.

-Συνεργάστηκαν εύκολα οι ηλικιωμένες Εγκλουβισσάνες μαζί σας; Υπήρξαν δυσκολίες και αν ναι, τί είδους,στην πραγματοπόιηση του ντοκιμαντέρ;

Το Αλώνισμα της Φακής με τη σβάρνα και τα ζώα
- Οι γυναίκες της Εγκλουβής με εμπιστεύτηκαν αμέσως. Κάποια προβλήματα που υπήρχαν με κάποιους από τους άνδρες του χωριού ξεπεράστηκαν. Είχα μεγάλη βοήθεια και συμπαράσταση από τους Εγκλουβισάνους στα γυρίσματα. Οι γυναίκες έγιναν φίλες μου. Έχω ζήσει στο χωριό και έχω φιλοξενηθεί. Έχω κοιμηθεί στα σπίτια τους και έχω μοιρασθεί μαζί τους πολύτιμες ανθρώπινες στιγμές. Ένοιωσα την όμορφη γαλήνη τους, την απλότητά τους και την αλήθεια τους. Απόλαυσα τις ιστορίες τους και το πηγαίο χιούμορ τους. Από τον Αύγουστο του 2003 έως το Νοέμβριο του 2008 ακολουθούσαμε τον κύκλο των εποχών, τις εργασίες για τη φακή και τα τερτίπια του καιρού.

- Η ταινία σας μοιάζει ιδανική για ένα φεστιβάλ σαν το Ecofilms. Πιστεύετε ότι εκεί θα τύχει μεγαλύτερης προσοχής απ΄ό,τι στην Θεσσαλονίκη τον Μάρτη του 2009, όπου κατά γενική ομολογία είχε αδικηθεί, ενταγμένη στο «περιφερειακό» Πανόραμα;

- Το ντοκιμαντέρ «Το Οροπέδιο της Εγκλουβής-Κωδικός ILL293» που θα προβληθεί στις 26 στο Ecofilms είναι καινούργιο cut που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 2010. Στις δύσκολες στιγμές που ζούμε η ταινία μιλάει για πραγματικότητες και αλήθειες. Και μας καλεί σε εγρήγορση. Να σώσουμε μια περιοχή και τον πολιτισμό της. Να σώσουμε μία σπάνια ελληνική βιοποικιλότητα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με έναν πανάρχαιο οικισμό και ένα τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς.




ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ : ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ

- Εκτός από τον ήρωα του ντοκιμαντέρ σας, "Το κάλεσμα του βουνού" αποτελεί κάλεσμα και για μας τους θεατές του Ecofilms για έναν άλλο τρόπο ζωής;


- "Το Κάλεσμα του Βουνού" δεν έρχεται να προτείνει ένα κάποιο τρόπο ζωής, είναι απλά η καταγραφή της ιστορίας του Γιάννη. Ενός ανθρώπου ο οποίος σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής του, και κάτω από το βάρος ενός φονικού, πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην οικογένεια που τον έχει φέρει στη ζωή και σε αυτή που ο ίδιος έχει δημιουργήσει.

- Στην ταινία σας ο ήρωας κινείται από μια αίσθηση χρέους. Χρέος προς τους αγαπημένους του συγγενείς; Χρέος προς την φύση; Χρέος προς τη γενέθλια γή; Ή, μήπως, χρέος προς τον εαυτό του;

- Ο Γιάννης έχει μια βαθύτατη αίσθηση χρέους απέναντι στον σκοτωμένο του ξάδερφο, τον Ηλία ο οποίος έχει σταθεί για τον ίδιο κάτι σαν πατέρας και αδερφός, αλλά και απέναντι σε όλους αυτούς που έζησαν και πέρασαν από το οικογενειακό μιτάτο στα Λευκά Όρη της Κρήτης. Έτσι αποφασίζει να συνεχίσει το επάγγελμα του ξαδέρφου του, αυτό του παραδοσιακού βοσκού και να αντιμετωπίσει μια σκληρή πραγματικότητα, ένα έρημο από ανθρώπινη παρουσία πια βουνό.

- Σε πολλά σημεία της ταινία σας, τα όρια μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας είναι δυσδιάκριτα. Η μορφή αυτή ήταν μέσα στις προθέσεις σας εξαρχής, ή προέκυψε στα γυρίσματα;

- Η μορφή της ταινίας προέκυψε μέσα από την πορεία των γυρισμάτων που κράτησαν ενάμιση χρόνο και προσπάθησα να καταγράψω την νέα ζωή του Γιάννη . Η φόρμα έρχεται απλά να εξυπηρετήσει την αφήγηση της ίδιας της ιστορίας

- Η αποδοχή της "πρόσκλησης του βουνού" θα μπορούσε να συμβεί σε οποιοδήποτε μέρος της ελληνικής επικράτειας, ή σχετίζεται με την ιδιοσυγκρασία των Σφακιανών;

- Θεωρώ ότι οι Κρητικοί αλλά ακόμα περισσότερο οι Σφακιανοί έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον τόπο τους και την παράδοση του, που σε ένα μεγάλο βαθμό έχει διαμορφωθεί από την κατάσταση απομόνωσης και τις σκληρές συνθήκες ζωής στις κρητικές "Μαδάρες".



 
 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.